Μια Νύχτα Μόνο

Μια Νύχτα Μόνο

Γιατί τα one night stands είναι ένα συνεχής ανταρτοπόλεμος.
14 Δεκεμβρίου 2011 Παναγιώτης Χριστόπουλος

Ας πούμε ότι ο πόλεμος των δύο φύλων ορίζεται όντως από κάποιες έννοιες που συνήθως ξεστομίζουν μόνο στρατηγοί. Κι ας υποθέσουμε πως βρισκόμαστε ξαφνικά σε μια περίοδο ανακωχής ή σε μια προσπάθεια σύναψης συμφωνίας ειρήνης... Αρχίζουν οι μοιρασιές και οι διπλωμάτες της κάθε πλευράς διεκδικούν κάποια εδάφη. Τα κορίτσια αναμφισβήτητα θα πάρουν το δικαίωμα στα ψώνια, τα υψώματα της Τσακάλωφ, το πέλαγος του Attica, τον εναέριο χώρο του Golden Hall. Τα αγόρια πάλι θα απαιτήσουν την απελευθέρωση των «βραδιών Champions League με πίτσα και την παρέα», των «απογευμάτων 5Χ5 (και μετά σουβλάκια με την παρέα)» και των «νυκτών που δεν ξέρετε πού μεθοκοπάμε με την παρέα - αλλά μόνο ότι μετά πάμε για βρόμικο στη Μαβίλη, βλέποντας τους λεκέδες μουστάρδας στο πουκάμισό μας». Αυτά είναι τα εύκολα σημεία, εκεί δηλαδή που η συνοριογραμμή περνάει από κάτι απόκρημνες κορφές και κάτι πλατιά ποτάμια, τα οποία έτσι κι αλλιώς καμία από τις δύο πλευρές δεν πολυνοιάζεται να διασχίσει για να φτάσει στα εδάφη της άλλης. Τι γίνεται όμως με τις «γκρίζες ζώνες»; Πώς θα διαχωριστούν, ας πούμε, τα γονεϊκά καθήκοντα; Με τι αναλογία θα μοιραστεί το οικογενειακό budget; Ποια πλευρά θα αναλάβει τον έλεγχο του FIR της σχέσης; Και το πιο σημαντικό απ' όλα: τι θα γίνει, τέλος πάντων, με τα one night stands;

ΟΛΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΙ ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΝ;
Το σεξ «για μια φορά» είναι μια σημαντική κατάκτηση του περασμένου αιώνα, που όμως - κακά τα ψέματα - τις περισσότερες δεκαετίες το απολάμβαναν κυρίως οι άνδρες και μόνο μια συγκεκριμένη ομάδα γυναικών. Αυτές τις οποίες οι υπόλοιπες χαρακτήριζαν μετά βδελυγμίας «εύκολες». Με τον 21ο αιώνα να έχει ήδη περπατήσει έντεκα και μισό χρόνια μέσα στην Ιστορία, είναι πια σαφές ότι το τοπίο έχει αλλάξει. Το δικαίωμα στην ξεπέτα ανήκει πια σε όλες και σε όλους. Στη ζούγκλα των one night stands ο πόλεμος των δύο φύλων έχει λάβει άγριες διαστάσεις, πρωτόγονες, απρόβλεπτες. Είναι ένα αντάρτικο που στήνεται σχεδόν σε κάθε κρεβάτι, είτε από τη μία πλευρά είτε από την άλλη. Και κανένας από τους ανταρτοπόλεμους αυτούς δεν μοιάζει με του κρεβατιού στην απέναντι πολυκατοικία. Ο μοναδικός κανόνας που ισχύει στα one night stands είναι ο εξής: δεν υπάρχουν κανόνες.

Το φαινόμενο είναι καθημερινό. Έχει να κάνει με την προσφορά και τη ζήτηση. Για κάθε one night stand χρειάζονται (τουλάχιστον) ένας άνδρας και μία γυναίκα. Και από τη στιγμή που πια δεν υπάρχουν «εύκολες» και «δύσκολες» αλλά μόνο απελευθερωμένες και συνειδητοποιημένες, κάθε πιθανή γνωριμία στο 7Jokers, στο Tokyo ή στο 42 είναι εν δυνάμει «σεξ της μιας βραδιάς». Κάποτε η βιολογική προδιάθεση έπαιζε πολύ πιο σημαντικό ρόλο (μην τα ξανάλεμε: οι άνδρες σπέρνουν, οι γυναίκες θερίζουν) αλλά τώρα πια που όλοι και όλες το έχουν κάνει τουλάχιστον από μία φορά και γνωρίζουν καλά τα υπέρ και τα κατά του, το one night stand είναι μια απενοχοποιημένη εκτόνωση, είναι μια ευχάριστη εξέλιξη, είναι το ιδανικό φινάλε μιας λίγο μεθυσμένης βραδιάς. Κι όμως, η τόση γνώση δεν έχει φέρει ακόμα συμμόρφωση. Με εξαίρεση τους «επαγγελματίες» μαχητές του είδους, οι υπόλοιποι και οι υπόλοιπες one night standers συνεχίζουν να ελπίζουν ότι μπορούν να κερδίσουν κάτι παραπάνω από την απλή εκτόνωση ή το ευχάριστο φινάλε μιας νυχτερινής εξόδου που περιέγραφα παραπάνω. Μέγα σφάλμα...

Αν τελικά ξεσπάσουν μάχες, τότε αυτές ξεκινούν το επόμενο πρωί. Όταν οι δύο πλευρές «από - κραιπαλοποιηθούν» από το μεθύσι που τις έστειλε στο κρεβάτι και τις ανάγκασε να περάσουν μια υπέροχη - ή λιγότερο υπέροχη - νύχτα μαζί. Γι' αυτό και οι έμπειροι του είδους φροντίζουν να εξαφανίζονται μέσα στο σκοτάδι των μικρών ωρών, πριν εκχωρήσουν άλλο στοιχείο της ταυτότητάς τους πέραν του μικρού τους ονόματος (ψεύτικο κι αυτό μερικές φορές). Όσοι και όσες μένουν ή - έστω - δίνουν πλήρη αναφορά για το ποιοι είναι και - το τρομακτικότερο - αριθμό τηλεφώνου ξέρουν πολύ καλά ότι μπλέκουν σε μια περιπέτεια από την οποία μπορεί να βγουν ζημιωμένοι.

Κανονικά δεν θα έπρεπε καμία από τις δύο πλευρές να εξέταζε έστω και υποθετικά το ενδεχόμενο να ζητήσει μια δεύτερη συνάντηση. Σε έναν κόσμο όπου η κοινή λογική θα ήταν πραγματικά κοινή (και λογική), ένας άνδρας που έχει βγει το βράδυ από το σπίτι με την ελπίδα «να ρίξει κι έναν...» (συγχωρέστε μου το λαϊκόν της έκφρασης αλλά χρειάζεται να το φέρω στο πιο ωμό του επίπεδο για να καταλάβετε τι εννοώ) και μια γυναίκα που αλλάζει φούστες μπροστά στον καθρέφτη με κριτήριο όχι το πόσο στιλάτη την κάνουν αλλά το πόσοι άνδρες θα τη σκανάρουν την ώρα που τεντώνεται για να παραγγείλει, θα εξαφανίζονταν μακριά ο ένας από τον άλλο μετά τον οργασμό. Όμως επειδή εδώ δεν μιλάμε για ποδοσφαιρικό ματς με διαιτητή που σου βγάζει κόκκινη κάρτα αν δεν τηρείς τους κανόνες αλλά για κανονικό πόλεμο, με τις παραπλανητικές Μάτα Χάρι και τους σαγηνευτικούς Τζέιμς Μποντ του, ο οργασμός (ειδικά αν είναι ωραίος, μακρύς, χορταστικός) σε βάζει σε δεύτερες σκέψεις. Και μετατρέπει την ουσία του one night stand από το «one», το 1, το «ένα ίσον κανένα» σε κάτι που μοιάζει περισσότερο με «γιατί να μην το ξαναδοκιμάσουμε»;

ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΜΠΛΟΚΗΣ ΑΠΕΜΠΛΟΚΗΣ
Ας μην αναλύσω όμως υποθετικές περιπτώσεις. Ούτε καν παραδείγματα φίλων. Γιατί κάθε ανταρτοπόλεμος «της ξεπετάς» είναι διαφορετικός από τον επόμενο όσον αφορά τις λεπτομέρειες. Μόνο οι βασικές στρατηγικές αποφάσεις είναι κοινές. Ας αραδιάσω λοιπόν τα δικά μου όπλα (και τις δικές μου αχίλλειους πτέρνες), που ίσως και να χρησιμεύσουν σαν ένα είδος μπούσουλα ανδρικής συμπεριφοράς απέναντι στο one night stand. Πότε μένω και πότε φεύγω; Και κυρίως: γιατί να θέλω να μείνω; Γιατί να θέλω να αναιρέσω τον ίδιο το χαρακτήρα της «ξεπετάς» μετατρέποντάς τη σε κάτι πιο μόνιμο ή - έστω - επαναλαμβανόμενο;

Κατ' αρχάς θέλω επανάληψη αν: α. το σεξ είναι «πυρηνικό», β. το σεξ είναι καλό αλλά το κορμί που μου έλαχε είναι από αυτά που δεν χορταίνονται, άρα θέλω να ελπίζω πως το σεξ θα είναι καλύτερο την επόμενη φορά, γ. το σεξ είναι ok, το κορμί μια χαρά, η δεσποινίς φαίνεται αρκετά «διαθέσιμη» κι εγώ βρίσκομαι σε περίοδο εκτεταμένης «ανυδρίας». Εμείς οι άνδρες λοιπόν (και ελπίζω ότι όντως μιλάω εκ μέρους της πλειονότητας αυτήν τη στιγμή) θα ζητήσουμε το τηλέφωνο και μια νέα συνάντηση με βασικό γνώμονα το σεξ. Φαντάζομαι ότι και στην απέναντι όχθη ο γυναικείος πληθυσμός με παρόμοια μέτρα και σταθμά αποφασίζει αν θα μείνει στο μέτωπο ή θα μετακινηθεί αλλού. Μέχρι εδώ όλα βαίνουν καλώς και ανέλπιστα συγκαταβατικά. Αλλά είναι στα logistics της υπόθεσης που η συμφωνία αρχίζει και χαλάει. Και φταίνε, φυσικά, οι γυναίκες! Γιατί μπορεί μεν να μη θεωρούν πια ταμπού το one night stand αλλά ακόμα και όταν το έχουν κάνει, απολαύσει και βρίσκονται στη φάση «ένα τσιγάρο μετά» και πάλι θεωρούν ότι είναι ο άνδρας αυτός που πρέπει να κάνει την πρώτη νύξη για το τι μέλλει γενέσθαι. Πάμε λοιπόν στο επόμενο βήμα.

«ΑΝΤΙΟ, ΧΑΡΗΚΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΝΩΡΙΜΙΑ»
Ας πούμε ότι μισή ωρίτσα μετά το «ένα τσιγάρο μετά» φοράω το πουκάμισό μου και αποχωρώ λέγοντας απλά ένα «γεια σου». Άρα στην ουσία υπονοώ ότι ήταν one night stand, που σημαίνει «για μια νύχτα», και έχω σαφή σκοπό να εξαφανιστώ. Τι γεννιέται στο μυαλό της γυναίκας (ή τι φαντάζομαι εγώ ότι γεννιέται);
Α. «Δεν με γουστάρει». Μα για να έχω πέσει μαζί σου στο κρεβάτι κάτι θα γούσταρα. Έστω και αυτό το ελάχιστο.
Β. «Με έχει για ξεπέτα». Ναι. Και; Είπαμε, θα ζητήσω ίσως ένα repeat αν πληροίς τις προϋποθέσεις που ανέφερα παραπάνω. Αλλά, ειλικρινά, τι κακό έχει η ξεπέτα;
Γ. «Μα ονειρεύτηκα να ζήσω μια υπέροχη ζωή μαζί του και να κάνω τα παιδιά του». Χμμμμ... Ας ανοίξουμε ένα ξεχωριστό κεφάλαιο τώρα και ας θυμηθούμε τον Τομ Κρουζ στο Magnolia. Ήταν ένας pick - up artist, ένας άνδρας που είχε βελτιστοποιήσει τις ατάκες και τις κινήσεις του - και τις δίδασκε σε άλλους - για να ρίχνει γυναίκες στο κρεβάτι. Ήταν ένας τέλειος, γλυκός, «καυτός» ψεύτης. Κάθε γυναίκα θα πρέπει να έχει μελετήσει τη συγκεκριμένη κατηγορία ανδρών και να μην τους παραδίδει εύκολα τα όπλα. Αν ονειρεύεται να κάνει τα παιδιά κάποιου, καλό είναι να μην ξαπλώνει μαζί του μία ώρα και δεκαεφτά λεπτά μετά τη γνωριμία τους. Αλλά αυτό φαντάζομαι ότι το ξέρουν πια όλες οι σύγχρονες δεσποινίδες που διαθέτουν το στοιχειώδες IQ…


«ΘΑ ΜΟΥ ΔΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΣΟΥ;»
Πάμε σε ένα δεύτερο ενδεχόμενο: σηκώνομαι, φοράω το πουκάμισο, δηλώνω ότι πέρασα καλά και ότι θέλω το τηλέφωνό της. Για να ξαναβρεθούμε. Η εμπειρία με έχει διδάξει να μην το επιχειρήσω αν έχω σημαντικές αμφιβολίες για τις επιδόσεις μου ως εκείνη τη στιγμή. Αν για να φτάσω ως το κρεβάτι της έχω χρειαστεί δύο μπουκάλια αργεντίνικο Malbec, υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να μην καταφέρω να καταγραφώ με χρυσά γράμματα στις σελίδες της σεξουαλικής ιστορίας της (να τα λέμε αυτά...). Αν όμως έχω την πίστη ότι τα κατάφερα καλύτερα και από τον Άνταμ Σάντλερ ως Ζόχαν, τον ασυγκράτητο κομμωτή - πρώην πράκτορα της Μοσάντ, κι εκείνη ικανοποιεί ένα από τα τρία κριτήρια εμπλοκής που περιέγραψα σε προηγούμενο κεφάλαιο, θα επιχειρήσω μια νέα απόλαυση. (Κακό του κεφαλιού μου, βέβαια). Το μπαλάκι περνάει πλέον στην άλλη πλευρά. Ας δούμε τις πιθανές σκέψεις της:
Α. «Ήταν one night stand, θα έπρεπε να το έχει καταλάβει». Μπράβο, κοπέλα μου. Με επαναφέρεις με γρήγορο και δριμύ τρόπο στο σωστό δρόμο. Θα σε ευγνωμονώ για πάντα.
Β. «Νόμιζα ότι με είχε για μια ξεπέτα». Μην μπαίνουν σκέψεις στο μυαλό σου, ξεπέτα θα είναι και η επόμενη φορά.
Γ. «Καλά το κατάλαβα, είναι όντως ο άνδρας της ζωής μου». Διάβασε ξανά τα σχόλιά μου στο Γ. της προηγούμενης ενότητας γιατί φαίνεται ότι κάτι έχεις παρανοήσει.

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΖΟΥΓΚΛΑΣ
Δεν εξελίσσονται, βέβαια, όλα τα one night stands με κάποιον από τους παραπάνω τρόπους. Κάποιες φορές είναι οι γυναίκες αυτές που παίρνουν την πρωτοβουλία να ορίσουν πρώτες ότι πρόκειται όντως για ξεπέτα (σωστές, αλλά η αλήθεια είναι ότι μας διαλύουν τον ανδρικό εγωισμό) ή ότι θέλουν κάτι παραπάνω (θλιβερή ατάκα που μας οδηγεί σε ακόμα πιο γρήγορο εξαφανισμό, πολύ συχνά με το πουκάμισο ξεκούμπωτο και τα παπούτσια στα χέρια).

Υπάρχει, φυσικά, και το κινηματογραφικό σενάριο. Το όμορφο, το ρομαντικό, το «ζουζουνιάρικο». Δεν μου έχει τύχει ποτέ αλλά ακούω όλο και πιο συχνά γύρω μου για σχέσεις που ξεκίνησαν από one night stands. Βγάζω λίγα σπυράκια στην ιδέα. Αλλά ομολογώ ότι δεν καταφέρνω να μην μπω στη διαδικασία να σκεφτώ το «πώς θα ήταν αν...» Πού καταλήγω; Σε ένα συνδυασμό αυτών που είπα (υπενθυμίζω: θεϊκό σεξ, έκπαγλου καλλονής παρτενέρ) με μερικές ενδείξεις ότι αυτή η γυμνή κοπέλα είναι πολλά περισσότερα από αυτό. Δεν μπορώ να απαντήσω ακριβώς ποιες ενδείξεις έψαχνα, ίσως ακριβώς επειδή δεν ψάχνω. Και ίσως επειδή όταν τις δω και όπου τις δω - στην κουζίνα της όταν πίνουμε καφέ το επόμενο πρωί, στη βεράντα μου όταν ανεβάζουμε ξανά τα εσώρουχα αναρωτούμενοι αν μας άκουσαν οι γείτονες, στο ασανσέρ του ξενοδοχείου διαμονής κατεβαίνοντας προς το ισόγειο - θα μετανιώνω όχι για το ίδιο το one night stand αλλά γιατί γνώρισα ένα τέτοιο σούπερ άτομο κατά τη διάρκεια ενός one night stand. Και θα καταστρώνω ήδη το σχέδιο απεμπλοκής μου από τον ανταρτοπόλεμο της νύχτας που έφυγε και της εμπλοκής μου σε ένα νέο, μεγαλύτερο «πόλεμο» μαζί της για μπόλικες μέρες, νύχτες και ηλιοβασιλέματα...