Δικαιούται ο John Galliano να έχει καριέρα;

Δικαιούται ο John Galliano να έχει καριέρα;

Για κάποιους ρατσιστής και θαυμαστής του Χίτλερ, για κάποιους άλλους ένας μεθυσμένος που έπεσε θύμα extreme πολιτικής ορθότητας. Τι είναι στα αλήθεια ο John Galliano;
12 Σεπτεμβρίου 2012 Xρύσα Οικονομοπούλου
Πριν από μερικές εβδομάδες, tabloids δημοσίευσαν αυτή τη φωτογραφία, τραβηγμένη από έναν περαστικό χρήστη instagram και όχι παπαράτσι (σημείωση, παπαράτσι δεν εννοούμε αυτό που πάει η ελληνίδα τηλετίποτα στην παραλία και βγαίνει με δέρμα τόσο λείο όσο ο τοίχος που έχει τριφτεί με γυαλόχαρτο, αλλά φωτογράφους που πιάνουν διάσημους σε στιγμές πραγματικά ιδιωτικές - τρομακτικό, αν ρωτάς τη γνώμη μου, αλλά σύμφωνο με το «συμβόλαιο δόξας» που υπογράφει ο xψ ξένος διάσημος): Δείχνει την Anna Wintour, αρχισυντάκτρια της Vogue, Σιδηρά Κυρία και, πιθανότατα, Διάβολο που φορούσε Prada, να έχει ραντεβού για ένα από αυτά τα lunches που έβλεπες στο Sex and The City (με τις σαλάτες και το απολύτως τίποτα χορταστικό) με τον ταπεινωμένο και εξευτελισμένο John Galliano. Αμέσως άρχισαν οι κουβέντες. Συγχωρέθηκε το απολωλός; Θα επιστρέψει; Χαίρει ακόμα της εύνοιας της Anna; Ο χρόνος που τα γιατρεύει όλα έδωσε άφεση αμαρτιών; Θα είναι η chief editor της Vogue εκείνη που θα υποχρεώσει όλους όσους τον είχαν ξεγραμμένο να το δεχτούν πίσω στη λουσάτη αγκαλιά τους μετά βαΐων και κλάδων;

Ο John Galliano απολύθηκε από head designer του οίκου Dior το 2011, όταν, παραμονές της επίδειξής του στο Παρίσι και εμφανώς μεθυσμένος, επιτέθηκε φραστικά εναντίον δύο γυναικών αποκαλώντας τις «βρωμοεβραίες», λέγοντας πως «έπρεπε να είχαν πεθάνει μαζί με τους προγόνους τους» και κλείνοντας με ένα «αγαπώ τον Χίτλερ». Ενδιάμεσα τις είχε αποκαλέσει άσχημες, φτηνές, φρικτά κακοντυμένες και με πολύ άσχημα βγαλμένα φρύδια. Ο John Galliano είχε συμπεριφερθεί ρατσιστικά και είχε εκπέσει της βασιλείας του, είχε στερηθεί τα προνόμιά του ως fashion icon και τον παχυλό μισθό του.
Η εκτόξευση λόγων μίσους είναι πάντα, χωρίς εξαιρέσεις κατακριτέα - και εννοείται πως καμιά μεγάλη επιχείρηση, γιατί αυτό είναι ο Dior, δεν θέλει το όνομά της να συνδέεται με ρατσιστικά σκάνδαλα και hatespeech. Όμως, κάποιοι ψιθύριζαν από τότε, μην τολμώντας να μιλήσουν πιο δυνατά μην τους πάρουν σβάρνα οι χαρακτηρισμοί «αντισημιτισμός» και «ρατσιστικό παραλήρημα» που εκτοξεύονταν από παντού, πως η τιμωρία του Galliano ήταν περισσότερο εκείνη ενός αποδιοπομπαίου τράγου. Μερικοί ανέφεραν μάλιστα τα δυο μέτρα και δυο σταθμά της υπόθεσης, επιστρατεύοντας ως επιχείρημα τα "φιλοχιτλερικά" αστεία του Mel Brooks, που πάντα αντιμετωπίζονταν ως τέτοια.

Διάβαζα πριν μερικές μέρες συζήτηση ανθρώπων που εκτιμώ στο twitter, περί δημιουργών. Ρωτούσαν ο ένας τον άλλον τι θα έκαναν αν ένας μουσικός, π.χ., που αγαπούσαν είχε φασιστικά "πιστεύω". Κάποιος είπε πως θα επηρεαζόταν, κάποιος άλλος πως θα προτιμούσε να μην γνωρίζει τις πεποιθήσεις του και ένας τρίτος, πιο τολμηρός, ομολόγησε πως έχει τη δύναμη να διαχωρίσει το Έργο από τον Άνθρωπο. Ανέφεραν μάλιστα το παράδειγμα του Salvador Dali, που ποτέ δεν αποκήρυξε τον φασισμό, και όμως ελάχιστοι αρνούνται το μέγεθός του ως καλλιτέχνη. Ο Roman Polanski κατηγορείται για αποπλάνηση ανηλίκου - έκανε σεξ με 13χρονο κορίτσι 30 και κάτι χρόνια πριν, και ζει στην Ελβετία σε κατ' οίκον περιορισμό. Ο Polanski δεν είπε ότι του αρέσει το σεξ με 13χρονες, δεν παρενόχλησε λεκτικά μια 13χρονη: έκανε όντως σεξ με το κορίτσι, προέβη στην πράξη και παραδέχτηκε την ενοχή του. Το περιστατικό έγινε το 1978. Έκτοτε ο Polansky έχει γυρίσει ταινίες σε συνεργασία με μεγάλα στούντιο, έχει σκηνοθετήσει διάσημους ηθοποιούς και έχει μάλιστα πάρει Όσκαρ για τον Πιανίστα, το 2002 - όσο δε περί κριτικών για τη δουλειά του, δεν μπορεί επ' ουδενί να παραπονιέται πως επηρεάστηκαν από το έγκλημα που διέπραξε.

Οι Martha Stewart, Willie Nelson και Annie Leibovitz έχουν καταδικαστεί για φοροδιαφυγή, και πληρώσει τεράστια ποσά με απόφαση δικαστηρίου. Οι πάμπλουτοι αυτοί celebrities δεν σκέφτηκαν απλώς να κάνουν μια μικρή ή μεγαλύτερη κομπινούλα - δεν τους πέρασε απλώς από το μυαλό η ιδέα να κλέψουν το κράτος αποκρύπτοντας εισοδήματα: το έκαναν, και όμως, τους επιτρέπεται ακόμα να εργάζονται, να είναι επιτυχημένοι και να αποτελούν πρότυπα ο καθένας στον εργασιακό του χώρο.

Το παράπτωμα του Galliano ήταν, ορθά κοφτά, σοβαρό - ειδικά σε μια εποχή κρίσης όπου ρατσισμός και μίσος εξαπλώνονται χωρίς ορατή δυνατότητα να αναχαιτιστούν (είναι εύκολο και βολικό να κατηγορήσεις τον άλλο λαό, εκείνον που δεν είναι όμοιός σου, για την καλπάζουσα φτώχια και τη δυστυχία, είναι εύκολο να γίνεις ρατσιστής και προσβλητικός προς τον πιο ξένο προς εσένα όταν η καθημερινότητα σε δυσκολεύει και η οργή συσσωρεύεται). Η τιμωρία ήταν παραδειγματική, το ομολόγησαν οι δικαστές. Ειπώθηκαν και πολλά περί εξάντλησης της αυστηρότητας της ποινής, ενώ η παύση της καριέρας του (στη λαίλαπα των γεγονότων εγκατέλειψε ακόμη και τον οίκο που έφερε το όνομά του) έστειλε ένα μήνυμα σαφές: η Μόδα μπορεί να είναι επιφανειακή και ξιπασμένη, αλλά δεν αστειεύεται με ζητήματα πολιτικής ορθότητας. Μήπως όμως, μήπως η ποινή ήταν ένα overkill ενοχής; Μήπως παραγνωρίστηκε η θεατρινίστικη διάσταση μιας προσωπικότητας που ανέκαθεν έκανε τα πάντα για να προκαλέσει; Μήπως, στην υπερπροσπάθεια να δείξει το άτεγκτο και σοβαρό της πρόσωπο, η κατ' εξοχήν ελαφρά βιομηχανία εξοστράκισε από τις τάξεις της έναν άνθρωπο που πλήρωσε προκαταβολικά για τους τυχόν επόμενους, που στερήθηκε τη δυνατότητα να εξασκεί το μεγάλο ταλέντο του (πάντα κατά τη γνώμη μου, δεν έχω δει ποτέ συλλογή του που να μη μου αρέσει) για ένα πολύ κακό μεθύσι; Και τέλος, μήπως είναι όλο αυτό ένα ζήτημα οπτικής: εσύ προσωπικά, είσαι με αυτούς που διαχωρίζουν το έργο από τον άνθρωπο, ή όχι;

(Ευχαριστώ πολύ, Γιάννη)


Η Χρύσα Οικονομοπούλου είναι δημοσιογράφος και δημιουργός του fashionism.gr
(facebook.com/fashionism.gr). Mπορείτε να την ακολουθήσετε και στο twitter.com/some_chrs