Τα Αμερικανικά μου  Χριστούγεννα

Τα Αμερικανικά μου Χριστούγεννα

Που πηγαίνουν τα έλατα πολύ πριν γεράσουν.
05 Ιανουαρίου 2012 Γιώτα Ταχταρά
Το πρωινό μετά τα Χριστούγεννα, τα πεζοδρόμια της Αμερικής πλημμυρίζουν από έλατα. Κάποια γέρνουν λίγο, άλλα έχουν ακόμα υποψίες από γκλίτερ, όλα όμως περιμένουν την σειρά τους στωικά για την ώρα που θα περάσει το φορτηγάκι του δήμου να τα μαζέψει. Εδώ, στην χώρα των deadlines, ακόμα και τα Χριστούγεννα τηρούν τα προκαθορισμένα χρονικά τους περιθώρια, ούτε μια μέρα παραπάνω να ξεχαστούμε φέτος, έτσι για το καλό.

Κάθε χρόνο περπατάω ανάμεσα στο pop-up δάσος και από το πόσο ταλαιπωρημένα είναι τα δέντρα προσπαθώ να κρίνω το πάρτι όπου βρέθηκαν μάρτυρες. Ένα κομματιασμένο έλατο στο γκαζόν δείχνει ξεκάθαρα την διεύθυνση μιας αδελφότητας, με τα ελληνικά γράμματα απ' έξω και τις σκανδαλώδεις συνήθειες από μέσα. Αυτό με τα απομεινάρια της ροζ γιρλάντας, ανήκει στην γειτόνισσα με το 5χρονο κοριτσάκι. Αυτό με τα μασημένα χαμηλά κλαδιά ανήκει στον κύριο που βλέπω κάθε απόγευμα στο πάρκο που βγάζει το poodle του βόλτα.

Για τους Αμερικάνους της ηλικίας μου, το σούρσιμο του δέντρου στο πεζοδρόμιο αποτελεί ένα ξεκάθαρο σημάδι ενηλικίωσης. Είναι το σημείο της ζωής που αφήνεις πίσω σου τα ψηλοτάβανα διαμερίσματα στο Williamsburg και τα κοινόβια στο San Fransisco και μετακομίζεις σε κανονικό σπίτι με γκαζόν και στρωμένο driveway, σπίτι που διακοσμείς με πραγματικό δέντρο από το φυτώριο που διαφημίζει το sustainable harvesting και οι γιορτές σου τελειώνουν όταν περνάει το φορτηγάκι του δήμου, ακριβώς στην προκαθορισμένη ημερομηνία --όχι όταν απλώς σου περνάει το hangover.

Ανάμεσα στα ηττημένα δέντρα των έρημων πεζοδρομίων, θυμάμαι πάντα εκείνη την χρονιά στο Los Angeles, την χρονιά του μάστερ και της απόλυτης αφραγκίας, που γιορτάσαμε με την συγκάτοικό μου τα Χριστούγεννα γύρω από ένα μικροσκοπικό πλαστικό δέντρο από κάποιο dollar store. Την επόμενη μέρα, όταν ήρθαμε αντιμέτωπες με το ξαφνικό δάσος μπροστά στο front lawn μας, δεν αντισταθήκαμε και σύραμε το φουντωτό έλατο του γείτονα μέσα.

Το καμαρώναμε με τις ώρες. Το στολίσαμε με σειρές από πέρλες και σκουλαρίκια. Το βγάλαμε φωτογραφίες και το ανεβάσαμε στα μπλογκς μας. Τελικά, το ξεχάσαμε στο σαλόνι ως τον Φεβρουάριο. Και όταν το ξεπροβοδίσαμε μισοξεραμένο στο πεζοδρόμιο, αντί για επίσημο φορτηγάκι ήρθε ένα ροζ χαρτί με πρόστιμο. Apparently, μόνο στις 26 Δεκεμβρίου μαζεύουν δέντρα οικειοθελώς και δωρεάν, τις υπόλοιπες μέρες πρέπει να πληρώσεις εσύ.

Με την συγκάτοικο κοιταχτήκαμε με τα φρύδια σηκωμένα: Είχαμε ήδη ξοδέψει το ενοίκιο στις εορταστικές εκπτώσεις της Melrose (τα Marc Jacobs είχαν 70% off, καταλαβαίνεις) και ξέραμε πως θα βγάλουμε τον μήνα χωρίς να τρώμε, κάτι απολύτως αναμενόμενο γιατί ήμασταν και στο LA, αλλά, το πρόστιμο ήταν έξω από κάθε προϋπολογισμό. Γι' αυτό κάναμε ό,τι κάνει κάθε μετανάστης που σέβεται την F1 βίζα του. Περιμέναμε να βραδιάσει, φορτώσαμε το πρώην φουντωτό και νυν κακόμοιρο δέντρο μας στο πίσω κάθισμα του παμπάλαιου convertible που μοιραζόμασταν και οδηγήσαμε για μισή ώρα. Μόλις βρήκαμε ένα ιδανικό back alley από κάποιο φαστφουντάδικο, παρατήσαμε το δέντρο και το σκάσαμε. Επειδή οδηγούσε εκείνη, έζησα στο μεγαλείο της σκηνής που κάνεις την παρανομία και πηδάς μέσα στο αυτοκίνητο λέγοντας go, go, go -ενώ πίσω σου ακούγονται πυροβολισμοί. Δεν είχαμε πυροβολισμούς, αλλά ακόμα τρέμω την ώρα που θα κάνω αίτηση για υπηκοότητα, και θα ξεθάψουν το ενοχοποιητικό βίντεο ασφαλείας από τα Taco Bell και θα με αναγνωρίσουν. Κι ας είχα κρυφτεί μέσα σ' εκείνο το μαύρο αγορίστικο hoodie από τα Marc by Marc Jacobs.

H Γιώτα Ταχταρά ήταν βοηθός αρχισυντάκτη στο Marie Claire μέχρι το καλοκαίρι του 2010, όταν μετανάστευσε στο Αν Αρμπορ του Μίσιγκαν για να ζήσει το αμερικάνικο όνειρο. Περισσότερα στο blog της http://ohnotanotherblog.wordpress.com/