Κωστής Μαραβέγιας

Κωστής Μαραβέγιας

Είναι ο άνθρωπος ορχήστρα. Ξέρει από κλασική κιθάρα μέχρι στατιστική. Ο "Μαραβέγιας" όπως έγινε γνωστός, είναι το μουσικό είδωλο της έξυπνης γυναίκας και ένα τραγουδοποιός με μαθηματικό μυαλό.
16 Δεκεμβρίου 2011 Ελίζα Μπενβενίστε. Φωτογράφος Γιώργος Μαυρόπουλος
Θα μπορούσε να έχει ζήσει μέχρι σήμερα πέντε ζωές. Μετρήστε: έχει σπουδάσει αρμονία, αντίστιξη και φούγκα στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών, πιάνο στο Ελληνικό Ωδείο της Πάτρας, κλασική κιθάρα και κρουστά στο Ωδείο Δημήτρης Μητρόπουλος. Είναι πτυχιούχος Στατιστικής και Οικονομικών του Πανεπιστημίου του Μπάρι στην Ιταλία. Έχει συμμετάσχει στο καλοκαιρινό εργαστήρι «Μουσική για ταινίες» με τον Ένιο Μορικόνε στην Accademia Musicale Chigiana της Σιένα. Στην Ιταλία δημιούργησε ένα συγκρότημα με μέλη διαφόρων εθνικοτήτων. Έχει γράψει μουσική για το θέατρο, έχει σκηνοθετήσει ντοκιμαντέρ, έχει συνεργαστεί με τον Διονύση Σαββόπουλο, γράφει ασταμάτητα μουσική και στίχους για τις δουλειές του και είναι επικεφαλής του σχήματος Maraveyas Ilegαl με το οποίο έδωσε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα. Ο «Μαραβέγιας», όπως έγινε γνωστός από στόμα σε στόμα, ο μουσικός που ανακαλύψαμε όχι από τη βιομηχανία του χώρου και τα μίντια αλλά από τις απίθανες εμφανίσεις του σε μικρές σκηνές του κέντρου της Αθήνας πριν από μερικά χρόνια, μιλάει για τον επόμενο δίσκο του και για το πολυτάραχο ελληνικό καλοκαίρι της επικαιρότητας.
Είσαι ο «άνθρωπος - ορχήστρα»;
Αυτό το είχα πάντα. Μου αρέσει πολύ να μαθαίνω νέους κόσμους•της επιστήμης, της μουσικής, του κινηματογράφου, της λογοτεχνίας…
Στη Στατιστική, που είναι πολύ κόντρα με το καλλιτεχνικό σου κομμάτι, δούλεψες ποτέ;
Ναι, δύο χρόνια. Μου άρεσε πολύ γιατί η Στατιστική είναι μια έντονη άσκηση σκέψης ενώ η τέχνη είναι μια έντονη άσκηση πνεύματος.
Υπάρχουν καλλιτέχνες που έχουν μεγάλη μουσική παιδεία πίσω τους, όπως εσύ, και άλλοι που είναι αυτοδίδακτοι. Εντοπίζεις διαφορές στο αποτέλεσμα;
Η πρώτη ύλη δεν διδάσκεται. Μόνο ο Μπαχ κατάφερε να διδάξει την πρώτη ύλη. Όσον αφορά όμως την τραγουδοποιία στη σύγχρονη μουσική, την πρώτη ύλη είτε την έχεις είτε όχι. Θέλω να πω ότι ακόμα και ένα τραγούδι που περιγράφει μια ιστορία, πρέπει να την έχεις μέσα σου. Ο πυρήνας είναι έμφυτος.
Όταν γράφεις μουσική, συναισθηματικά βοηθάει να είσαι καλά ή άσχημα;
Αυτή η έκρηξη ξεκινάει από ένα συναισθηματισμό. Μπορεί να είναι χαρά, μπορεί να είναι απογοήτευση, πίκρα, αδικία… Παρ' όλα αυτά, νομίζω ότι διαρκώς έχω μια φωτεινή πλευρά, μια αισιοδοξία και μια χαρά που ζω. Τόσο απλά. Το ότι μπορώ και ερωτεύομαι και αισθάνομαι. Ακούγεται χαζορομαντικό αλλά εγώ το πιστεύω. Δεν είμαι ο τραγουδοποιός που θα κλάψει για μια απώλεια. Είμαι αυτός που θα ψάξει μέσα στα τραγούδια του να βρει την ενέργεια και τη δύναμη για να προχωρήσει.
Έχεις συνεργαστεί με τον Διονύση Σαββόπουλο ο οποίος έχει γράψει μερικά από τα καλύτερα πολιτικό - κοινωνικά τραγούδια και χωρίς να κολακεύει το κοινό. Θα έγραφες τέτοιο στίχο τώρα που το ευνοούν οι συνθήκες;
Έχω γράψει τέτοια τραγούδια - που μπορεί να είναι και ερωτικά κατά βάθος - αλλά δεν είναι διδακτικά. Προσπαθώ απλά να περιγράφω καταστάσεις με χιούμορ. Ας πούμε το ΔΝΤ εγώ το εξέλαβα ως «Δεν Νιώθω Τίποτα! Πιο δυνατά, πιο δυνατά!» Ή τη Ζαρντινιέρα Ilegαl για να θυμίσω εκείνη την εξωφρενική ιστορία της αστυνομίας.
Είχες πει σε ανύποπτο χρόνο ότι πρέπει να πάμε έξω από τη Βουλή ειρηνικά για να δηλώσουμε την παρουσία μας. Αυτό έγινε τελικά…
Πολλά προφητικά έχω πει και δεν μου αρέσει αυτό!
Συμμετείχες στην πλατεία; Κοίτα, εγώ ήμουν πιο πολύ ο «άνθρωπος της Κυριακής». Μου ζήτησαν τα παιδιά εκεί να τραγουδήσω κάποια στιγμή αλλά είμαι αντίθετος με αυτό. Σε αυτή την κίνηση ή κίνημα κανείς δεν πρέπει να είναι σημαιοφόρος. Κανείς δεν πρέπει να πάει να τραγουδήσει. Πρέπει ο κόσμος από μόνος του απλά να διαμαρτυρηθεί ειρηνικά και να καταφέρει να αλλάξει τον εαυτό του και τους γύρω του. Πρέπει να διεισδύσουμε πιο πολύ στον πολιτισμό, με ο, τι συνεπάγεται αυτό, να έχουμε παιδεία. Δεν εννοώ να διαβάσουμε πιο πολύ. Παιδεία είναι αυτό που έρχεται μέσα από εσωτερική σκέψη και αναζήτηση. Αυτά δεν μπορούν να μαθευτούν σε καμία πλατεία.
Έχεις σκεφτεί ποτέ - έστω και ενοχικά - ότι η πτώση μαγαζιών όπως είναι τα μπουζούκια ευνοεί καλλιτέχνες όπως εσύ;
Εμένα δεν μου άρεσε ποτέ αυτός ο τρόπος διασκέδασης. Κι εγώ έχω δουλέψει σε μουσικές σκηνές που είχαν και φιάλη, είχαν και ξενύχτι αλλά κάτι δεν μου πήγαινε. Νομίζω ότι κι αυτό είχε μια υπερβολή όπως όλα στην Ελλάδα. Ήταν μια φούσκα που έσκασε. Πολλά μπουζούκια, πολλές μουσικές σκηνές, πολλά θέατρα, πολλές ομάδες, πολλές εφημερίδες. Δεν σημαίνει ότι άμα μείνω εγώ είμαι καλός. Απλά, μπορεί να ταιριάζω σήμερα στην ελληνική κοινωνία.
Αυτήν τη λατρεία που δέχεστε οι τραγουδιστές από τις γυναίκες την απολαμβάνεις ή σου προκαλεί αμηχανία;
Ευτυχώς, δεν έχω αισθανθεί αυτό το επιφανειακό «είσαι Θεός!», την αγάπη που δέχεται ένας ποπ σταρ. Έχω αισθανθεί κάτι βαθύτερο. Έχω εισπράξει την αγάπη κοριτσιών, αγοριών, γυναικών, ηλικιωμένων, παιδιών γιατί κάθε live που κάνω είναι οικογενειακή λαϊκή γιορτή. Με βλέπουν άνθρωποι όλων των ηλικιών και αυτό ήταν το όνειρό μου. Έβλεπα τον Σαββόπουλο που το έκανε κι έλεγα πόσο τον θαυμάζω.
Στη σχέση σου βοηθάει να είσαι από τον ίδιο χώρο με την κοπέλα σου;
Υπάρχουν δύο πτυχές. Άμα είσαι με κάποιον από τον ίδιο επαγγελματικό χώρο μ' εσένα μπορεί να καταλάβεις καλύτερα τη ζωή του. Αλλά μπορεί να είναι και βαρετό. Εγώ πιστεύω στον άνθρωπο, όχι στην ιδιότητα. Η ιδιότητα δημιουργεί κάποια ξεχωριστά χαρακτηριστικά στον άλλο, στη συμπεριφορά του, στη σκέψη του, στο πώς κοιμάται, στο πώς ξυπνάει. Όμως ο πυρήνας είναι ο ίδιος. Αυτό είναι που βγάζει διάρκεια σε μια σχέση. Είχα σχέσεις απ' όλους τους χώρους. Μόνο από την πολιτική δεν είχα!
Ο έρωτας σου έρχεται ξαφνικά ή περνάει από μια διαδικασία σκέψης;
Όχι. Έτσι έρχεται. Όπως οι εκπλήξεις στη ζωή, όπως οι απώλειες, όπως όταν γελάς. Ένα ακαριαίο, αστραπιαίο φαινόμενο.