H επιστροφή της Αθηνάς Μαξίμου

H επιστροφή της Αθηνάς Μαξίμου

Αυτην την σεζόν θα την δούμε στην παράσταση Κράμερ εναντίον Κράμερ στον ρόλο της Μάργκαρετ.
25 Οκτωβρίου 2012 Λουκία Λυκίδη. Φωτό Yiorgos Mavropoulos


Μιλάει ζωηρά και σίγουρα. Είναι έξυπνη και όμορφη με έναν ήσυχο και γι' αυτό γοητευτικό τρόπο. Τη γνωρίσαμε πριν από δεκατρία χρόνια σαν Στέλλα στην ταινία Αυτή η νύχτα μένει. Είχε σχεδόν μόλις αποφοιτήσει από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Ήταν τότε που η ζωή της Αθηνάς θα άλλαζε για πάντα επειδή γνώρισε όχι μόνο τη διασημότητα αλλά και τον απόλυτο τρόμο που μπορεί να φέρει μαζί της. Ήταν τότε που διάλεξε το δρόμο που ήθελε να ακολουθήσει. Αυτόν των χαμηλών τόνων, του προσωπικού χρόνου, των ορίων. Από τότε αθόρυβα έχει δουλέψει στον κινηματογράφο (Beautiful People, Βαρέθηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου), στο θέατρο (Dolly, Ψευτοϋπηρέτρια, Όπως σας αρέσει), πολύ συχνά μάλιστα δίπλα στον άνδρα της Αιμίλιο Χειλάκη (Δον Ζουάν, Κραυγή, Οθέλλος). Φέτος, ύστερα από απουσία ενός έτους, θα τη δούμε στο έργο Κράμερ εναντίον Κράμερ -θεατρική μεταφορά της διάσημης ταινίας-, στο ρόλο της Μάργκαρετ, της οικογενειακής φίλης του ζευγαριού.

Ποια ήταν η πρώτη σκέψη σου όταν σου πρότειναν το ρόλο; Θυμήθηκα την πρώτη φορά που είχα δει την ταινία. Την έχω συνδέσει με γοερό κλάμα. Ήμουν μικρή τότε και θυμάμαι είχα ταυτιστεί τόσο πολύ με το μικρό Μπίλι.

Τι λέει σ' εσένα αυτό το έργο σήμερα;
Τότε το θέμα ήταν φεμινιστικό. Η γυναίκα που παρατάει άνδρα και παιδί γιατί η ζωή και ο γάμος της δεν τη γεμίζουν. Σήμερα όμως μας αφορά όλους. Η κρίση, ο βομβαρδισμός από ανησυχία που μας κατακλύζει καθημερινά κάνει εύκολο το να χαθούμε σε πράγματα που μας πιέζουν και δεν είναι για μας. Το ζήτημα είναι να βρούμε τα όριά μας για να μη χάσουμε τον εαυτό μας.

Δήλωνες ποτέ φεμινίστρια;
Η μαμά μου κάποτε ήταν στις φεμινίστριες και είχα τις χειρότερες εντυπώσεις. Ο φεμινισμός θεωρώ ότι μας έκανε κακό. Σήμερα οι γυναίκες έχουν γίνει κυνηγοί των πάντων και έχουν ευνουχίσει τους άνδρες.
Αποφασίζουμε να παντρευτούμε κάτω από ένα είδος μανίας; Δεν ξέρω αν είναι τρελή απόφαση ο γάμος. Νομίζω ότι είναι απλά μια ψευδαίσθηση ότι μπορείς να γίνεις ένα με τον άλλο. Να βρεις το άλλο σου μισό. Έπειτα ή καταλαβαίνεις ότι αυτό είναι απλώς ψευδαίσθηση και βλέπεις αλλιώς τη σχέση σου ή νομίζεις ότι αυτό ήταν, τέλειωσε και χωρίζεις.

Πώς αισθάνεσαι όταν ο άνδρας σου σε βλέπει στο θέατρο;
Από τη μία έχω αγωνία να του αρέσει αυτό που κάνω και από την άλλη νιώθω ασφάλεια.

Πώς είναι μοιρασμένοι οι ρόλοι σας;
Σε μια σχέση οι ρόλοι δεν πρέπει να είναι σταθεροί γιατί αυτό κουράζει. Πρέπει όταν ο ένας είναι αδύναμος ο άλλος να μπορεί να είναι δυνατός και το αντίστροφο.

H πρώτη σου θεατρική ανάμνηση;
Το '78, σε ένα ταξίδι με τους γονείς μου στην Αθήνα είδαμε στο Λυκαβηττό τα Μπαλέτα του Μπεζάρ στο Μπολερό. Ήμουν τριών. Όταν τελείωσαν, θυμάμαι γύρισα στη μαμά μου και της είπα «Τι, δεν έχει άλλο;»

Πώς ήταν το σπίτι που μεγάλωσες;
Δεν ήταν αυτό που θα έλεγες τυπικό σπίτι. Η μητέρα μου ήταν διακοσμήτρια και υπεύθυνη στο Δήμο Θεσσαλονίκης για τα εικαστικά και ο πατέρας μου επίσης διακοσμητής που του άρεσε πολύ να ζωγραφίζει.

Στις παραστάσεις του σχολείου ήσουν πρωταγωνίστρια;
Συνέβαινε ένα μυστήριο πράγμα. Είχα μια φιλόλογο, υπεύθυνη για τις γιορτές, που μου έδινε πάντα τα δυσκολότερα κομμάτια. Τα πήγαινα περίφημα. Όταν όμως με έβαζε να διαβάσω κάτι στην τάξη ήμουν απαίσια. «Πώς είναι δυνατό στη σκηνή να μας συγκινείς όλους και να μην μπορείς να διαβάσεις ένα απλό κείμενο;» μου έλεγε.

Ήσουν το κορίτσι που πόζαρε μπροστά στον καθρέφτη και θαύμαζε τις σταρ;
Δεν το έχω κάνει ποτέ. Αυτό που έκανα όμως επειδή ήμουν μοναχοπαίδι ήταν ότι υποδυόμουν διάφορους φανταστικούς φίλους. Κάναμε ολόκληρη συζήτηση. Μάλλον ήταν η ανάγκη μου να παίζω και να μην αισθάνομαι μοναξιά.

Ήσουν όμορφη μικρή;
Όχι. Είχα σπυράκια και ήμουν πιο ψηλή απ' όλα τα αγόρια της τάξης μου. Στα πάρτι κανείς δεν μου ζητούσε να χορέψουμε. Αρκετές φορές γυρνούσα κλαίγοντας και η μητέρα μου μου έλεγε: «Μην ανησυχείς, μια μέρα θα σου ζητούν όλοι». Εγώ δεν την πίστευα. Ήμουν σίγουρη ότι θα ήμουν πάντα το ασχημόπαπο.

Τι διαφορετικό έχει η Αθήνα από τη Θεσσαλονίκη;
Στη Θεσσαλονίκη δεν είσαι ούτε μία στιγμή μόνη σου ενώ στην Αθήνα μπορείς να χαθείς.

Κάποια άγνωστη συνήθειά σου;
Περιστασιακά κάποια βράδια γράφω ή ζωγραφίζω.

Η αγαπημένη στιγμή της μέρας σου;
To πρωί όταν ανοίγω  τα μάτια μου και σκέφτομαι τη μέρα που ξεκινάει και πριν κοιμηθώ όταν κάνω τον απολογισμό της.

Η κατήφεια της εποχής σε επηρεάζει;
Είναι δύσκολο να αντισταθείς. Πάνω που παίρνεις βαθιά ανάσα και λες θα σκεφτώ αισιόδοξα, βγαίνεις από το σπίτι σου και βλέπεις άστεγους, ανθρώπους που ψάχνουν στα σκουπίδια, αδέσποτα σκυλιά που κάνουν παρέα σε αδέσποτους ανθρώπους.

Ποιο είναι το καταφύγιό σου απ' όλα αυτά;
Τα Κύθηρα. Είναι αγαπημένος τόπος και πάω πολύ συχνά.  

Θα αποφάσιζες να εγκαταλείψεις την Ελλάδα;
Όχι. Μπορώ όμως να εγκαταλείψω τον τρόπο που με έμαθαν να ζω.

Ένα όνειρο που δεν έχεις πραγματοποιήσει;
Στο Λύκειο ήθελα να πάρω ένα φάρο, να ζω εκεί, να τον ανάβω και να τον σβήνω. Η ματαιοδοξία, η φιλοδοξία αλλά και η ανάγκη να είμαι με άλλους ανθρώπους δεν με άφησαν ακόμα να το πραγματοποιήσω. Πρόσφατα μάλιστα ένας φίλος μου κατέστρεψε εντελώς το όνειρο όταν μου είπε ότι δεν υπάρχουν πια φαροφύλακες και όλα γίνονται με ένα κουμπί.

Έχεις φανταστεί τον εαυτό σου σε ρόλο μητέρας;
Όλες οι γυναίκες το έχουμε κάνει. Εγώ ακόμα δεν έχω παιδιά αλλά μιλώντας με φίλους μου που έχουν καταλαβαίνω ότι το παιδί είναι ένας μεγάλος δάσκαλος. Η ζωή γίνεται πριν και μετά. Αλλάζουν οι προτεραιότητες, τα πράγματα για τα οποία φοβάσαι.

Απολαμβάνεις τη ζωή χωρίς παιδί;
Με έναν παράξενο τρόπο απολαμβάνω τα πάντα στη ζωή. Σκέφτομαι πως καθετί συμβαίνει για ένα λόγο. Μεθαύριο μπορεί να έχω ένα παιδί ή να μην έχω. Πρέπει πάντα να είσαι ανοιχτός στη ζωή όπως έρχεται.   

Η παράσταση Κράμερ εναντίον Κράμερ ανεβαίνει στο θέατρο Εμπορικόν στις 15 Νοεμβρίου