Οι νεαροί Αμερικανοί αντιδρούν

Οι νεαροί Αμερικανοί αντιδρούν

Can you hear the sound of hysteria? H Γιώτα είδε το μιούζιαλ American Idiot και γράφει τι κατάλαβε.
26 Ιανουαρίου 2012

Ισορροπώντας πάνω σε τακούνια στα χιονισμένα πεζοδρόμια του Detroit, κάτω από φωτισμένους ουρανοξύστες και ιστορικά κτίρια, κρυφοκοιτάζω φευγαλέα το χρυσό παρελθόν του Motown, αυτό που δεν γνωρίσαμε όσοι ήρθαμε μετά την κατάρρευση και ερήμωσή του. Εκεί στο κέντρο, στην σκιά των headquarters της GM, ψάχνω το Opera House της πόλης (http://www.detroitoperahouse.com) που οι ντόπιοι μου έχουν υποσχεθεί ότι θα με αφήσει άφωνη. Μαζεύω τους ώμους μου αμυντικά όταν βλέπω κάποιον να πλησιάζει και περπατάω ακόμα πιο γρήγορα. Η σημερινή πόλη φάντασμα είναι πολύ επικίνδυνη με διαβεβαιώνουν όλοι. Στην στολισμένη Broadway ξεχνάω τις προφυλάξεις μου και μπαίνω στο κτίριο της όπερας σαν να βρίσκομαι στο πιο ασφαλές σημείο του πλανήτη. Και το πιο πολυτελές.

Κάνω κύκλους γύρω από τον εαυτό μου χαζεύοντας ζωγραφισμένα ταβάνια και μαρμάρινες σκάλες. Ετοιμάζομαι να βγάλω φωτογραφίες όταν μπουκάρει μια παρέα με πολύχρωμα χνουδωτά σκουφιά που χοροπηδάνε ο ένας πάνω στον άλλο από τον ενθουσιασμό τους. Κάνω στην άκρη για να γλιτώσω το ποδοπάτημα και χαμογελάω. Σήμερα θα είναι η πρώτη φορά που τόσα πολλά σκονισμένα αρβυλάκια θα συρθούν πάνω στα καθωσπρέπει κόκκινα χαλιά. Έχουμε έρθει για να δούμε το American Idiot (http://americanidiotthemusical.com/), το musical που βασίζεται στον ομώνυμο δίσκο των Green Day και περιέχει τα τραγούδια και τους στίχους τους. Οι φαν του γκρουπ μπλέκονται με τους καλοντυμένους τεχνοκράτες που έχουν απομείνει στο Detroit, παραγγέλνουν μπύρες στο wine bar, ισιώνουν τις ριγέ γραβάτες τους, μουτζουρώνουν το ρίμελ στα μάτια και δείχνουν τόσο ανυπόμονοι που θέλουν να ανέβουν στην σκηνή και να πηδήξουν στο κοινό. Τους εμποδίζουν διακριτικά οι ταξιθέτες με τα παπιόν και πιο πειστικά οι σοβαρές βελούδινες καρέκλες που θα τους υποδέχονταν. Κάθονται ήσυχοι και κάνουν πως παίζουν ντραμς στις πλάτες των μπροστινών τους. 

Από τις κυρίες των προαστίων με τις γούνες ως τα παιδιά με τα πουπουλένια μπουφάν και τις κονκάρδες, όλοι δείχνουν την ίδια ανυπομονησία. Το American Idiot έρχεται απευθείας απ’ το Broadway σε μια περιοδεία σε όλη την χώρα για να φωνάξει δυνατά «I’m not a part of a redneck agenda» προς μεγάλη χαρά κάθε Αμερικάνου που ξεφεύγει από το στερεοτυπικό κλισέ των ταινιών.

 H βαριά κόκκινη κουρτίνα σηκώνεται και οι δεκάδες τηλεοράσεις στην σκηνή σε παρασύρουν στην παράνοια των αμερικάνικων μίντια. Και τότε ξεκινάει η δυνατή μουσική. Το πρώτο αγόρι του καστ πηδάει στην σκηνή και ουρλιάζει «I don’t want to be an american idiot». Το κοινό σηκώνεται όρθιο και χειροκροτάει. Ακόμα και οι κυρίες με τις γούνες.

Στα επόμενα 90 λεπτά με την μουσική και τους στίχους των Green Day, η κόλαση της suburbia γεμίζει πανκ μουσική και τρεις φίλοι προσπαθούν να βρουν την θέση τους σ’ έναν κόσμο που όπως φαίνεται έχει τρελαθεί. Και την βρίσκουν; --ρωτάς εσύ που επίσης ζεις σ’ έναν κόσμο που χάνει την ισορροπία του. Όχι, αλλά ακόμα και αν οι πρώτες προσπάθειές τους τελειώνουν με ήττες, ακόμα και αν κάνουν έναν κύκλο πόνου μόνο και μόνο για να γυρίσουν στο ίδιο σημείο, ακόμα και αν δεν καταφέρνουν να αλλάξουν αυτόν τον κόσμο που τους μπερδεύει, σου υπόσχονται ότι θα ξαναπροσπαθήσουν.

Η κουρτίνα πέφτει και το κοινό είναι πάλι όρθιο και χειροκροτά. Τόσο δυνατά και με τόσο ενθουσιασμό που το καστ ξαναβγαίνει στην σκηνή με κιθάρες και παίζουν το Good Riddance (Time Of Your Life) (http://www.youtube.com/watch?v=CnQ8N1KacJc).

Φεύγουμε με την φωνή τους ακόμα στ’ αυτιά μας «It's something unpredictable/ but in the end it's right./ I hope you had the time of your life” και περπατάμε σαν υπνωτισμένοι προς την έξοδο. Από το παχύ χαλί στο χιονισμένο πεζοδρόμιο και πάλι. Πλησιάζουν δύο άστεγοι και ζητούν χρήματα. Το υπνωτισμένο κοινό ξυπνάει από την ονειροπόληση. Σφίγγουν τις γούνες και τα μπουφάν με τις κονκάρδες πιο πολύ, προσπερνούν τους άστεγους και απομακρύνονται βιαστικά.

Στο πεζοδρόμιο του Motown, φοράω τα γάντια μου, σφίγγω το παλτό μου και αναρωτιέμαι πότε οι νεαροί Έλληνες θα αντιδράσουν κάπως έτσι: http://www.youtube.com/watch?v=Z5yBIppyGKA&feature=related

H Γιώτα Ταχταρά ήταν βοηθός αρχισυντάκτη στο Marie Claire μέχρι το καλοκαίρι του 2010, όταν μετανάστευσε στο Αν Αρμπορ του Μίσιγκαν για να ζήσει το αμερικάνικο όνειρο. Περισσότερα στο blog της http://ohnotanotherblog.wordpress.com/