Οδηγός επιβίωσης στην εβδομάδα μόδας

Οδηγός επιβίωσης στην εβδομάδα μόδας

Ποιούς πρέπει να σπρώξεις για να καθίσεις στην πρώτη σειρά και άλλα tips από μια αρχάρια insider που τώρα ξέρει.
08 Φεβρουαρίου 2012
Διστακτικά βήματα πάνω στο κόκκινο χαλί. Χαριτωμένο σκύψιμο και χορευτικές φιγούρες για να μην ενοχλήσεις την φωτογράφιση μπροστά στο διάσημο σιντριβάνι. Το μπλε σακάκι του Bill Cunningham, το χρυσό φόρεμα της Blake Lively, πολλά καπέλα, μερικά σκαλιά και στρίμωγμα δίπλα στους σωματοφύλακες της Anna Wintour. Εξέταση του δημοσιογραφικού πάσου από τον συνοφρυωμένο υπεύθυνο. Είσοδος. I'm in.

Θέλω να πάρω τηλέφωνο στην Ελλάδα έτσι για να με ακούσω να λέω «έλα μαμά, είμαι στην Εβδομάδα Μόδας της Νέας Υόρκης». Το ψιθυρίζω μόνη μου και γελάω. Ένας τεράστιος δίσκος με μικρά γάλατα και πολύχρωμα καλαμάκια περνάει πάνω από το κεφάλι μου, κατεβαίνει ως την μύτη μου και πριν το καταλάβω ένα από αυτά βρίσκεται στο χέρι μου. Μάλλον είναι το καινούργιο superfood. Ο δίσκος απομακρύνεται και τον αντικαθιστά ένας άλλος με κρασί --διαχρονικό superfood. Λευκό ή κόκκινο; Πετάω το γάλα, λευκό παρακαλώ. Είναι δροσερό και με καλωσορίζει στην πιο ωραία εβδομάδα της σεζόν.

Όλοι πίνουν και προσέχουν αδιάκριτα τα outfits, το σόου αρχίζει έξω από την πασαρέλα, ανεβοκατεβάζουν τα κεφάλια τους σκανάροντας και αναλύοντας προσεκτικά, από το headband ως τις γόβες και πάλι πίσω, φωτογραφίζουν με τα ipads τους μόνο ό,τι εγκρίνουν.
Τα κορίτσια του αμερικάνικου Mtv είναι χαρούμενα και συμπαθητικά. «I pulled a Gaga today» μου λέει η μία, εξηγώντας τη λογική πίσω από την εμφάνισή της. Η Donna Karan γελάει φιλικά, μυρίζει γιασεμί και σχεδόν θέλεις να την πιάσεις αγκαζέ και να της πεις τα νέα σου. Μια ομάδα socialites εμφανίζονται με μάσκες και φτερά, κάτι σαν φασιονίστικο καρναβάλι της Βενετίας και όλοι οι φωτογράφοι τρέχουν να τους προλάβουν. Οι συντάκτριες της Ιαπωνικής Vogue φορούν σταράκια με χρωματιστά κορδόνια. Κοιταζόμαστε και κουνάμε το κεφάλι με την σοφία του DNA που κρατάει από αρχαίους πολιτισμούς και σηκώνουμε τους αντίχειρές μας σε ένδειξη συμπαράστασης. Όσο περνάει η ώρα και η είσοδος στο σόου αργεί, είμαστε οι μόνες που χαμογελάμε ακόμα. Οι υπόλοιπες, σκαρφαλωμένες πάνω σε τακούνια -γλυπτά κοιτάνε γύρω γύρω και νομίζεις πως το βλέμμα τους θα σε κάνει άγαλμα.

Κρυφακούω τα πηγαδάκια γύρω μου. Κανείς δεν είναι ευχαριστημένος με την μεταφορά της Εβδομάδας Μόδας από το Bryant Park στο Lincoln Center, δεν μπορούν να το συνηθίσουν με τίποτα. Όταν τελειώνει αυτή η ανάλυση, κάνουν ένα μικρό διάλειμμα προσπαθώντας να μαντέψουν την επόμενη ιδέα του Karl Lagerfeld -διαστημόπλοιο, ίσως το Enterprise ή υποβρύχιο; Μήπως μια χρονομηχανή;-- σχολιάζουν τις γάμπες της Kate Holmes που δεν τις κολάκευε καθόλου αυτό που φορούσε χθες στον Kalvin Clein και πάλι αρχίζει η γκρίνια για τα λιγοστά goody bags, νοσταλγούν τις παλιές καλές εποχές του πολυτελούς pampering. Οι Νεοϋορκέζοι μου θυμίζουν Αθηναίους όλο και πιο πολύ: γκρινιάζουν συνεχώς, σπρώχνονται στο μετρό, καπνίζουν ακόμα με φανατισμό, δεν σέβονται τις διαβάσεις και τα φανάρια και οι ποδηλάτες έχουν κάτι από την εκκεντρικότητα του ριψοκίνδυνου αστικού ήρωα.

Η μεταφορά στο καινούργιο σημείο έρχεται μαζί με τα κενά στην οργάνωση. Αλλά οι δίσκοι με το κρασί κινούνται διαρκώς ανάμεσά μας, φαγητό δεν υπάρχει σε ακτίνα μιλίων, η Maybeline μοιράζει κόκκινα κραγιόν και έτσι όσο περνάει η ώρα βλέπεις το κέφι όλων να βελτιώνεται. Σκανάρω τις ηλεκτρονικές μου προσκλήσεις και τυπώνω τον αριθμό της θέσης μου στα ειδικά μηχανήματα. Κάθε φορά βρίσκω κάποιον άλλο να κάθεται εκεί, κάποιον που αγνοεί την παρουσία μου μέχρι να βρεθεί ένας καλωδιωμένος πι-αρ-τζής λίγο πριν το panic attack από το άγχος να τους σηκώσει. Κορίτσια χαιρετούν από μακριά γνωστούς γνωστών, φωνάζουν ονόματα, μερικές φορές στην τύχη, μήπως ανοίξει η κόκκινη κορδέλα των VIP θέσεων και περάσουν, όλοι σπρώχνουν, σπρώχνουν, σπρώχνουν.

Αυτή η πόλη εκτός από συναρπαστική είναι σκληρή, απαιτητική, φιλόδοξη, ανταγωνιστική, δεν σου φέρεται με το γάντι και αν δεν πατήσεις το πόδι σου κάτω με αυτοπεποίθηση χάθηκες. Αυτό είναι το πρώτο μάθημα μου. Τις επόμενες μέρες από την πολλή αυτοπεποίθηση και το πείσμα, βρίσκομαι στο front row, σχεδόν σκουντιέμαι με την Grace Goddington από την μία και έναν Ξινούλη του New York Magazine από την άλλη, που καθόλου δεν εγκρίνει την υφασμάτινη τσάντα μου με τις κονκάρδες και ας λύσσαξαν να την φωτογραφίζουν σαν street fashion την προηγούμενη ημέρα. Οι Γιαπωνέζες με χαιρετούν από την άλλη πλευρά. Βάζουμε σταυροπόδι περήφανες για τα σταράκια μας δίπλα στην λευκή πασαρέλα.

Και μετά τα φώτα χαμηλώνουν, η μουσική δυναμώνει, ένας προβολέας φωτίζει την είσοδο του catwalk. Τίποτα δεν γίνεται για μερικά δευτερόλεπτα που κρατούν έναν αιώνα και το πρώτο μοντέλο εμφανίζεται, εξωγήινα ψηλή κι αέρινη με ογκώδη μαλλιά και χέρια στην μέση και περνάει πολλή ώρα μέχρι να καταλάβεις ότι κρατάς την αναπνοή σου. Ξεφυσάς δυνατά και κρατάς σημειώσεις βιαστικά και στο τέλος χειροκροτάς, ακούς τις πανηγυρικές τσιρίδες των μοντέλων backstage και χειροκροτάς ακόμα πιο δυνατά, στενοχωριέσαι που κράτησε τόσο λίγο, γιατί είσαι εκεί, στην Εβδομάδα Μόδας της Νέας Υόρκης, κάτω από φωτισμένους ουρανοξύστες και μπροστά στα φλας των παπαράτσι, εκεί που ξεκινούν όλα, και ξέρεις πως αυτή η εμπειρία είναι ανεκτίμητη.

Στις 9 Φεβρουαρίου η μαγεία ξαναρχίζει, προσδεθείτε.

H Γιώτα Ταχταρά ήταν βοηθός αρχισυντάκτη στο Marie Claire μέχρι το καλοκαίρι του 2010, όταν μετανάστευσε στο Αν Αρμπορ του Μίσιγκαν για να ζήσει το αμερικάνικο όνειρο. Περισσότερα στο blog της http://ohnotanotherblog.wordpress.com/