Η ζωή μου με τον Κάρολο

Η ζωή μου με τον Κάρολο

13 Φεβρουαρίου 2012 Μωραϊτη Παρασκευή
Δεν είναι η επέτειος των δύο αιώνων από τη γέννησή του (αν η κρυωνική είχε εξελιχθεί εγκαίρως στις 7 Φεβρουαρίου θα έκλεινε τα 200), που μου θύμισε τον Ντίκενς. Είναι η παραλλαγή της Ιστορίας Δύο Πόλεων, με την παγωμένη Αθήνα του 2012 να μοιάζει μέρα με τη μέρα όλο και πιο πολύ με το γκρίζο βικτωριανό Λονδίνο -και από χθες και με το φλεγόμενο Λονδίνο του περασμένου Αυγούστου- , που μου φέρνει όλη την ώρα στο νου τον Βρετανό συγγραφέα. Είναι οι Νίκολας Νίκλμπι και οι Όλιβερ Τουίστ, που αυξάνονται και πληθύνονται, όσο οι Εμπενέζερ Σκρουτζ αυτού του κόσμου μένουν ατάραχοι μπροστά στα τρομερά φαντάσματα των Χριστουγέννων και δεν εννοούν να συγκινηθούν από το γενναιόδωρο πνεύμα τους. Είναι και οι προσδοκίες μου, που μικρές ή μεγάλες θα μείνουν προσδοκίες. Όπως φαίνεται ο Ντίκενς δεν έχει την παραμικρή ανάγκη επικαιροποίησης. Kαι καθώς όλο και περισσότερα από όσα προσδοκώ μετατίθενται στη σφαίρα της φαντασίας έχω έναν ακόμα λόγο να περιμένω να βγει στο σινεμά το remake του Μεγάλες Προσδοκίες με την Helena Bohnam Carter στο ρόλο της Μiss Havisham. Πιο goth δε γίνεται! Ή μήπως γίνεται;