Μήπως οι άσχημες είναι πιο γοητευτικές;

Μήπως οι άσχημες είναι πιο γοητευτικές;

Μια νέα έρευνα και ένα βιβλίο αποδομούν την ομορφιά και μας κάνουν να βλέπουμε την ασχήμια με άλλο μάτι.
30 Οκτωβρίου 2012 Λουκία Λυκίδη

Ένα βιβλίο αλλά και η έρευνα του επιστημονικού περιοδικού Phychological Science έρχονται να επιβεβαιώσουν το στερεότυπο που θέλει τις όμορφες γυναίκες (και τους άνδρες) να είναι, αν όχι χαζοί, τουλάχιστον βαρετοί. Για την ακρίβεια μία ομάδα επιστημόνων ξεκίνησε να ερευνά κατά πόσο οι όμορφοι άνθρωποι έχουν χαρακτηριστικά που να είναι ενδιαφέροντα ή γοητευτικά. Η έρευνα κατέληξε σε αυτό που οι άνθρωποι που έχουν βρεθεί σε πολλά πάρτι ξέρουν καλά.

Οι πνευματώδεις ατάκες συνήθως δεν ακούγονται από τα όμορφα πηγαδάκια. Όπως αναφέρει το βιβλίο Ugly: The aesthetics of everything του Stephen Bayley ο διάσημος γόης και εραστής Serge Gainsbourg στα πάρτι πλησίαζε πάντα τις πιο άσχημες γυναίκες -η περίπτωση της Jane Birkin εξαιρείται- γιατί πίστευε πως όσο ασχημότερο το κορίτσι τόσο πιο ενδιαφέρουσα η συζήτηση.«Η μεγάλη τραγωδία της ομορφιάς είναι ότι είναι εφήμερη» συνεχίζει το βιβλίο. Ο ίδιος ο Gainsbourg άλλωστε είχε πει πως « η ασχήμια είναι ανώτερη από την ομορφιά γιατί διαρκεί περισσότερο». Η τελειότητα της ομορφιάς θα ήταν ανυπόφορη αν επικρατούσε. Χρειαζόμαστε μια καλή ποσότητα ασχήμιας για να χαρίσουμε στις αισθήσεις μας κάτι ενδιαφέρον. Αν όλα ήταν όμορφα, τίποτα δεν θα ήταν.

Σε πολλές ιστορικές περιστάσεις βέβαια η ομορφιά είχε ταυτιστεί με το καλό ενώ η ασχήμια με το κακό. Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο οι Αμερικανοί αναπαριστούσαν τους Ιάπωνες σαν νυχτερίδες, οι Έλληνες πίστευαν ότι οι όμορφοι άνθρωποι είναι και ηθικά καλοί ενώ ο Δαρβίνος υποστήριξε πως η επιθυμία να κάνουμε όμορφα παιδιά είναι εγγεγραμμένη μέσα μας και οφείλεται στο ένστικτο επιβίωσης που μας χαρακτηρίζει. Ο παράγοντας της εμφάνισης υιοθετήθηκε και από τον κόσμο των επιχειρήσεων και έχουν υπάρξει μελέτες που υποστηρίζουν πως οι κοντύτεροι άνθρωποι είναι πιθανότερο να έχουν μεγαλύτερη δυσκολία να βρουν δουλειά..

Αν αναλογιστούμε τον χρόνο, την ενέργεια και τα χρήματα που αφιερώνουμε εμείς οι γυναίκες με στόχο να γίνουμε ή να διατηρηθούμε όμορφες το βιβλίο δίνει μια ενδιαφέρουσα προοπτική με την οποία όμως δεν ξέρω αν θα μπορούσαμε να ταυτιστούμε. Πάντως το βιβλίο καταλήγει στο ότι η ομορφιά είναι μια συμβατικότητα χωρίς χαρακτήρα ενώ η ασχήμια συναρπαστική, γεμάτη ποικιλία και πρόκληση. Και όπως είχε πει και ο Προυστ, το να αγαπάς την ασχήμια είναι δείγμα ανωτερότητας αφού δείχνει έναν άνθρωπο που δεν θα έκανε τα πάντα απλώς για να ευχαριστήσει τους γύρω του.