Ξαφνικά,  είναι λίγο της μόδας να είσαι trash

Ξαφνικά, είναι λίγο της μόδας να είσαι trash

Φτηνά μπιζού, ξεβαμμένα νύχια και εμφάνιση κοριτσιού της γειτονιάς είναι ένα καθόλα αποδεκτό look για σταρ. Που βαδίζουμε, αναρωτιέται η Χρύσα Οικονομοπούλου.
23 Οκτωβρίου 2012
Η Lana Del Rey με χρυσούς κρίκους και όχι και τόσο επιμελώς αποτριχωμένο πάνω χείλος.
1
2
3
H Linda (μια είναι η Linda) είχε για ξυπνητήρι τον ήχο που κάνουν οι δέσμες των 10000 δολαρίων όταν καταμετρώνται, και  καταλάβαινες σε ποιον διάδρομο του σουπερμάρκετ ψωνίζει τα λαχανικά της από το τσίκι τσίκι της μιας πέρλας που χτυπάει πάνω στην άλλη. Αλλά πες, αυτή ήταν μοντέλο. Ας πάρουμε τη Winona Ryder, εμβληματική αντιστάρ και σλάκερ των 90s. H Winona, (και, ακόμα περισσότερο, η Kate Moss στα 00s), δεν κυκλοφορούσε πάντα σαν γυαλιστερός κατάλογος μόδας, ωστόσο το γκραντζ κάζουαλ που επέλεγε φρόντιζε να αποπνέει έστω μια αίσθηση υποτυπώδους ποιότητας, κάτι σοφιστικέ, ένα είδος εναλλακτικής μεσοαστικής φινέτσας. Με λίγα λόγια, την έλεγες κακοντυμένη (είναι θέμα γούστου), την έλεγες φοβική με το glamour, ενοχική με τη χλιδή, ακόμα και κακόγουστη - αλλά με τίποτα trashy.

Προσπαθώντας να βρω πότε ακριβώς άρχισε να περνάει το εξωραϊσμένο λούμπεν από την αποστροφή στα εξώφυλλα, η πρώτη που μού ήρθε στο μυαλό ήταν (φυσικά) η Amy Winehouse. H Amy κυκλοφορούσε με ψηλοκάβαλα τζιν και φτηνές μπαλαρίνες, ενώ θεωρούσε μέρος του προσωπικού της trademark το κακοχτενισμένο μαλλί-χελιδονοφωλιά που συνδύαζε με κόκκινο κραγιόν και μεγάλους κρίκους «του ghetto». Το πιο μεγάλο σόουλ ταλέντο που είχε εμφανιστεί στα 00s ήθελε να βάλει στο μυαλό του κόσμου που την άκουγε ότι ήταν μια βασανισμένη, τραχιά στο μάτι τραγουδίστρια του σωρού, από εκείνες που ξεπετάγονται από τη μυθολογία τη γιγαντωμένη στα καταγώγια. Κεντρική ιδέα τού λουκ ήταν "το λαϊκό κορίτσι και οι ύποπτες ασχολίες του στα κακόφημα σοκάκια".

 Το trashy chic, πλέον, είναι όρος τόσο αποδεκτός στη μόδα όσο το boho chic ή το ethnic chic, χωρίς περαιτέρω πονηρούς ή αρνητικούς συνειρμούς και σημασιολογικά φορτισμένες συνιστώσες - περιγράφει απλά ένα στυλ:  το κορίτσι των κατωτέρων κοινωνικών στρωμάτων με το έντονο μακιγιάζ, το αλητάκι με τα ξασμένα μαλλιά και την τσιχλόφουσκα, την αγριόγατα με τα μεγάλα ψεύτικα νύχια, παλιότερα ίδιον της «δεύτερης», τον συνδυασμό πρώην αταίριαστων κομματιών μεταξύ τους (ένα πλαστικό μπουφανάκι, ένα ξεβαμμένο τζιν, φλατ παπούτσι και ένα καπέλο με logo ομάδας μπέιζμπολ), μερικά ξεθωριασμένα ή «πρόχειρα» χτυπημένα μικρά τατουάζ και ψεύτικα μπιζού, γυαλιστερά με έναν χυδαίο τρόπο, και μεγάλα, για να αντιτίθενται στον κανόνα του διακριτικού classy κοσμήματος.
Πρωθιέρειες του νέου προτύπου αισθητικής (που κάνει όλες τις 360 μοίρες του κύκλου της αισθητικής), η Rihanna και η Lana Del Rey. Και οι δυο στέκονται απειλητικά απέναντι σε τοτέμ της (εξίσου άγουστης) φωναχτής χλιδής, όπως η Jennifer Lopez και η Kim Kardashian. Σαν να τις κοιτάνε προκλητικά κατάματα και να βγάζουν τη γλώσσα τους στις πανάκριβες φίρμες, τις οποίες πολεμούν με την ιδιαιτερότητα του styling που αποπνέει φτήνια (όχι κυριολεκτικά - είμαι σίγουρη ότι και η Rihanna και η Lana τα ακριβά κομμάτια προτιμούν).

Ένα από τα τατουάζ της Rihanna λέει "thug life" και η εμφάνισή της έρχεται απευθείας από το lifestyle της αμαρτωλής Κούβας (εξαιτίας τού  trashy image της, άλλωστε, η Nivea έλυσε το μεταξύ τους συμβόλαιο για την προώθηση των καλλυντικών της).  Η Lana Del Rey δεν διστάζει να εμφανιστεί σαν καρικατούρα από το κλιπ του Black Hole Sun, με χείλη χωρίς προσχήματα φουσκωμένα από κολλαγόνο και ενίοτε ξεχνώντας να κάνει κερί στο πάνω χείλος. Ένα καινούργιο είδος σεξουαλικότητας,  έχει αρχίσει να αναδεικνύεται σε κυρίαρχη τάση, αυτή της προκλητικής γυναίκας από το trailer park που οι άλλες γυναίκες θεωρούν «βήτα», και που ίσως κάποτε ντρεπόσουν να κυκλοφορήσεις σε κύκλους κυριλέ (90s λέξη, ξέρω). Αλλά όχι πια.

Σε κάποιους αυτού του είδους το λουκ μπορεί στα αλήθεια να αρέσει - είναι, όπως όλες οι συζητήσεις αυτού του είδους, θέμα υποκειμενικό. Να, π.χ. εγώ θα κάνω την αρχή, και θα το πω, δεν μου αρέσει. Καταλαβαίνω όμως, ότι μια τέτοια στροφή προς το trashy chic (ή, ας μην βάλουμε τέτοια ταμπέλα, σε ένα στυλ που μπορεί να υποστηριχθεί από κομμάτια φθηνά, παλιά και φθαρμένα, και χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις styling), είναι πολύ φιλικό προς την κρίση και ταυτόχρονα λίγο δραματικό, το είδος του μίνι δράματος που ζει η ερασιτέχνης κομμώτρια της διπλανής πόρτας, και κατ' επέκταση όλοι μας. Εξυπηρετεί επίσης και τη διαιώνιση του ροκ εν ρολ θρύλου που κρύβουμε μέσα μας μερικές - τη γοητεία της γυναίκας που καταστρέφεται ζώντας καθημερινές μικροαστικές λιπαρές ιστορίες δρόμου φορώντας ένα βρώμικο tshirt και όχι τυλιγμένη μέσα στη σατέν ρόμπα με ακριβό ουίσκι στο χέρι. Είναι δηλαδή, το ίδιο στερεότυπο που έθρεψε εικονικές μορφές  της μόδας, αλλά με καλύτερο μπάτζετ. Και όσο πιο μικρό το μπάτζετ, τόσο πιο εύκολη πλέον η ταύτιση.


Η Χρύσα Οικονομοπούλου είναι δημοσιογράφος και δημιουργός του fashionism.gr
(facebook.com/fashionism.gr). Mπορείτε να την ακολουθήσετε και στο twitter.com/some_chrs