Η size 0 εμμονή είναι στα γονίδια

Η size 0 εμμονή είναι στα γονίδια

Φανταζόσασταν πως το να θέλουμε να είμαστε αδύνατες είναι γραμμένο στα γονίδια μας;
05 Οκτωβρίου 2012 Λουκία Λυκίδη

Συμβαίνει σε όλες μας. Καθημερινά λεπτές σιλουέτες μας βομβαρδίζουν από τα εξώφυλλα των περιοδικών αλλά και κάθε άλλου είδους μίντια. Θα ήταν ίσως ενδιαφέρον να μετρήσουμε πόσες φορές κάθε μέρα. Τί σκεφτόμαστε όμως κάθε φορά που τις κοιτάμε και γιατί; Αυτό απασχόλησε πρόσφατα τους κλινικούς ψυχολόγους που θέλησαν να απαντήσουν στο ερώτημα γιατί κάποιες γυναίκες όταν βλέπουν την εικόνα μιας λεπτής γυναίκας  νιώθουν μειονεκτικά και καταστρώνουν την επόμενη δίαιτα ενώ κάποιες άλλες σηκώνουν τους ώμους αδιάφορα και σκέφτονται με τί σάλτσα θα συνοδεύσουν την μακαρονάδα τους;

Σύμφωνα με την έρευνα τους στο 40% των περιπτώσεων αυτό οφείλεται στα γονίδια. Απόφοιτος του τμήματος κλινικής ψυχολογίας Michigan State University με την ομάδα της επικεντρώθηκε στην ιδέα της "εσωτερίκευσης του ιδανικού της λεπτής σιλουέτας" δηλαδή με απλά λόγια το κατά πόσο οι εικόνες των μίντια περνούν μέσα στο πετσί των γυναικών. "Κάποια με μεγάλο βαθμό εσωτερίκευσης του ιδανικού θα περάσει από ένα πάγκο με περιοδικά, θα δει τα μοντέλα στο εξώφυλλο, θα συγκρίνει τον εαυτό της με αυτά, θα νιώσει μειονεκτικά και θα σκεφτεί πως πρέπει να αλλάξει την διατροφή της, πράγμα που το πιθανότερο είναι να την οδηγήσει σε δίαιτες επικίνδυνες για την υγεία" αναφέρει η Cynthia Bulik, συγγραφέας του The Woman in the Mirror. "Κάποια  άλλη θα προσπεράσει και δεν θα αφήσει την εικόνα να επηρεάσσει την αυτοεκτίμηση και την εικόνα που έχει για τον εαυτό της" συνεχίζει.

Η έρευνα στην οποία συμμετείχαν 300 δίδυμες αδερφές, ηλικίας από 12 μέχρι 22 ετών, κατέληξε στο συμπέρασμα πως το θέμα είναι ζήτημα γονιδίων γιατί παρατήρησε πως τα ομοζυγωτικά δίδυμα που μοιράζονται το ίδια ακριβώς γονίδια εκδήλωναν παρόμοια στάση, ενώ τα διζυγωτικά που μοιράζονται μόνο τα μισά, σε πολλές περιπτώσεις διαφοροποιούνταν. Οι ερευνητές δεν κατάφεραν να εντοπίσουν το συγκεκριμένο γονίδιο που ευθύνεται για αυτό όπως επίσης η έρευνα δεν κατέληξε αν υπάρχει κάποιο γονίδιο που να συνδέεται με τις διαταραχές διατροφής. Ουσιαστικά η έρευνα απέδειξε πως μιλάμε για γονιδιακά προκαθορισμένες διαφορές στο πόσο επιρρεπείς γινόμαστε στους παράγοντες του περιβάλλοντος.

Επιπλέον όπως απέδειξε η έρευνα οι μοναδικές εμπειρίες έχουν μεγαλύτερη σημασία από τις κοινές. Δηλαδή έχει μεγαλύτερη σημασία το αν ένα από τα δύο δίδυμα έκανε κάποιο σπορ που έδινε μεγάλη σημασία στο σώμα από το αν μεγάλωσε στο ίδιο σπίτι από τους ίδιους γονείς με τον αδερφό του.

Αν και τελικά τα τελευταία χρόνια η επιστήμη δίνει όλο και μεγαλύτερη σημασία στα γονίδια, αποδίδοντας σε αυτά πράγματα που παραδοσιακά θεωρούνταν θέμα περιβάλλοντος, ας ευχηθούμε οι κόρες μας να μην κληρονομήσουν το γονίδιο μας (αν ανήκουμε στις επιρρεπείς) αλλά ας δοκιμάσουμε να καλλιεργήσουμε από τώρα μια υγιή σχέση με το σώμα και την διατροφή τους ελπίζοντας ότι τελικά δεν είναι μόνο θέμα γονιδίων .