Χωρίς οικογένεια

Χωρίς οικογένεια

Στο Γαμπρός της Συμφοράς ο Ντε Νίρο είναι ο εχθρικός πεθερός. Μπροστά όμως σε όλα αυτά που σκαρφίζεται και επιστρατεύει η ελληνίδα ομόλογος του εκείνος σίγουρα μοιάζει με προσκοπάκι.
17 Δεκεμβρίου 2011 Αλίνα Χατζιδάκι
Την πρώτη φορά που ακούς τη θεωρία ότι τα παιδιά φυτρώνουν στα λάχανα σκέφτεσαι ότι πρόκειται για ένα κακοφτιαγμένο, εντελώς παρανοϊκό παραμύθι που επινόησε σε στιγμή απελπισίας κάποιος γονιός για να αποφύγει τη ρεαλιστική απάντηση στη σχετική ερώτηση του τέκνου του. Μεγαλώνοντας, και έχοντας εκτίσει την ποινή σου πάνω από μία φορά με υποψήφιες πεθερές και ευρύτερες οικογένειες συντρόφων, αντιλαμβάνεσαι ότι πρόκειται για το ιδανικό σενάριο που γέννησε το μυαλό μιας γυναίκας ως απάντηση στο ερώτημα «πώς θα ήθελες να είναι η οικογένεια του αγαπημένου σου».

ΠΡΑΣΙΝΗ ΘΕΩΡΙΑ
Τα λάχανα κερδίζουν στα σημεία - δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτό. Πρώτον, δεν μπορούν να σου χαλάσουν τις διακοπές, καθώς είναι αμφίβολο ότι ένα λαχανικό μπορεί να εμφανιστεί με ένα σακ - βουαγιάζ στο κατώφλι του εξοχικού στο οποίο είχε ρητά αποκλείσει το ενδεχόμενο να πάει παριστάνοντας ότι δεν ήξερε πως θα είσαι εκεί. Ένα λάχανο επίσης δεν παραδίδει μαθήματα οικοκυρικής, δεν απαιτεί κυριακάτικες μαζώξεις όπου ο χρόνος μεταξύ 1-4 το μεσημέρι αποδεικνύεται ότι μπορεί να διαρκέσει τρεις αιωνιότητες, δεν καταστρώνει παιχνίδια εξουσίας, δεν εκταμιεύει συνέχεια τόκους από το λογαριασμό ενοχών που τροφοδοτούσε επιμελώς από τη μέρα που ο αγαπημένος σου έκανε το λάθος να γεννηθεί και να μη φυτρώσει.

Μπορεί το σχήμα πεθερά - νύφη να ακούγεται πιο ντεμοντέ και μικροαστικό και από τα πλαστικά σταφύλια που είχε η γιαγιά μου στη φρουτιέρα στο σαλόνι της αλλά μέχρι να επαληθευτεί η θεωρία του άνδρα που φυτρώνει σε θερμοκήπιο παραμένει στην οικιακή καθημερινότητά μας. Όχι απαραίτητα με τη μορφή της πεθεράς από την κόλαση - ευτυχώς, τα προάστια εφευρέθηκαν γι' αυτόν ακριβώς το λόγο, να μπορείς να διαλέξεις το πιο μακρινό και να μετακομίσεις σε αυτό ελπίζοντας ότι ορισμένοι άνθρωποι δεν θα μάθουν ποτέ να οδηγούν. Φαίνεται δυσλειτουργικό - και πιθανότατα είναι - αλλά πολλές γυναίκες ακόμα και σήμερα αντιμετωπίζουν ένα εχθρικό περιβάλλον όταν πρόκειται για τους ανθρώπους του συντρόφου τους. Φυσικά όχι με την έννοια της ντεκλαρέ εχθρικότητας, από την οποία μπορείς να πάρεις τα μέτρα σου μη αφήνοντας, π. χ., τον καφέ σου αφύλαχτο παρουσία τους, αλλά με την έννοια του ότι εκεί έξω υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων που αγαπάει, ενδιαφέρεται και απαιτεί πράγματα από το σύντροφό σου. Τον οποίο, παρεμπιπτόντως, θεωρούν πρωτίστως γιο, αδελφό ή κολλητό και μετά (ή ποτέ) σύντροφο μιας άλλης γυναίκας.

Σε κάποιο βαθμό είναι κατανοητό. Πρόκειται για συσχετισμούς που δημιουργήθηκαν πολύ πριν εμφανιστείς εσύ και το γεγονός ότι από casual ερωτική σχέση πήρες προαγωγή σε σύντροφο ή ακόμα και σύζυγο δεν είναι αρκετό ως επιχείρημα για να κλονιστεί ένα σύστημα που λειτουργούσε ωραιότατα πριν τις νέες προτεραιότητες. Επιπλέον, πρόκειται για ανθρώπους που - αποδεδειγμένα ή όχι και τόσο - νοιάζονται για τον αγαπημένο σου και θέλουν το καλό του, οπότε ένας βαθμός επιφυλακτικότητας απέναντί σου είναι αναμενόμενος. Από εκεί μέχρι το σημείο να θεωρείσαι εκ προοιμίου αντίπαλος, ειδικά σε μια ομάδα ανθρώπων που θεωρητικά θέλει μόνο την ευτυχία του συντρόφου σου (γεγονός που δίνει μια σατανική διάσταση στη δική σου ατζέντα, λες και ο δικός σου απώτερος σκοπός είναι να του πάρεις τα νεφρά και να τον πετάξεις σε κανένα χαντάκι), υπάρχει τεράστια απόσταση.

ΚΑΛΟΣ ΑΝΔΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΟΡΦΑΝΟΣ ΑΝΔΡΑΣ
Ελάχιστες βέβαια είναι εκείνες που υφίστανται πόλεμο με τα παραδοσιακά μέσα. Σίγουρα υπάρχουν ακόμα πεθερές που τα τζογάρουν όλα στο αλλόκοτο «δυνατό» χαρτί της υπέρ - νοικοκυράς, που αποδεικνύει την αγάπη της σιδερώνοντας, μαγειρεύοντας και σφουγγαρίζοντας για τον αγαπημένο, ελπίζοντας ότι σε αντιδιαστολή με μια λιγότερο αυτό - ντοπαριζόμενη αντίπαλο νύφη κερδίζουν τον αγώνα οικοκυρικής που πιστεύουν ότι παίζεται στον εγκέφαλο του παιδιού τους. Ευτυχώς όμως το 2011 οι άνδρες που θα επιλέξουν τη σύντροφό τους με βασικό κριτήριο το αν ξέρει να τυλίγει ντολμαδάκια με το ένα χέρι δεμένο στην πλάτη, πλειοψηφικά, ζουν σε μακρινές, εξωτικές ηπείρους και η οικογένειά τους δεν είναι το χειρότερο μειονέκτημά τους.

Παρά την αποστασιοποίηση από το ρόλο της χαρωπής δούλας, πάντως, πολλές από εμάς καλούμαστε να συνηθίσουμε μια ψυχροπολεμική κατάσταση σε ο, τι αφορά το περιβάλλον του συντρόφου μας. Λίγο οι υποχωρήσεις που δεν κάνουμε, λίγο η διάθεση της προγενέστερης οικογένειας να μην επιτρέψει στο γόνο της να ξεχάσει ότι ο βασικός ρόλος του είναι μαζί τους, λίγο ο γόνος που μερικές φορές βολεύεται να γίνεται το περιζήτητο Μήλον της Έριδος δεν είναι παράξενο που ακόμα και σήμερα ακούω πολλές να επιμένουν ότι τελικά η παλιά θεωρία ισχύει και καλός άνδρας είναι ο άνδρας - άισμπεργκ. Χωρίς οικογένεια.

Μια καλή φίλη περιγράφει με εσωτερικό κλαυσίγελο την κατάσταση με τον - κατά τα άλλα 100% νορμάλ και ενήλικο - άνδρα της, που θέλει δεν θέλει τρώει τρεις φορές την εβδομάδα στο σπίτι της μαμάς του, που είναι χήρα, μόνη της, άρρωστη, δεν έχει άλλη χαρά στη ζωή της και άλλα μελοδραματικά επιχειρήματα που έχουν τις ρίζες τους βαθιά στο βγαλμένο από τη ζωή σενάριο του Ρετιρέ. Μια άλλη πάλι οφείλει να κουνάει το κεφάλι της με κατανόηση όταν η 35χρονη μικρή αδελφή του άνδρα της χωρίζει για χιλιοστή φορά και χρειάζεται χρήματα για μετακόμιση, αυτοκίνητο, χαρτομάντιλα που, φυσικά, θα της δώσει ο μεγάλος αδελφός καθώς η υποχρέωσή του στη γαϊδουρομπεμπέκα είναι σαφώς πιο ιερή απ' ο, τι στην τράπεζα όπου τρέχει ένα στεγαστικό και δύο καταναλωτικά. Ο χρόνος και το χρήμα είναι το βασικό συνάλλαγμα για ο, τι έχει αξία, οπότε ποιος καλύτερος τρόπος για να βεβαιωθεί η «παλιά» οικογένεια ότι το καμάρι της δεν προορίζει το καλύτερο κομμάτι του αποκλειστικά για σένα;

ΝΟ RELATION
Για να είμαστε δίκαιοι, ιστορίες τρέλας υπάρχουν και από τις δύο πλευρές: η σύζυγος που μισεί τα πάντα γύρω από την οικογένεια του συζύγου της και φροντίζει να τους εξοστρακίσει από τη ζωή του (επειδή δεν μπορεί νόμιμα να τους εξολοθρεύσει γενικώς) δεν είναι και αστικός μύθος, άσχετα αν ως φαινόμενο δεν έχει τη συχνότητα της μονομανούς πεθεράς. Απλώς η αναμφισβήτητη, περίοπτη θέση που δίνει ως φυσιολογικός άνθρωπος ο σύντροφός μας στην οικογένειά του και η αριθμητική υπεροχή μιας ομάδας ατόμων απέναντι σε μία νύφη σόλο κάνει την υπόθεση να φαίνεται περισσότερο άδικη.

Λένε ότι όταν παντρεύεσαι δεν παίρνεις μόνο έναν άνδρα αλλά παντρεύεσαι ολόκληρη την οικογένειά του. Αν αυτό ίσχυε, πιθανότατα το ανθρώπινο είδος θα είχε εξαλειφθεί όταν ακόμα είχαμε ουρές. Η αλήθεια πάντως είναι ότι αν τα πλάνα σου δεν περιλαμβάνουν μετακόμιση σε άλλη χώρα, οι άνθρωποι του συντρόφου σου θα συνεχίσουν να υπάρχουν στη ζωή του και κατά συνέπεια στη δική σου. Πέρα από τα παιχνίδια εξουσίας στα οποία όλοι κάποια στιγμή ενδίδουμε, υπάρχει και η μέση οδός της πολιτισμένης, διακριτικής συνύπαρξης που, πρακτικά μιλώντας, δεν βρίσκεις παρά μόνο όταν αποφασίσεις να αδιαφορήσεις ολοκληρωτικά για το τι κάνουν οι εξ αίματος συγγενείς μεταξύ τους.

Αναπόφευκτα θα χρειαστεί να περάσεις κάποιες ώρες της ζωής σου με μια γυναίκα με την οποία δεν έχετε απολύτως τίποτα κοινό, πέρα από το ότι μιλάτε περίπου την ίδια γλώσσα. Θα βρεθείς παρούσα σε σουρεαλιστικούς διάλογους αδελφών που έχουν πολύ παλιά ζητήματα ανταγωνισμού μεταξύ τους, από τότε που ο ένας έπαιρνε αριστεία και ο άλλος τίναζε τον οικογενειακό προϋπολογισμό στον αέρα για τα φροντιστήρια που χρειαζόταν για να περάσει την Ε΄ Δημοτικού. Θα περάσεις τρεις μέρες σε ένα απαίσιο χωριό τρώγοντας βόμβες χοληστερίνης από τα χεράκια άγνωστων θειάδων. Αν τα κάνεις με ένα χαμόγελο, κανείς δεν θα σε κατηγορήσει που την επόμενη φορά κάτι θα τύχει και δεν θα μπορέσεις να παραστείς. Σε τελική ανάλυση, ένα μίνιμουμ θετικής αντιμετώπισης στους ανθρώπους που έκαναν τον αγαπημένο σου αυτό που είναι δεν φέρνει το τέλος του κόσμου. Και η δική του διάθεση υποταγής απέναντι στους πασιφανείς χειρισμούς των συγγενών μπορεί να είναι ένα πολύ αισιόδοξο μήνυμα για το χαρακτήρα του και την αίσθηση χρέους που θες να έχει ένας σύντροφος με τον οποίο σκοπεύεις να περάσεις περισσότερο από μία εβδομάδα στην Πάρο. Όλα αυτά, βέβαια, όσο υπάρχει μέτρο. Το οποίο όντως χάνεται σε μερικές περιπτώσεις, όπως όταν ο αγαπημένος σου αποφασίζει, για παράδειγμα, να δώσει κλειδιά του σπιτιού σας στη μαμά του, οπότε μάλλον πρέπει να πάρεις πίσω και τα δικά του.
Σε ο, τι αφορά την «άλλη» οικογένεια, υπάρχουν μερικοί χρυσοί κανόνες που αν όλοι τηρούσαμε οι άνθρωποι στα χριστουγεννιάτικα οικογενειακά τραπέζια θα έπιναν μόνο για εορταστικούς λόγους.

Οι βασικοί είναι ότι δεν κριτικάρουμε τους συγγενείς πρώτου βαθμού του αγαπημένου μας (τιτάνιος άθλος στις περισσότερες περιπτώσεις), δεν τον βάζουμε να διαλέξει ανάμεσά μας και δεν συγκρίνουμε τις οικογένειές μας, ακόμα κι αν έχουμε εφτά καθηγητές πανεπιστημίου στο σόι μας, σε αντίθεση με το δικό του όπου ο πιο καλλιεργημένος είναι ένας θείος του που διάβασε τον ονειροκριτή. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, κρατάμε mental notes για το μακρινό μέλλον όπου ως μαμάδες αγοριών ίσως μας χρειαστούν όταν θα πρέπει να παίξουμε αυτό το καρμικό παιχνίδι από άλλο πόστο.