Η αλήθεια για τα bachelor parties

Η αλήθεια για τα bachelor parties

Μια γυναίκα φαντάζεται πολλά για την τελευταία νύχτα «ελευθερίας» του συζύγου της. Πόσο όμως απέχει η πραγµατικοτητα από τις ακρότητες του hangover;
14 Δεκεμβρίου 2011 Παναγιώτης Χριστόπουλος

Εχω κάνει bachelor party σε στριπτιζάδικο. Όπως όλοι. Έχω κάνει bachelor party σε μπουζουξήδικο της παραλιακής. Όπως οι περισσότεροι. Έχω κάνει bachelor party σε μυκονιάτικο κλαμπ (και στην παρέα δεν ήμαστε μόνο άνδρες). Όπως αρκετοί. Έχω κάνει bachelor party σε πριβέ αίθουσα ακριβού εστιατορίου, σε σουίτα ακόμα πιο ακριβού ξενοδοχείου, σε καμπάνα πανάκριβου resort, έχω κάνει bachelor party σε ένα σκάφος, σε μια παραλία, σε ένα διαμέρισμα, με πέντε καλούς φίλους όλους κι όλους, με δεκαπέντε αγνώστους, με εκατόν πενήντα εφτά «γνωστούς» και τα beats από τις επιλογές ενός διάσημου dj να μας φέρνουν πιο κοντά. Με τις ευειδείς παρουσίες που περιφέρονταν στο χώρο. Έχω κάνει άπειρα bachelor parties, κάθε είδους, σε κάθε πιθανό σημείο, παρέα με κάθε απίθανο τύπο.

Δεν έχω κάνει ακόμα το δικό μου bachelor party επειδή απολαμβάνω ακριβώς αυτό: το ότι είμαι εργένης. Συνεπώς, για μένα πάρτι είναι η κάθε μέρα (πάντα ήθελα να το γράψω αυτό). Κανένα, όμως, από τα bachelor parties αυτά δεν το διασκέδασα όσο ένα ταξίδι που κάναμε με την παρέα μου, με αφορμή το γάμο ενός εκ των κολλητών, σε μια πόλη όπου συνήθως πας για οικογενειακό ή ρομαντικό τουρισμό: τη Ρώμη. Εντάξει, ομολογώ ότι δεν έχω ακόμα ταξιδέψει για bachelor στην Μπανγκόκ, όπως οι Γαλυφιανάκηδες του Hangover ΙΙ, και πως στο Βέγκας βρέθηκα κοντά μόνο κατ' ιδέαν (αφού μας πρόλαβε η οικονομική κρίση και τελικά το bachelor party που είχε στο μυαλό του ο γαμπρός το έκανε μόνος με τη νύφη - και βρήκε την ευκαιρία να τη στεφανωθεί εκεί, ο χαβαλές, ντυμένος Έλβις...) αλλά ήταν στην Αιώνια Πόλη που ένιωσα επιτέλους την ουσία του θεσμού. Την τελευταία σύναξη της ανδροπαρέας, τον αποχαιρετισμό ενός εκλεκτού μέλους της πριν χάσουν - αναπόφευκτα - τη συχνότητα και την ένταση της παρουσίας του οι υπόλοιποι λόγω των νέων πραγμάτων που έρχονται στη ζωή του. Ή μήπως κάνω λάθος και η ουσία δεν βρίσκεται εκεί;

Ο XEΙΡΟΤΕΡΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
Το τριήμερο στη Ρώμη είχαμε απώλειες. Και τι απώλειες! Ο κουμπάρος δεν κατάφερε να βρεθεί μαζί μας... Επικαλέστηκε προβλήματα στη δουλειά του αλλά ακόμα δεν έχουν σιγήσει οι ψίθυροι μεταξύ των υπολοίπων μελών της παρέας που υποστηρίζουν ότι απλά δεν ήθελε να αφήσει τη σύζυγό του. Η οποία εκείνη την περίοδο είχε μείνει έγκυος στο πρώτο τους παιδί. Από αγάπη και καθήκον ή από την άτεγκτη «παντόφλα» που έφαγε, μικρή σημασία έχει, η ουσία είναι ότι δεν κατάφερε να πλαισιώσει την υπόλοιπη αποστολή και η απουσία του πυροδότησε πληθώρα αντιδράσεων στις υπόλοιπες συζύγους των μετεχόντων στο ταξίδι. Μια βαθιά υποψία επλανάτο στον αέρα του Ελευθέριος Βενιζέλος όσο περιμέναμε να επιβιβαστούμε στην πτήση της Alitalia για το Φιουμιτσίνο: έκπαγλου καλλονής εκρηκτικές Ιταλίδες με ξεδιάντροπα ντεκολτέ και ανύπαρκτα μίνι θα υποδέχονταν φιλήδονα το μέλλοντα σύζυγο στο αεροδρόμιο. Για τη διαμονή μας θα είχε εξασφαλιστεί μια σουίτα από αυτές όπου λατρεύει να οργανώνει τις «δεξιώσεις» του ο Μπερλουσκόνι. Η θεματική της δικής μας «τελευταίας βραδιάς» θα ήταν, φυσικά, εμπνευσμένη από τον Καλιγούλα, τον Νέρωνα και άλλους διάσημους γλεντζέδες Ρωμαίους, από εκείνους που αρέσκονταν να κυκλοφορούν με ένα σεντόνι γύρω από το παπάρι τους και εξήντα τρεις γυμνόστηθες να τους ταΐζουν ρώγες (σταφύλια) κατευθείαν από το τσαμπί. Η επιλογή της Ρώμης δεν ήταν τυχαία...
Όντως, η επιλογή της Ρώμης δεν ήταν τυχαία. Για κάποιον παρανοϊκό λόγο που ακόμα δεν έχει εξιχνιαστεί, μόνο το ένα από τα έξι στελέχη της (πολυταξιδεμένης κατά τα άλλα) «αποστολής» είχε ξαναβρεθεί εκεί (σε ηλικία που να το θυμάται τέλος πάντων). Πρέπει να διανύσαμε, σχεδόν μαγεμένοι, με τα πόδια κάθε εκατοστό των πλακόστρωτών της και να φωτογραφηθήκαμε σε κάθε πέτρα που έφερε κάποια ένδειξη ότι έχει ηλικία μεγαλύτερη των δύο χιλιάδων ετών ή σε οτιδήποτε μας «μύριζε» λίγο μασονία, λίγο Βατικανό, λίγο Illuminati - οτιδήποτε σε Νταν Μπράουν, τέλος πάντων. Τα βράδια καταρρέαμε στα κρεβάτια μας από τις 11 και, όχι, εννοείται, δεν το κάναμε με καμία εκρηκτική Ιταλίδα. Δεν προλάβαμε καν να την πέσουμε σε καμία Σκανδιναβή τουρίστρια στη Φοντάνα ντι Τρέβι.

THE STRIP HOW MUST GO ON
Μικρή σημασία έχει. Και μόνο που κάναμε το ταξίδι ήμαστε ένοχοι. Καθεμία από τις γυναίκες τους άκουσε τα δικά της από τις φίλες της, φαντάστηκε ο, τι ταίριαζε περισσότερο στον άνδρα της, πίστεψε τελικά όσα από αυτά ήθελε. Ή όσα τη βόλευαν. Σίγουρα, πάντως, δεν πίστεψε ότι πήγαμε απλά για sight seeing. Που δεν πήγαμε. Πήγαμε για εκείνο που περιέγραψα παραπάνω, για να συσφίξουμε μια τελευταία φορά τους δεσμούς της ανδροπαρέας. Αλλά αυτό, ξέρω, ηχεί σαν φτηνό αστείο στα θηλυκά αυτιά.
Και όχι άδικα. Όταν οι αχρείοι τύποι του Hangover αποθεώνονται πλέον σε βαθμό rat - pack, είναι λογικό να φαντάζεται (και ίσως και να περηφανεύεται κιόλας) κάθε μέλλουσα σύζυγος πως και ο δικός της έχει κάτι από Μπράντλεϊ Κούπερ.
Είναι αλήθεια πως ο θεσμός των στριπτιζάδικων επιβιώνει κυρίως χάρη στα πάρτι εργένηδων. Έχει συνυφανθεί η «τελευταία νύχτα ελευθερίας» με έναν έσχατο σεξουαλικό ερεθισμό από μια άλλη γυναίκα (ή από πολλές άλλες γυναίκες), οπότε αυτού του είδους τα μαγαζιά αποτελούν μια βολική και σχετικά φτηνή λύση. Υπάρχει και η ακριβή λύση, βέβαια, για τους κατέχοντες σεβαστό τραπεζικό λογαριασμό και όρεξη για πάρτι: πορνοστάρ οι οποίες κάνουν τουρνέ ανά την Ευρώπη και τις κλείνεις έναντι 400 ευρώ την ώρα. Συνδυάζονται υπέροχα με σουίτες ξενοδοχείων ή πολυτελή γιοτ. Αλλά τώρα έχουμε κρίση, οπότε ας γυρίσουμε στο συνήθη χώρο του εγκλήματος.

ΚΑΝΕ DELETE ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Αν γίνεται κάτι παραπάνω από αθώο μάτι στα στριπτιζάδικα; Βεβαίως. Πρώτα απ' όλα, αντίθετα με ο, τι μπορεί να βλέπετε στα αμερικανικά έργα, εδώ επιτρέπεται να απλώσεις το χέρι και να πιάσεις. Ναι, στα στριπτιζάδικα οι άνδρες πιάνουν. Όπως πιάνουν και οι χορεύτριες. Και συχνά, για λίγα ευρώ παραπάνω, πιάνουν και με άλλα σημεία του σώματός τους πέραν των χεριών.
Καναπέδες σε πιο «πριβέ» σημεία του χώρου επιτρέπουν το περίφημο lap dance με άνεση. Σε πολλά μαγαζιά υπάρχουν ακόμα και «ιδιαίτερα» καμαράκια πίσω από τη σκηνή. Αλλά συνήθως ο χαβαλές γίνεται μπροστά σε όλους. Και την ώρα που το ουίσκι μπόμπα έχει κατακλύσει τον εγκέφαλο όλων η διαφορά μεταξύ ψυχαγωγίας και δημόσιου εξευτελισμού είναι δυσδιάκριτη. Γαμπροί με κατεβασμένα τα βρακιά και δεμένοι στο στύλο της πίστας με τις Μολδαβές υπαλλήλους να τους χαϊδεύουν με στήθη, φτερά, μαστίγια και ο, τι άλλο βρουν πρόχειρο όσο οι υπόλοιποι της παρέας τους λούζουν με φτηνή σαμπάνια ή δημόσιο σεξ (ή κάτι σαν σεξ) μέσα σε κρεβάτια - κλουβιά και με την ομήγυρη να χειροκροτεί ρυθμικά, εν είδει αγώνα μπάσκετ, είναι συνηθισμένα θεάματα. Όχι ο, τι πιο τιμητικό για το επίπεδο ενός σύγχρονου άνδρα αλλά όλοι κρύβουμε έναν κάφρο μέσα μας.

Στο ημιμεθυσμένο, θολό σύμπαν της τελευταίας νύχτας «χωρίς τη γυναίκα μου» το ξέσπασμα πάνω σε ένα ξένο κορμί (που πληρώνεται ως επαγγελματίας γνώστης της μετάβασης από τον εργενισμό στην οικογενειακή ζωή και, άρα, στο μυαλό του άνδρα δεν μετράει ακριβώς ως απιστία) είναι μια σκηνή τελετουργίας που επιβραβεύεται από τα χειροκροτήματα ή τα συγκαταβατικά χαμόγελα ακόμα και των συγγενών της μέλλουσας συζύγου που μετέχουν στο πάρτι. Και μετά επικρατεί μια «ομερτά» που δεν ραγίζει με τίποτα. Η επιλογή του «να το κάνει κανείς ή να μην το κάνει» είναι θέμα ηθικής, παραστάσεων ή ποσότητας αλκοόλης στο αίμα του μέλλοντος συζύγου. Πάνω απ' όλα όμως είναι θέμα δύο συνθηκών: της απόλυτης καταπίεσης ή της απόλυτης ελευθεριότητας.

Η ΑΛΗΤΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΙΣΤΙΑ
Αν δηλαδή ο μέλλων σύζυγος (ή κάποιος από τους φίλους του που θα βρεθεί στο πάρτι - μην ξεχνάμε κι αυτούς!) ζει υπό καθεστώς συνεχούς καταπίεσης από τη σχέση του (ή από το δικό του μυαλό), είναι πιθανό να παρασυρθεί στο «θεσμικό σεξ» ή στη «θεσμική πίπα» της «τελευταίας νύχτας». Θα τον παροτρύνουν οι άλλοι, θα τον καλύψουν μετά, θα θέλει να αποδείξει ότι δεν είναι «μπούλης» ή «παντοφλάκιας». Και σιγά μην αντισταθεί σε μια δίμετρη ξανθιά Τσέχα με πελώρια βυζιά που θα αρχίσει να τον χαϊδεύει. Ο αφάνταστα καταπιεσμένος θα ξεσπάσει μια μέρα και ο αφάνταστα αχαλίνωτος θα ξεσπάει κάθε μέρα. Το ξέσπασμα του πρώτου δεν θα το αντέξει η αυταρχική νύφη, τα καμώματα του δεύτερου κάποτε θα συνθλίψουν την υπομονετική σύζυγό του. Αν ξεσκίστηκε επειδή ήπιε λίγο παραπάνω και ήδη το έχει μετανιώσει, ε, δεν τρέχει και τίποτα.

Η αλήθεια είναι ότι το σεξ δεν είναι ο κανόνας στα πάρτι εργένηδων. Συχνά είναι απλά το μπαχαρικό σε μια άλλου είδους ξέσαλη βραδιά. Ίσως έχει τη μορφή «ωραίων παρουσιών» που πλαισιώνουν την παρέα - όχι υποχρεωτικά με σκοπό τη συνεύρεση αλλά, έτσι, για να λέμε ότι κοροϊδέψαμε κάπως τις «δικές μας» που το καλύτερο που μπόρεσαν να κάνουν για το «εργενισσοπάρτι» τους ήταν να πάνε στον Κιάμο. Τα θηλυκά - γλάστρες θα χαζέψουν τους φίλους του γαμπρού και τον ίδιο να κατεβάζουν τις μεγαλύτερες ποσότητες αλκοόλ που έχουν καταναλώσει ποτέ και να ξεστομίζουν τις υπερβολικότερες υπερβολές περί ανδροσύνης που έχουν πει ποτέ.

Ξαναφέρνοντας στο μυαλό μου τις «απαγορευμένες» στιγμές που ζήσαμε με τους κολλητούς μου στη Ρώμη, την ατόφια αγωνία για το επικείμενο θέαμα στην ουρά μέχρι να μπούμε στο Κολοσσαίο, τον ενθουσιασμό για την ανακάλυψη της πιο «αυθεντικής πιτσαρίας» της πόλης, τα ρυθμικά χειροκροτήματα στην Πιάτσα ντι Σπάνια όταν πετύχαμε την μπάντα του Δήμου να οργιάζει πάνω σε φανκ κομμάτια, ξέρω ότι οι δικοί τους γάμοι θα είναι ευτυχισμένοι. Γιατί όταν βρίσκεσαι σε καθεστώς τόσης ελευθερίας μια τελευταία φορά με τους φίλους σου και το μόνο που σε νοιάζει είναι να τους δείξεις πόσο τους αγαπάς και πόσο δεν θα τους ξεχάσεις τώρα που παντρεύεσαι, ε, τότε δεν γίνεται να λες ψέματα. Ούτε στη γυναίκα σου, όσα όργια κι ας υποπτεύεται ότι ζεις στη Ρώμη. Πίσω στο Ελευθέριος Βενιζέλος θα καταλάβει τα πάντα από το βλέμμα σου. Ότι τίποτα δεν θα αλλάξει από αύριο που θα σας περάσουν τις βέρες. Γιατί αν είναι να αλλάξει έστω και ένα χιλιοστό, αυτός ο γάμος θα είναι δυστυχισμένος.