Δική σου για πάντα

Δική σου για πάντα

Σε πείσμα όλων των κλισέ για την γυναικεία φιλία, όλες έχουμε βρεθεί κάποτε στη θέση να συνειδητοποιήσουμε ότι ο άνθρωπος μας δεν είναι το αγόρι μας, οι γονείς ή τα αδέρφια αλλά μια φίλη.
17 Δεκεμβρίου 2011 Γαλάτεια Λασκαράκη
Υπάρχει αυτή η διάσημη σκηνή στο Grey's Anatomy που η Κριστίνα Γιανγκ λέει στη Μέρεντιθ Γκρέι ότι είναι το άτομό της «για επικοινωνία σε περίπτωση ανάγκης» στα χαρτιά της εγκυμοσύνης (μόλις χώρισε με τον Μπερκ). «You are my person», της λέει. «Αλήθεια;» ρωτάει η Μέρεντιθ, «Ναι, whatever», μουρμουρίζει η δρ Γιανγκ, όχι ακριβώς ο ορισμός της ευαισθησίας (είναι η γιατρός που μπορεί να σου ανακοινώσει ότι έχεις τρεις μήνες ζωής με fax), αλλά φαίνεται με γυμνό μάτι ότι υποφέρει: «Με παράτησε, το πιστεύεις;» Η Γκρέι την κρατάει σφιχτά, η άλλη κοκαλώνει κάπως: «Kαταλαβαίνεις φυσικά ότι αυτό που κάνεις αποτελεί αγκαλιά». «Σκάσε», της απαντάει η Μέρεντιθ, «είμαι ο άνθρωπός σου».

Είναι μια διακριτική, καθόλου δακρύβρεχτη σκηνή για τη γυναικεία φιλία που έψαξα και είδα ξανά στο you tube, οπότε και ανακάλυψα ότι, από κάτω, μια ντουζίνα από κορίτσια που είναι ακριβώς ο ορισμός αυτού που ανακατεύει το στομάχι της Γιανγκ έχουν αφήσει σχόλια όπως: «Ωωωωωωωωωω!!! Είναι η αγαπημένη μου σκηνή από το Grey's Αnatomyyyyy!!!» και «Μου θυμίζει ακριβώς εμένα και την κολλητή μου!!!» Οk, το μέσο δείγμα του φύλου μας εκδηλώνει τα συναισθήματά του με πολύ περισσότερο θόρυβο απ' ό,τι η Κριστίνα, φλυαρεί ακατάληπτα και μιλάει με θαυμαστικά. Αλλά, παρά τα κλισέ για τη γυναικεία φιλία (μεταξύ των οποίων ότι αυτή δεν υφίσταται), όλες έχουν βρεθεί κάποτε στη θέση του να συνειδητοποιήσουν ότι «ο άνθρωπός τους» δεν είναι το αγόρι τους, συχνά ούτε κάποιος γονιός ή αδέλφια. Είναι μια φίλη τους.

ΚΑΦΕΣ ΚΑΙ ΤΣΙΓΑΡΑ
Σε μια εποχή που οι συμβιώσεις και οι γάμοι κλυδωνίζονται με το παραμικρό, είναι οι φίλες οι νέοι σύζυγοι, στα καλά και στα άσχημα, μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος; Υπάρχουν ακόμα παντρεμένες που θα έβαζαν το χέρι τους στη φωτιά ότι ο άνδρας τους είναι κάποιος στον οποίο θα στηρίζονται για πάντα; Η σύγχρονη εμπειρία έχει δείξει ότι τουλάχιστον ένας με τον οποίο πίστεψαν ότι θα γεράσουν μαζί βρίσκεται τώρα σε ένα κουτί με φωτογραφίες στο πατάρι. Oι περισσότερες γυναίκες μετά τα 30 έχουν εμπεδώσει δύο βασικές σοφίες για τη ζωή: πρώτον, ακόμα και ο έρωτας της ζωής σου ενδέχεται να μην είναι εδώ αύριο. Δεύτερον, ναι, παρ' όλα αυτά θα συνεχίσεις να αναπνέεις. Με λίγη βοήθεια από τις φίλες σου. Όπως η Σαμάνθα που τάιζε την Κάρι ρυζόγαλο στο στόμα όταν την παράτησαν στην εκκλησία.

Όταν πριν από πέντε χρόνια άρχισα να κάνω παρέα μ' εκείνη που θα γινόταν στη συνέχεια «ο άνθρωπός μου» όλοι έλεγαν ότι δεν είχαμε τίποτα κοινό, εκτός από μια εμμονή με τον Φιτζέραλντ και μια πρόσφατα σπασμένη καρδιά. Καθώς είχε μεγαλύτερη εμπειρία από μένα και στα δύο, μπορούσε να λέει τα πιο ενθαρρυντικά ψέματα: «Καλημέρα, ομορφότερο κορίτσι στον κόσμο! Μην ξεχνάς, όλα παίζονται». Ήπιαμε μια θάλασσα εκείνο το καλοκαίρι, και τις επόμενες εποχές δηλαδή, και έγιναν πολλά δραματικά πράγματα και χαρούμενα και ξανά δραματικά και για να μη μακρηγορώ, έχουμε πια καινούργιες καρδιές και πέρυσι με πάντρεψε φορώντας και οι δύο Ηavaianas, εγώ επειδή τα πόδια μου δεν χωρούσαν σε κανένα πέδιλο μια μέρα πριν γεννήσω, εκείνη για συμπαράσταση.

Είναι πια και επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι η τρυφερότητα που μας δείχνουν οι φίλες μειώνει τη στενοχώρια που μας κάνει κόμπο το στομάχι κάθε τόσο στη δουλειά ή στο σπίτι. Μελέτη του UCLA έδειξε ότι οι γυναίκες αντιμετωπίζουν το στρες με εγκεφαλικές ουσίες που τις ωθούν να δημιουργήσουν και να διατηρήσουν φιλίες. Μέχρι σήμερα πιστεύαμε πως όταν οι άνθρωποι βιώνουν στρες πυροδοτούν ορμόνες που τους λένε είτε να μείνουν και να παλέψουν (παθαίνοντας έλκος) είτε να κάνουν μεταβολή και να κρυφτούν (παθαίνοντας κατάθλιψη). Τώρα μαθαίνουμε ότι ειδικά οι γυναίκες έχουν μεγαλύτερο ρεπερτόριο επιλογών: η οξυτοκίνη που εκκρίνουν για να αντιμετωπίσουν μια στρεσογόνο κατάσταση τις ενθαρρύνει να φροντίσουν περισσότερο τα παιδιά τους ή να συναντηθούν με άλλες γυναίκες για να τους πουν το πρόβλημά τους. Στη διάρκεια αυτής της συσπείρωσης, κάτι σαν ξύπνημα της προϊστορικής μητριαρχίας στο DNA, εκκρίνεται περισσότερη οξυτοκίνη που καλμάρει το στρες, κάτι που δεν συμβαίνει στους άνδρες -εκείνοι όταν αγχωθούν παράγουν αδρεναλίνη, η οποία εξουδετερώνει την οξυτοκίνη και τους ωθεί να ξεδώσουν σκοτώνοντας ένα μαμούθ. Οι γυναίκες επιστήμονες στο εργαστήριο του UCLA κούνησαν το κεφάλι με νόημα. Ήταν ένα αστείο γραφείου που αποδείχτηκε αληθινό: όταν εκείνες πιέζονταν, έμπαιναν στο εργαστήριο με ένα βετέξ, έκαναν λαμπίκο τους πάγκους, έφτιαχναν καφέ και έκαναν bonding. Όταν οι άνδρες συνάδελφοί τους ένιωθαν στρες βυθίζονταν στο κομπιούτερ τους.

Η γυναικεία φιλία είναι ίσως και ο λόγος για τον οποίο υπάρχουν περισσότερες χήρες από χήρους στον κόσμο. Οι στενοί φιλικοί δεσμοί μειώνουν τον κίνδυνο ασθενειών καθώς κρατούν την καρδιά ήρεμη και την πίεση και τη χοληστερίνη σε χαμηλά επίπεδα. Έρευνα του Χάρβαρντ έδειξε ότι όσο περισσότερες φίλες έχει μια γυναίκα στα γεράματά της τόσο λιγότερο πιθανό είναι να αρρωστήσει ή να χάσει το κέφι της. Όταν μάλιστα οι επιστήμονες πρόσεξαν πόσο καλά επιβίωναν κάποιες γυναίκες μετά το θάνατο του συζύγου τους, συμπέραναν ότι αυτό συνέβαινε γιατί είχαν πάντα κάποια να πάρουν στο τηλέφωνο.

ΜΟΥΤΖΑΧΕΝΤΙΝ ΜΕ ΓΟΒΕΣ
Ο «άνθρωπός μου» μπορεί να φάει ζωντανό όποιον υπονοήσει κάτι κακό για μένα. Εδώ που τα λέμε, από πότε έχετε να δείτε άνδρα να υπερασπίζεται με πάθος τη γυναίκα του σε τρίτους; Κανείς δεν παίζει πια ξύλο για σένα καλύτερα από την κολλητή σου και η δική μου, στην προκειμένη περίπτωση, ήταν ό,τι θα μπορούσα να ευχηθώ -ετοιμόλογη και γοητευτικά δηλητηριώδης απέναντι στον πρώην ή στην εχθρό σου, άξια εκπρόσωπός σου που σε ξελασπώνει αριστουργηματικά εκείνες τις στιγμές που τα δικά σου γόνατα παραλύουν.

Οι αληθινές φίλες είναι εκείνες που γίνονται με την πρώτη ματιά τσιρλίντερ και σταυροφόροι σου, ιεροί πολεμιστές που πιστεύουν τυφλά σ' εσένα, είτε γνωριστήκατε στο προνήπιο είτε πριν από ένα χρόνο στο γραφείο. Αλλά και η μορφή της γυναικείας φιλίας εξελίσσεται μαζί με την κουλτούρα. Η Νίνα και η Εκάβη από το Τρίτο Στεφάνι, όπως η γιαγιά μου με τις «φιληνάδες» της, στήριζαν η μία την άλλη σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο, χωρίς να το κάνουν ποτέ θέμα, χωρίς να τις βάζουν στα φανερά πιο πάνω από τους άνδρες τους, με μυστικά και ψέματα που πήραν στον τάφο τους, με «φλιτζάνι» και καφέδες κάθε πρωί, ιεροτελεστία απαραίτητη. Εμείς ανατραφήκαμε με το μοντέλο Ρέιτσελ και Μόνικα (Τζένιφερ Άνιστον και Κόρτνεϊ Κοξ είναι κολλητές και στη ζωή), ύστερα θεοποιήσαμε την τετράδα του Sex and the City, όπου όλα όσα ζεις είναι σαν να μην τα έχεις ζήσει αν δεν το μάθει όλο το entourage σου με κάθε λεπτομέρεια.

ΑΙΩΝΙΕΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ
Οι φίλες σήμερα είναι μια ευκαιρία να είσαι δημόσια πολυγαμική. Και αν δεν σε παίρνει ηθικά να έχεις έναν άνδρα για κάθε ανάγκη σου, δικαιούσαι τουλάχιστον να έχεις μία φίλη για κάθε χρήση και κάθε εποχή. Αντίθετα από τις παλιές αγάπες που πάνε σε κουτιά με φωτογραφίες στο πατάρι, οι φίλες είναι έρωτες που συνυπάρχουν παράλληλα, όσες έρχονται δεν διώχνουν τις προηγούμενες, απλά προστίθενται στο συναισθηματικό βιογραφικό μας. Σε όλο το σχολείο ήταν η Σοφία, που ερχόταν διακοπές μαζί μας στην Καβάλα, αγαπούσαμε το ίδιο αγόρι στην Γ΄ Δημοτικού (είχαμε συμφωνήσει να μας παντρευτεί και τις δύο), ανεβαίναμε κρυφά σε μηχανάκια εξωσχολικών με χαίτη και γελάμε με αναφιλητά για κάτι ασήμαντο που συνέβη στην τάξη του μπαλέτου που εμάς φαινόταν ξελιγωτικό.

Στο πανεπιστήμιο ήταν η Νάντια (κλώνος, ίδια grunge καστανόξανθη αφάνα, από πίσω δεν μας ξεχώριζες), ήταν τα '90s, πηγαίναμε το ίδιο βράδυ στο Θέατρο Τέχνης και στην παραλιακή, είχαμε το ένα λάθος boyfriend μετά το άλλο, έγινε το άλλοθί μου σε απιστίες, μου κρατούσε το μέτωπο στον εμετό και το κινητό όμηρο για να μη στείλω μέσα στη νύχτα sms εκεί που δεν πρέπει («don't drink and dial»). Μετά ήρθαν οι ενήλικες φιλίες, από την αληθινή ζωή που λέγεται δουλειά, και πρώτη φορά γνώρισα κάποια που περνούσε ένα διαζύγιο, κάποια που έγινε μητέρα πριν από μένα, κάποια που μου έλεγε την αλήθεια στα μούτρα και που μου μάθαινε πώς να γίνω καλύτερη. Μία από αυτές μου λέει τώρα: «Μπορώ να βρω και άλλους ώμους να κλάψω αν θέλω. Κολλητή δεν είναι απαραίτητα εκείνη που παίρνω τηλέφωνο στα ζόρια, αλλά είναι σίγουρα εκείνη που παίρνω τηλέφωνο όταν θέλω να περάσω καλά».

Η γυναικεία φιλία έχει μετακομίσει προ πολλού από το σαλονάκι στο μπαρ, έχει αποκτήσει ανδρικά χαρακτηριστικά γηπέδου. Και αυτό που μάλλον ξεχωρίζει τις 2-3 καλύτερές σου φίλες από τον τοίχο του facebook είναι ότι σ' εκείνες τρέχεις όταν έχεις τρελά κέφια, για εκείνες ξοδεύεις με χαρά τα τελευταία ευρώ του μισθού σου επειδή είσαι στην άλλη άκρη του κόσμου και είδες κάτι σε μια βιτρίνα που θα τους πήγαινε τέ-λει-α. Κάνω το σταυρό μου που έχω ακόμα φίλες που τρέχουν σε συναυλίες, που με σέρνουν σε καταχωνιασμένες θεατρικές σκηνές και είναι ανά πάσα στιγμή διαθέσιμες να πιουν μαζί μου ένα μπουκάλι τζιν τόνικ παρ' ότι παίρνουν αντιβίωση. Και αν, όπως λένε οι ψυχολόγοι, οι φίλες είναι πολύτιμες γιατί σου θυμίζουν ποια είσαι στ' αλήθεια, όταν εξαιτίας ενός άνδρα ή ενός παιδιού το έχεις ξεχάσει, εμένα μου θυμίζουν ότι αυτή που βλέπω κάθε μέρα στον καθρέφτη αγκαλιά με ένα μωρό είναι το ίδιο άτομο που πριν από ένα χρόνο είχε πάντα ένα ζευγάρι τακούνια στο πορτ μπαγκάζ σε περίπτωση που «ο άνθρωπός μου» θελήσει τσάρκα.