Μια αντι-ντίβα γεμάτη πάθη

Μια αντι-ντίβα γεμάτη πάθη

Η πιο μελαγχολική φωνή της σύγχρονης μπαλάντας έφυγε στα 70 της χρόνια.
21 Δεκεμβρίου 2011 Λουκία Λυκίδη
Εμείς οι γυναίκες αγαπάμε τις ντίβες. Αυτές που ντύνονται με συγκλονιστικά φορέματα. Αυτές που ισορροπούν με αυτοπεποίθηση πάνω σε ψηλά τακούνια. Αυτές που σκηνοθετούν γύρω από την ύπαρξη τους μια αύρα απόμακρη και γοητευτική. Και υπάρχουν και οι άλλες. Οι γήινες, αισθαντικές γυναίκες που στο παρελθόν τους βρίσκονται απόντες γονείς, δύσκολες σχέσεις, μοναξιά, διαζύγια, αλκοόλ καταχρήσεις.
Αυτές οι γυναίκες όταν τραγουδούν -σχεδόν αυτοδίδακτες οι περισσότερες- η φωνή τους έχει εκείνη την χροιά που σε κάνει να ανατριχιάζεις. Δεν είναι κάτι με τις φωνητικές τους χορδές. Είναι η ζωή που χρωματίζει την φωνή τους με τρόπο που σε χτυπά απευθείας στην καρδιά. Είναι γι' αυτό που όταν ακούς το Ausencia νιώθεις ερωτευμένη και με τις πρώτες νότες του Sodade σε πλημμυρίζει η νοσταλγία για κάτι που χάθηκε και ίσως να ξανάρθει. Έτσι, χωρίς να καταλαβαίνεις τους στίχους ή να συνειδητοποιείς τα συναισθήματα.
Η Σεζάρια Έβορα βρέθηκε από το ορφανοτροφείο στο Πράσινο Ακρωτήρι να τραγουδά σε χώρους όπως το Olympia του Παρισιού. Όταν στα 15 ξεκίνησε να τραγουδά σε καράβια που έκαναν μικρές κρουαζιέρες, αρνιόταν να φορέσει παπούτσια αποκτώντας το παρατσούκλι «ξυπόλητη ντίβα» Δεν κολάκευσε ποτέ τα μίντια. Στις συναυλίες έκανε πάντα ένα διάλειμμα για να απολαύσει ένα τσιγάρο και λίγο ρούμι. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές σίγουρα κάπου, η Σεζάρια -έφυγε στις 17 Δεκεμβρίου σε ηλικία 70 ετών- απολαμβάνει το ποτό και το τσιγάρο της με την Εντίθ Πιαφ και την Μπίλι Χόλιντει μιλώντας για περασμένες αγάπες.