Μαμάδες bloggers σε πόλεμο

Μαμάδες bloggers σε πόλεμο

Όταν οι "επαγγελματίες" μάνες πιάνουν δουλειά στην οθόνη σου. Η δημοσιογράφος Στέλλα Κάσδαγλη μιλάει για το μπλογκ της που έγινε βιβλίο και για τις γυναίκες που είναι έτοιμες να κατακρίνουν τις άλλες μισές.
26 Μαρτίου 2012
Ήταν η μέρα που κατάργησα το blogroll από το μπλογκ μου.
Ήταν η μέρα που, μετά από δέκα μήνες γραψίματος για την όχι-πάντα-ροζ πραγματικότητα της μετάβασης στη μητρότητα, σκέφτηκα ότι δεν θέλω να αναλάβω την ευθύνη να στείλω καλοπροαίρετα κάποια ανυποψίαστη έγκυο ή νέα (κι επίσης ανυποψίαστη) μαμά, σε κάποιο ποστ που θα την κάνει να νιώσει, έστω για μια στιγμή, πως είναι ένα μεγάλο λάθος της τροφικής αλυσίδας.
Ήταν η μέρα που συνειδητοποίησα ότι το ίντερνετ, σαν μια μεγάλη γειτονιά, μπορεί να λειτουργήσει λυτρωτικά για όλες τις ανυποψίαστες μαμάδες του κόσμου, που αναζητούν το εδώ και καιρό εκλιπόν δίκτυο υποστήριξης από θείες, γιαγιάδες, γειτόνισσες, μαμές και φίλες που ήταν έτοιμες να τις καθοδηγήσουν/παρηγορήσουν/ξαλαφρώσουν μέχρι πριν μερικές δεκαετίες πριν .
Ήταν η μέρα που συνειδητοποίησα ότι ταυτόχρονα το ίντερνετ, σαν μια μεγάλη, ανεξέλεγκτη, γειτονιά, μπορεί επίσης να τις καταδικάσει σε πολλούς μήνες συγκρίσεων, ενοχών και αισθήματος ανεπάρκειας, στην περίπτωση που ανακαλύψουν ότι η συμπεριφορά ή οι πεποιθήσεις τους αποκλίνουν από εκείνες των πιο απόλυτων και φανατικών θαμώνων του, σε μπλογκς, φόρα, σόσιαλ μίντια και παντός είδους διαδικτυακά κανάλια.

MOTHER GO FIGURE
Μπορείτε να μου μιλάτε ώρες για το μητρικό φίλτρο και το ένστικτο της γυναίκας, που την κάνει να παίζει στα δάχτυλα τη μητρότητα χάρη σε ένα εγγενές εξπερτίζ. Πιστεύω ακράδαντα ότι οι δύο τελευταίες γενιές γυναικών είμαστε οι πιο απροετοίμαστες από καταβολής κόσμου για να γίνουμε μαμάδες.
Καθεμιά από τις προηγούμενες πλησίαζε ένα βήμα πιο κοντά όποτε άλλαζε πάνα στην κούκλα-μωρό της, όποτε έβλεπε τη μαμά ή τη θεία της να θηλάζει το πέμπτο της παιδί, όποτε τη ρωτούσαν ποιον θα παντρευτεί και πόσα παιδιά θα κάνει. Εμένα οι κούκλες μου δεν ήταν μωρά, αλλά αεροσυνοδοί, τραγουδίστριες και δικηγόροι με ταγέρ. Η μαμά μου έκανε ένα παιδί και καμιά θεία δε διανοήθηκε να θηλάσει μπροστά μου το μωρό της (μάλλον δεν προλάβαινε κιόλας). Κι αυτό που με ρώταγαν στα οικογένειακά τραπέζια ήταν τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Η απάντηση «μαμά» ήταν η τελευταία που πέρναγε από το μυαλό μου.
Είμαστε ψυχολογικά και πρακτικά απροετοίμαστες, άρα και πιο ανασφαλείς, κάτι που σε αρκετές περιπτώσεις (περισσότερες απ' όσες μπορεί να διεχειριστεί η μέση λεχώνα, με τις ορμόνες ως το λαιμό) μεταφράζεται σε μια ανάγκη να αμυνθούμε δια της επίθεσης: αν δεν πείσουμε το άπαν σύμπαν πως η δική μας πεποίθηση/προσέγγιση/αγκαλιά είναι η σωστή, τότε ανοίγουμε μια τρύπα στην πιθανότητα να αποδειχτεί πως ό,τι έχουμε κάνει από την ημέρα της μοιραίας συνεύρεσης είναι μία μεγάλη προτηγανισμένη πατάτα.

THAT'S WRIGHT, MOM
Φυσικά κάποιος θα μπορούσε να παρατηρήσει ότι γυναίκες (ανασφαλείς ή μη), έτοιμες να ρίξουν στο πυρ το εξώτερον το mothering κάποιας άλλης, σίγουρα υπήρχαν και στις offline γειτονιές που τόσο εύκολα εξιδανικεύω. Από την άλλη, αν ήμουν μία από αυτές, το πιθανότερο είναι ότι σε μια πρόσωπο με πρόσωπο κουβέντα θα κώλωνα να υπερασπιστώ με τέτοιο πάθος και βεβαιότητα την πεποίθησή μου -αν μη τι άλλο θα με κρατούσε μια στοιχειώδης ευγένεια προς το πρόσωπο της δεύτερης ξαδέρφης, που, ακόμα κι αν κατά τη γνώμη μου κακομάθαινε ήδη το τριών ημερών βρέφος της, θα την ξανάβλεπα καθημερινά μέχρι να κλείσω τα μάτια, πράγμα που θα μ' έκανε να το σκεφτώ δύο φορές πριν την κάνω κουρέλι. Στη χειρότερη, θα τη σχολίαζα πίσω από την πλάτη της με τις υπόλοιπες ξαδέρφες, αλλά μέχρι να φτάσει η συγκεκριμένη πληροφορία στην ίδια, εκείνη θα ήταν έγκυος το έβδομο παιδί και θα είχε πολύ πιο σοβαρά πράγματα να ασχοληθεί από το τι πιστεύω εγώ για την παιδαγωγική της.
Στο ίντερνετ, πάλι, στο απυρόβλητο η καθεμιά της ανωνυμίας της ή απλώς της οθόνης του υπολογιστή της, μπορεί να συντάσσει με πολύ μεγαλύτερη άνεση πύρινα ποστ υπέρ του θηλασμού, καταδικαστικούς δεκάρικους για όσες κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι με τα παιδιά τους, για όσες δεν κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι με τα παιδιά τους, για όσες επιστρέφουν στο μήνα πάνω στη δουλειά, για όσες μένουν στο σπίτι, για όσες τόλμησαν να γεννήσουν με καισαρική ή για όσες τόλμησαν να υποστηρίξουν ότι βίωσαν έναν οργασμικό τοκετό.
Η μέση έγκυος ή η μέση λεχώνα ή η μέση μαμά των πέντε μηνών, που ακόμα γυρίζει γύρω γύρω το χάρτη της μητρότητας προσπαθώντας να καταλάβει πού διάβολο στέκεται και που θέλει να πάει (εγώ), μπορεί να μην αφήσει ποτέ σχόλιο κάτω από το ποστ που την έκανε να νιώσει μηδενικό επειδή δεν άντεχε άλλο τα κλάματα και έδωσε πιπίλα (και φαρίν λακτέ με πέντε είδη ζάχαρης και διαβολική γλουτένη). Όμως θα μείνει για μία ακόμη φορά με την αίσθηση ότι όλες οι υπόλοιπες παίζουν στα δάχτυλα τη μητρότητα χάρη στο εγγενές εξπερτίζ τους -τη στιγμή που, όπως όλες, έχει περισσότερη ανάγκη από ποτέ από ένα δίκτυο γυναικών που, βασικά, θα την ξαλαφρώσουν.

Η Στέλλα Κάσδαγλη είναι αρχισυντάκτρια στο περιοδικό Cosmopolitan. Το βιβλίο της Κοιλίτσα.com κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη. Το blog της μπορείς να το διαβάσεις εδώ