All the kings men

All the kings men

Γιατί οι άνδρες χάνουν την αίσθηση του χιούμορ όταν πρόκειται για τους φίλους τους και η ευθιξία τους χτυπάει κόκκινο μπροστά στο ιερό ζήτημα της ανδρικής φιλίας;
16 Δεκεμβρίου 2011 Αλίνα Χατζιδάκι. Εικονογράφηση Laurina Paperina
Ο Αχιλλέας έχει μόλις μάθει ότι ο Πάτροκλος σκοτώθηκε. Ο Μπραντ Πιτ αφρίζει, μετά πέφτει σε μαύρη κατατονία, στη συνέχεια του ξανά - ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι, γλιτώνει οριακά το ανεύρυσμα και αποφασίζει να πάρει εκδίκηση ισοπεδώνοντας διακριτικά την Τροία. Προσπαθείς να κρύψεις ένα τεράστιο χασμουρητό, έχεις διαβάσει την Ιλιάδα και πάντα βαριόσουν αυτό το σημείο. Θα είχε πλάκα να σηκωθείς όρθια στη μέση του σινεμά και να φωνάξεις «πστ, φίλε, σε πόλεμο είστε, όχι σε beach bar στα Μπαρμπέιντος, δεν νομίζεις ότι αντιδράς ΚΑΠΩΣ υπερβολικά;» Μετά όμως θα έπρεπε να λογοδοτήσεις σε όλους τους εξοργισμένους άνδρες θεατές γιατί δεν σεβάστηκες την τραγικότητα της στιγμής, πράγμα που δεν θα ήταν και τόσο αστείο.

ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΡΕΝΩΝ
Οι άνδρες χάνουν την αίσθηση του χιούμορ σε ό, τι αφορά τους φίλους τους και η ευθιξία τους αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο μπροστά στο ιερό ζήτημα της ανδρικής φιλίας. Όσο εύκολα απορρίπτουν το ενδεχόμενο να υπάρξει δυνατή φιλία μεταξύ θηλυκών, με κλισέ που χοντρικά ταξινομεί τις γυναίκες στην κατηγορία των κολοβών φιδιών, τόσο άνετα διακηρύσσουν την ανωτερότητα των δικών τους συσχετισμών. Δείξε μου μια γυναίκα που δεν έχει ακούσει από το σύντροφό της ότι ποτέ δεν θα είναι με την κολλητή της όπως εκείνος με το δικό του αδελφοποιτό και θα σου δείξω τον Φρόντο το χόμπιτ - μια και προφανώς μιλάμε για φανταστικά πλάσματα.

Αυτό το αρχαίο, κακόγουστο αστείο για την ανικανότητα μιας γυναίκας να δημιουργήσει βαθιές φιλίες είναι από μόνο του αρκετό για να σε κάνει να βλέπεις τον κολλητό του φίλου σου και να σκέφτεσαι ότι είναι κρίμα που δεν κρατάς πάνω σου πρόχειρο ένα κουζινομάχαιρο. Ναι, είναι ένας καλός λόγος που δείχνει μάλιστα ευαισθησία με κοινωνιολογικές ρίζες, της λογικής ότι μισείς τη σχέση τους επειδή η επικρατούσα νοοτροπία σε θεωρεί ανίκανη να την κατανοήσεις - πόσω μάλλον να την κατακτήσεις. Είναι σαφώς πιο κομψό και λιγότερο υστερόβουλο από το να πεις ότι μισείς το χώμα που πατάει ο κολλητός του επειδή τα έχει με μια Ρωσίδα που έχει τρία μέτρα πόδια και φίλες με αντίστοιχα προσόντα που σου κλείνουν το σπίτι μέχρι να πεις Πράβντα. Κρίμα λοιπόν που αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτονται όσες ονειρεύονται τη μέρα που θα μάθουν ότι ο κολλητός του συντρόφου τους αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή του στην επικοινωνία με τα εξωτικά πτηνά του Αμαζονίου. Και είναι πολλές. Τόσες, που έχω βαρεθεί να κάνω ότι δεν βλέπω τα βλέμματα δυσπιστίας όταν λέω ότι εγώ χαίρομαι όταν βλέπω τον κολλητό του συντρόφου μου. Εδώ να προσθέσω ότι η λέξη κολλητός ίσως να μην αποδίδει ακριβώς το νόημα της συγκεκριμένης συσχέτισης, που μόνο με οξυγονοκόλληση στον κρόταφο επιτυγχάνεται. Εξ ου και τα βλέμματα δυσπιστίας που, επιπλέον, δεν βλέπουν με καλό μάτι το ότι ο περί ου ο λόγος κολλητός τυγχάνει και single, ήτοι και ο υπ' αριθμόν ένα εμβληματικός εχθρός της ανέφελης οικογενειακής μου ζωής, κατά το συλλογικό ασυνείδητο που βγάζει συμπεράσματα πιο εύκολα απ' ο, τι βγάζει η Πάρις Χίλτον το εσώρουχό της. Θα ήθελα να πω ότι αυτό συμβαίνει επειδή είμαι τέρας ανωτερότητας ή επειδή διαθέτω κάποια υπεράνθρωπη θωράκιση στις γυναικείες ανασφάλειες, αλλά όταν γράφεις δημόσια οφείλεις να κρατάς ένα μίνιμουμ αληθοφάνειας ώστε να μην το διαβάσουν οι γνωστοί σου κι έρθουν να σε χτυπήσουν με το περιοδικό στο κεφάλι.

BROMANCE
Προφανώς είναι ζήτημα χαρακτήρα - όχι του δικού μου. Ένας ευγενικός άνθρωπος που μπαίνει με σεβασμό στη ζωή σου δεν μπορεί να θεωρηθεί εισβολέας, εκτός αν πάσχεις από μανία καταδίωξης ή ανήκεις στη μίζερη κατηγορία εκείνων που θεωρούν ότι χωρίς λόγο κάποιος, κάποιοι, όλοι, θέλουν το κακό τους. Για καλή μου τύχη και ελπίζω όχι τυχαία, ο πατέρας του παιδιού μου επέλεξε για κολλητό φίλο του τον απόλυτο μη κάφρο. Το οποίο, σε δεύτερη ανάλυση βέβαια, δεν θα έπρεπε να με αφορά διότι ζούμε σε ελεύθερη χώρα και αν ήθελε θα μπορούσε να είχε γίνει φίλος με τον Μπάμπη το Σουγιά και δεν θα μου έπεφτε και λόγος. Το θέμα είναι όμως ότι με την παρούσα σύνθεση μου δόθηκε η ευκαιρία να παρατηρήσω μια ανδρική φιλία, φαινόμενο πολύ πιο συμπαθητικό όταν το βλέπεις από κοντά και δεν σε κάνει να νιώθεις σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα που το άφησαν στο αγιάζι. Κι έτσι είδα με άλλο μάτι και τον άνθρωπό μου, που μαζί με τον κολλητό του γελάει πολύ, μπαίνει σε περιπέτειες, δοκιμάζει καινούργια πράγματα με ένα κέφι που δεν ήξερα ότι διέθετε, προφανώς διότι ήμουν πολύ απασχολημένη με το άγχος μου να βλέπω στο πρόσωπό του μόνο το συνάδελφο στις καθημερινές υποχρεώσεις. Και το κέφι αυτό το βρίσκω απείρως γοητευτικό, όπως και το γεγονός ότι έχει ζωή και χωρίς εμένα, λεπτομέρεια που ύστερα από τρεις χιλιάδες χρόνια σχέσης τείνει να σου διαφεύγει. Κατά βάθος καμία δεν θέλει να μετατρέψει τον άνθρωπο που ερωτεύτηκε σε τηλεκατευθυνόμενο οικόσιτο, έστω κι αν ο υπερβολικός ζήλος να βάλουμε τη ζωή μας σε μια τάξη δείχνει το αντίθετο.

ΕΛΑ, ΡΕ ΜΑΝ. ΟΧΙ, ΤΙ ΝΑ ΕΝΟΧΛΕΙΣ
Φυσικά είναι εύκολο να είναι ανέμελος με τον κολλητό του, που δεν του γίνεται στενός κορσές για ένα κυριακάτικο οικογενειακό τραπέζι, δεν του υπενθυμίζει ανά έξι λεπτά το στεγαστικό λες και είναι ξυπνητήρι του Τειρεσία, δεν τσακώνεται μαζί του για το ποιος ξέχασε τα ρούχα πέντε μέρες στο πλυντήριο (εγώ). Αυτός είναι ο ρόλος του. Γι' αυτό και δεν τα βάζω με τον εαυτό μου που δεν του δημιουργώ την ίδια ανεμελιά και δεν νιώθω να απειλούμαι από τη φιλία τους, έκαστος στο είδος του - χαίρομαι όμως που έχει τον κολλητό του κι έτσι μου θυμίζει αυτά που ξεχνάω. Το να βλέπεις το σύντροφό σου να λειτουργεί σε ένα σχήμα έξω από το ζευγαρίστικο σύμπαν δίνει την απαραίτητη προοπτική στα πράγματα και σου υπενθυμίζει ότι υπάρχει και κάτι που λέγεται ελεύθερη βούληση, που δίνει στις όποιες επιλογές μας άλλη βαρύτητα. Γεγονός ασφαλώς που ισχύει και για κάθε γυναίκα που αποσυμπιέζεται μέσα από τις δικές της φιλίες, οι οποίες μπορούν να είναι δυνατές και αληθινές, αντίθετα με την επικρατούσα προπαγάνδα - αν και λίγο πιο επικριτικές και ανταγωνιστικές, για να λέμε και την αλήθεια.

Όχι ότι δεν υπάρχουν στιγμές που μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι όταν κάνουν κάποια τελείως άκυρη και ανώριμη ηλιθιότητα, όταν εξαφανίζονται και δεν σηκώνουν το τηλέφωνο ή όταν ξεκινούν να πάνε για μπιλιάρδο απέναντι και καταλήγουν στο Λουτράκι. Είναι οι φορές που μου έρχεται να τους πιάσω από το αυτί και να τους πω «κομμένη η τηλεόραση για μία εβδομάδα», αλλά μετά ανακαλύπτω ότι έχουν κλείσει τραπέζι στο αγαπημένο μου εστιατόριο ή χαζοξενυχτάμε όλοι μαζί μεσοβδόμαδα στον καναπέ με ψιλοκουβέντα και τότε γίνομαι για λίγο μέρος της ειδικής συμμαχίας τους και η ψυχολογία της φράου Μπλούχερ πάει περίπατο (ικανοποιούμαι με ψίχουλα, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Σε μια εποχή που οι φίλοι είναι η διευρυμένη οικογένειά σου και μάλιστα της επιλογής σου, κάθε μέλος που περνάει τις υποκειμενικές σου εξετάσεις και αποκτάει ρόλο στην καθημερινότητά σου είναι καλοδεχούμενο. Απλώς στην περίπτωση του κολλητού του φίλου σου η συγγένεια είναι εξ αγχιστείας.