Τα χρυσά αγόρια των Ολυμπιακών

Τα χρυσά αγόρια των Ολυμπιακών

Λίγο πριν φύγουν για το Λονδίνο μίλησαν και φωτογραφήθηκαν για το Marie Claire. Καλή τύχη Βλάση, Λυκούργο, Στέφανε, Γιάννη, Ηλία, Βύρωνα.
27 Ιουλίου 2012 Λουκία Λυκίδη
Βύρωνας Κοκκαλάνης.
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
Βλάσης Μάρας, 29 ετών, γυμναστική
Μια δυνατή ανάμνηση: Είμαι 5 ετών, πρώτη μερα στο γυμναστήριο. Βλέπω τον προπονητή να βάζει τα παιδάκια στη σειρά και βάζω τα κλάματα. Δεν μου άρεσε η πειθαρχία. Πώς πείστηκες να μείνεις; Επέμειναν οι γονείς μου. Τότε η γυμναστική ήταν πολύ δημοφιλής. Γιατί παρέμεινες; Στο σχολείο δεν τα κατάφερνα καλά ενώ στη γυμναστική έγινα πολύ καλός καΙ ένιωθα αυτοπεποίθηση. Σε βοηθάει η γυμναστική στην καθημερινότητά σου; Η ευλυγισία και τα αντανακλαστικά μου με έχουν σώσει μέχρι και από ένα αυτοκίνητο που ερχόταν καταπάνω μου. Τι σκέφτεσαι όταν αγωνίζεσαι; ότι είμαι μόνος σε ένα άδειο γυμναστήριο. Τι χρειάζεται για να γίνεις πρωταθλητής; Να θέλεις να είσαι καλύτερος από τους συναθλητές και τον εαυτο σου. To δικό σου στιγμιότυπο ευτυχίας; Να είμαι με την οικογένειά μου και φίλους.
Ο αθλητισμός αφήνει χώρο στον έρωτα; Είναι το μόνο που μου λείπει. Δεν έχω όμως να δώσω το χρόνο που χρειάζεται μια σχέση. Οι γονείς σου; Είναι οι αφανείς ήρωες. Αυτοί τόσα χρόνια με πήγαιναν στις προπονήσεις και με στήριξαν. Σου αρέσουν και τα γρήγορα αυτοκίνητα; Μου αρέσει ό,τι έχει να κάνει με αδρεναλίνη. Τι σε ρωτούν στο εξωτερικό για την Έλλαδα; Θέλουν να μάθουν τί συμβαίνει.Τα μετάλλια είναι ένας τρόπος να βγάζουμε τη χώρα μας ασπροπρόσωπη.

Λυκούργος Τσάκωνας, 22 ετών, 200 μέτρα ταχύτητας
Σε τι σπίτι μεγάλωσες; Oι γονείς μου είναι αγρότες αλλά πάντα αγαπούσαν πολύ τον αθλητισμό. με τον παππού μου θυμάμαι παρακολουθούσαμε πάρα πολύ στίβο. Τι κάνει έναν καλό σπρίντερ; Η πειθαρχία και η δύναμη χαρακτήρα. Σε μια αποτυχία και σε έναν τραυματισμό να μην τα παρατάς αλλά να συνεχίζεις. Τι σε χαλαρώνει εκτός στίβου; Μια βόλτα στη θάλασσα, ένα σινεμά, μια καλοκαιρινή βραδιά στο μπαλκόνι με φίλους. Είσαι Σπαρτιάτης στη ζωή σου; Αν σκεφτείς ότι δεν τα παρατάω ποτέ και συνεχίζω να πολεμάω, μάλλον ναι. Πώς είσαι λίγο πριν μπεις στο στίβο; Έχω άγχος αλλά, ευτυχώς, λειτουργεί δημιουργικά και δεν μειώνει την επίδοσή μου. Έχεις κάτι που κρατάς πάντα μαζί σου στην κούρσα; Δεν έχω γούρια. Δεν πιστεύω στην τύχη. Πιστεύω στην ανθρώπινη δύναμη. πρέπει να είσαι καλά προετοιμασμένος για να μην αφήνεις περιθώριο κάτι να μην πάει καλά. Πώς είναι να προετοιμάζεσαι μέσα σε αυτό το δύσκολο για τη χώρα κλίμα; Προσπαθώ να είμαι κλεισμένος στη γυάλα μου γιατί αλλιώς δεν θα γινόταν να λειτουργήσω. Τι σκέφτεσαι για το Λονδίνο; Ελπίζω να είμαι καλά σωματικά και ψυχολογικά. Ονειρευόμουν αυτήν τη μέρα από μικρό παιδί στο χωριό μου αλλά δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι το όνειρο θα γίνει πραγματικότητα.

Στέφανος Παπαρούνας, 22 ετών, καταδύσεις.
Πριν το βατήρα: Μεγάλωσα στα Τρίκαλα σε πολύτεκνη οικογένεια. Ξεκινησα κολυμβητήριο αλλά κάθε φορά έκλαιγα. Έτσι προεκυψαν οι καταδύσεις. Ποιο πρόσωπο υπήρξε σημαντικό για την καριέρα σου; Οι γονείς μου, μετακομίσαν δύο φορές -μία στο Βόλο και μία στην Αθήνα- για να μπορώ να προπονούμαι σωστά. Πώς νιώθεις πάνω στο βατήρα; Όταν ήμουν μικρός βουτούσα χωρίς να το σκεφτώ. Όσο μεγαλώνεις μπαίνει ο φόβος και πρέπει να τον νικήσεις. Η πιο σημαντική στιγμή της καριέρας σου; H πρόκρισή μου στους Ολυμπιακούς στο προολυμπιακό τουρνουά στο Λονδίνο. Ήταν μια δύσκολη κατάδυση, είχα και ένα πρόβλημα στη φτέρνα μου. ήταν μία από εκείνες τις στιγμές που λες ή τώρα ή ποτέ. Ποιες είναι οι νέες κορυφές που θέλεις να κατακτήσεις; Ο τελικός στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου και ενα μετάλλιο στους Ολυμπιακούς της Βραζιλίας το 2016. Η πιο δύσκολη στιγμή που έζησες; Στο τέλος του 2011 όταν, λόγω οικονομικών δυσκολιών, ήμουν έτοιμος να τα παρατήσω. Τι σε μαθαίνει ο πρωταθλητισμός; Να ξεπερνάς τις δυσκολίες και να πετυχαίνεις τους στόχους σου. Έχεις κάποιο γούρι; Το μαγιό μου. Τι θα κάνεις μετά τους Ολυμπιακούς; Διακοπές αλλά και ένα μεγάλο δώρο στους γονείς μου. Αν θα είναι ένα μετάλλιο ακόμα καλύτερα.

Γιάννης Καλάργαρης, 22 ετών, κολύμβηση
Γιατί ξεκίνησες κολύμβηση; Πήγαινε ένας φίλος μου και μαζί του πήγα κι εγώ. Το πόσο καλά περνούσα εκεί με την παρέα που δημιουργήσαμε με έκανε να συνεχίσω. Τι κάνει κάποιον να ξεχωρίσει στο κολύμπι; Το πόσο το απολαμβάνει. Οι εντατικές προπονήσεις τι σου έχουν στερήσει; Δεν ένιωσα να μου λειπει κατι. Μπορεί να μην ξενυχτούσα αλλά ούτε οι φίλοι μου το έκαναν. Ίσως μονάχα ο πρωινός ύπνος, αφού από παιδί σηκώνομαι στις 5.30 το πρωί. Τι σε έμαθε το κολύμπι για τη ζωή; Υπομονή και επιμονή. Ως αθλητής στο σχολείο είχες μεγαλύτερες επιτυχίες στα κορίτσια; Όχι, δεν θα το έλεγα. Πώς νιώθεις όταν αγωνίζεσαι στην πισίνα; Προσπαθώ να κυριαρχήσω στο στρες και να απολαύσω την κούρσα. Μόνο έτσι μπορώ να πάω καλά. Ποια θεωρείς τη σημαντικότερη μέχρι τώρα στιγμή σου στον αθλητισμό; Το πρώτο μου πανελλήνιο ρεκόρ το 2009. Τότε ένιωσα ότι δεν θα μπορούσε να μου συμβεί τίποτα καλύτερο. Μια αγαπημένη ασχολία σου; Τo καλοκαίρι να πηγαίνω για ψαροντούφεκο Ή να παίζω τάβλι. Κολυμπάς στη θάλασσα; Ποτέ. Τις είκοσι μέρες που έχω ελεύθερες απλώς δεν θέλω να κολυμπάω. Πώς ένιωσες όταν προκρίθηκες για τους Ολυμπιακούς; Με θυμήθηκα να είμαι παιδί, να βλέπω στην τηλεόραση τους αγώνες και να ονειρεύομαι κάποια στιγμή να βρεθώ κι εγώ εκεί. Πώς είναι η αναμονή για τους Ολυμπιακούς; Θέλω να βρεθώ εκεί όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και οι μέρες αυτεσ να μην τελειώσουν ποτέ.

Ηλίας Ηλιάδης, 26 ετών, τζούντο
Πώς γνώρισες το τζούντο; Στη γειτονιά μου στη Γεωργία περνούσα καθημερινά έξω από ένα γυμναστήριο και έβλεπα παιδιά να κάνουν προπόνηση. Ήθελα να δοκιμάσω κι εγώ. Στην αρχή δεν μου άρεσε. Οι γονείς μου όμως επέμειναν γιατί ήμουν ζωηρός. Τις ώρες της προπόνησης τι σου έλειπε; Μόνο τα μετάλλια. Σκεφτόμουν τους μεγάλους αθλητές και έλεγα, αφού κι εγώ το ίδιο κάνω γιατί δεν μπορώ να αποκτήσω ένα; Τι σου έχει μάθει το τζούντο για τη ζωή; Να είμαι ευγενικός, δυνατός και πειθαρχημένος.
Τι σκέφτεσαι την ώρα που αγωνίζεσαι; Διαισθάνομαι τις κινήσεις του αντιπάλου μου και κάνω τις δικές μου. Για πέντε λεπτά τα ξεχνάω όλα. Πώς ένιωσες την πρώτη φορά στο βάθρο; Ήταν το 2004 στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Ανέβηκα και σκέφτηκα, αυτό ήταν όλο; Ήμουν πολύ μικρός και δεν μπορούσα να καταλάβω.
Όταν κέρδισα το χρυσό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Τόκιο κατάλαβα γιατί γίνονταν οι θυσίες. Ο έρωτας στη ζωή σου; Μόλις είδα για πρώτη φορά τη γυναίκα μου ήξερα πως ήταν αυτή. Της ζήτησα αμέσως να παντρευτούμε. Έχουμε δύο παιδιά, τη Μαρία και τον Ηρακλή. Ηρακλής από τον ημίθεο; Γεννήθηκε πέντε κιλά. Πώς αλλιώς να τον βγάζαμε; Πώς νιώθεις όταν αφήνεις την οικογένεια σου πίσω; Σκέφτομαι πως τα παιδιά μεγαλώνουν χωρίς εμένα και πρέπει να κάνω την απουσία μου να αξίζει. Είσαι προληπτικός; Πολύ. Πάντα όταν μπαίνω στο τατάμι πρέπει να βάλω τις παντόφλες σωστά και να μην πατήσω τη γραμμή.

Βύρωνας Κοκκαλάνης, 27 ετών, ιστιοσανίδα
Πώς ξεκίνησαν όλα; Ο πατέρας μου ασχολούνταν ερασιτεχνικά με το σερφ και στα 12 μου ξεκίνησα κι εγώ να κάνω μαθήματα. Από τότε δεν ξαναβγήκα από τη θάλασσα. Η πρώτη μέρα πάνω στο σερφ; Πτώσεις αλλά και μεγάλη ικανοποίηση όταν την πρώτη κιόλας μέρα ισορρόπησα με το πανί. Η αίσθηση στην ανοιχτή θάλασσα; Απολυτη ελευθερία. Ό,τι και να σε απασχολεί έξω από το νερό, όταν ανέβεις στη σανίδα το ξεχνάς. Τι σου λείπει; Η ελευθερία να κοιμηθώ και να ξυπνήσω όποτε θέλω. Tι σου αρέσει να κάνεις στη στεριά; Ποδήλατο δρόμου και ποδήλατο βουνού. Η πιο σημαντική στιγμή σου; Η πρωτιά μου στο Πανευρωπαϊκό στη Γαλλία το 2000, από τους πρώτους αγώνες μου στο εξωτερικό. Η πιο δύσκολη; To 2008 όταν διεκδικούσα την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου μαζί με τον Νίκο Κακλαμανάκη και την έχασα στον τελευταίο αγώνα για ένα βαθμό. Η πιο ευχάριστη ώρα της μέρας; Να ξεκουράζομαι στο σπίτι με φίλους. Ποιος θα έρθει μαζί σου στο Λονδίνο; H μητέρα μου, κάποιοι φίλοι και η κοπέλα μου. Θα έχω εξέδρα. Τι περιμένεις από τους Ολυμπιακούς; Να είμαι τουλάχιστον στην 5η θέση. Ακόμα και ένα μετάλλιο όμως είναι εφικτό. Το ταξίδι για
αγώνα που σου έμεινε αξέχαστο; Στη Νέα Ζηλανδία. Είναι μια χώρα με φοβερή φυσική ομορφιά. Τι δεν αντέχεις σε αυτά τα ταξίδια; Να κουβαλάω μόνος όλον αυτόν το βαρύ εξοπλισμό. Η καλύτερη ευχή; Ένα μετάλλιο στους Ολυμπιακούς. Είναι όνειρο ζωής.