Από την Ελευθερία Γιαννούλη. Φωτογράφος: Ιωάννης Γκουζίδης
Τι φέρνει μια Βρετανή παλαιστινιακής καταγωγής στην Καβάλα; Αυτή ήταν η πρώτη μου απορία προτού μιλήσω με τη Noor Neiroukh, τη δημιουργική ψυχή πίσω από το brand κοσμημάτων Nurnei. Μεγαλωμένη στο πολύβουο Λονδίνο, η Noor γνώρισε και αγάπησε την Καβάλα αρχικά ως επισκέπτρια. Πλέον η πόλη δεν είναι μόνο το σπίτι της και το μέρος όπου μεγαλώνει η 5χρονη κόρη της, αλλά και ο τόπος γέννησης του καλλιτεχνικού της παιδιού, Nurnei. Το ακαδημαϊκό της υπόβαθρο περιλαμβάνει πτυχίο Γεωλογίας και μεταπτυχιακό στη Γεωχημεία. Μετά το πέρας των σπουδών της μετακόμισε στην Καβάλα λόγω της καριέρας του τότε συζύγου της και σταδιακά άρχισε να ψάχνει για δουλειά στον τομέα της. Μια μέρα, στον κεντρικό δρόμο της πόλης, γνώρισε τον Πέτρο Παπαδόπουλο. Ο Πέτρος είναι γιος του Νίκου Παπαδόπουλου, αργυροχρυσοχόου της περιοχής. Με έντονη διάθεση μάθησης, η Noor ρώτησε αυθόρμητα τον Πέτρο αν θα μπορούσε να επισκεφτεί το εργαστήριό τους. Την κάλεσε να πάει το επόμενο πρωί. «Εδώ είναι όλοι πολύ ανοιχτοί, φιλόξενοι, θερμοί. Είναι εύκολο να γνωρίσεις κόσμο και να κάνεις φίλους. Όλοι γνωρίζονται, είναι μια μεγάλη κοινότητα». Μέσα από τις καθημερινές της επισκέψεις στο εργαστήριο, οργανικά ξεκίνησε και η επαγγελματική της ενασχόληση με το κόσμημα. Ο Νίκος Παπαδόπουλος της έμαθε το τεχνικό κομμάτι της δημιουργίας και γι’ αυτό εκείνη τον θεωρεί μέντορα. Τον αποκαλεί «άγκυρα στη ζωή μου, που με γειώνει τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο».
Όταν μεγαλώνεις σε ένα μέρος διαφορετικό από αυτό το οποίο προέρχεσαι γεννιούνται ερωτήσεις όπως: πού ανήκω, πού είναι το σπίτι μου, από πού έρχομαι;
Το πρώτο κόσμημα που σχεδίασε είναι ένα δαχτυλίδι που μοιάζει «ρευστό, αφηρημένο, ανάγλυφο και διαχρονικό». Το φοράει κάθε μέρα και παραμένει το αγαπημένο της. Η ίδια μιλάει με πάθος για τη συλλογή της με αφορμή νομίσματα από την Παλαιστίνη. Γιατί νομίσματα; «Γιατί είναι ένα διακριτικό αλλά και αδιαμφισβήτητο τεκμήριο του παρελθόντος», μου λέει. Η μόδα και η τέχνη λειτουργούν, για την ίδια, ως αφετηρίες συζήτησης που ανοίγουν ευρύτερους πολιτιστικούς διαλόγους. Μέσα από τη δουλειά της ξεκίνησε μια βαθιά αναζήτηση της Ιστορίας, η οποία μετουσιώνεται στις δημιουργίες της. «Όταν μεγαλώνεις σε ένα μέρος διαφορετικό από αυτό το οποίο προέρχεσαι γεννιούνται ερωτήσεις όπως: πού ανήκω, πού είναι το σπίτι μου, από πού έρχομαι;». Στην Παλαιστίνη τα νομίσματα κοσμούσαν τα αξεσουάρ των γυναικών, τα κοσμήματα, ακόμα και τα φορέματά τους. Η Καβάλα, ένας ιστορικά φορτισμένος τόπος από τον οποίο πέρασαν αυτοκρατορίες, παραμένει γεμάτη ορατά ίχνη. Το μέρος έμοιασε ακαριαία οικείο για τη Noor Neiroukh. «Δεν μπορούσα να εντοπίσω γιατί ένιωθα τόσο άνετα εδώ. Είχα επισκεφτεί και την Αθήνα στο παρελθόν και η περιοχή της Πλάκας με τα μαρμάρινα πεζοδρόμια και τα λιθόστρωτα στενά μού θύμιζε οπτικά και την Παλαιστίνη και την Ιερουσαλήμ. Μέσα από την ιστορική μου έρευνα ανακάλυψα στοιχεία σύμφωνα με τα οποία οι πρώτοι κάτοικοι της Παλαιστίνης ίσως είχαν ελληνικές ρίζες. Νομίζω ότι είναι ό,τι πιο κοντινό στην Παλαιστίνη που μπορώ να έχω».
Η αλλαγή από μια μητρόπολη που σφύζει από ενέργεια σε μια πόλη της ελληνικής περιφέρειας δεν της φαίνεται παράδοξη. Μου λέει ότι «λαχταράμε το ανάποδο από αυτό που έχουμε μάθει». Αγαπά πολύ τη θάλασσα και πιστεύει πως άπαξ και συνηθίσεις να ζεις κοντά στο νερό, δεν μπορείς να το θυσιάσεις. «Στην Αγγλία και την Αμερική υπάρχει μια ρομαντικοποίηση του μεσογειακού τρόπου ζωής, οπότε το να το ζω πραγματικά εδώ κάθε μέρα μού φαίνεται σουρεαλιστικό κάποιες φορές».
Σε μια τυπική μέρα, η Noor θα αφήσει το πρωί την κόρη της στο σχολικό και θα την παραλάβει το μεσημέρι. Οι ενδιάμεσες ώρες είναι σπανίως ίδιες. Σχέδιο, emails, εξωτερικές δουλειές, πακετάρισμα και αποστολή παραγγελιών, επίσκεψη στο εργαστήριο δεν την αφήνουν να βαρεθεί. Το καλοκαίρι, η παραλία αποτελεί καθημερινό σταθμό, ενώ το χειμώνα μια βόλτα στην πόλη όπου μοιραία θα συναντήσει φίλους λειτουργεί αποσυμφορητικά. Τα Σαββατοκύριακα επισκέπτεται τους ανθρώπους που αποκαλεί την «ελληνική οικογένειά της» και προμηθεύεται φρέσκα υλικά από το σαββατιάτικο παζάρι.
Η επαφή με τη φύση, η ισορροπία και ο πιο χαλαρός τρόπος ζωής που μου έχουν μάθει οι άνθρωποι στην Ελλάδα… η ζωή εδώ μου προσφέρει καθημερινή ικανοποίηση.
Η Noor βρίσκεται πίσω από όλες τις ανάγκες και λειτουργίες του Nurnei, οπότε «όπου βλέπεις το brand, βλέπεις εμένα», παραδέχεται. Τα σχέδιά της αντικατοπτρίζουν το δικό της αισθητικό φίλτρο – φαίνεται από το γεγονός πως το Nurnei δεν αποτελείται από ατέλειωτες συλλογές. Εκτός από την Ιστορία, που είναι μια κεντρική πηγή έμπνευσης, το περιβάλλον και οι ατελείς φυσικές μορφές έχουν επίσης καταλυτικό ρόλο στη γέννηση νέων ιδεών που παίρνουν σχήμα και υφή. Για ποιον σχεδιάζει, τη ρωτάω. Η απάντηση έρχεται άμεση: «Η πελάτισσά μου μού μοιάζει. Είναι η γυναίκα που αποζητά την πρωτοτυπία και δεν φοβάται να είναι διαφορετική. Αγαπά την τέχνη, τη φύση, τις περίεργες ταινίες. Αν πάει ταξίδι, θα επισκεφτεί τις γκαλερί». Θεωρεί τις δημιουργίες της πρωτίστως τέχνη και έπειτα κόσμημα. Αναρωτιέμαι πόσο εύκολη είναι η ισορροπία ανάμεσα στην καλλιτεχνική ταυτότητα και την επιχειρηματική οξυδέρκεια. Καθόλου, είναι η απάντηση της γυναίκας που έχει έμφυτη την καλλιτεχνική ροπή αλλά καθημερινά συνεχίζει να μαθαίνει την επιχειρηματικότητα. Κι όμως, βλέπει σημεία όπου το ένα βοηθά το άλλο. Η δέσμευση για παραγωγή με ηθικούς κανόνες που υποστηρίζει τους τοπικούς τεχνίτες είναι ένα κομμάτι που κεντρίζει το ενδιαφέρον των καταναλωτών και κατ’ επέκταση ενισχύει τις πωλήσεις της εταιρείας. Η συμβιωτική σχέση μεταξύ του εμπορικού σχεδιασμού και της δημιουργικής διάστασης έχει διδάξει πολλά στη Noor και έχει να μάθει ακόμα περισσότερα. «Συνεχώς παίρνεις μαθήματα. Θα κάνεις κι άλλο λάθος, θα πορευτείς έχοντας πάρει το προηγούμενο μάθημα και θα σε περιμένει ένα επόμενο».
Ο Νίκος Παπαδόπουλους, αργυροχρυσοχόος της περιοχής, είναι άγκυρα στη ζωή μου, που με γειώνει τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο.
Το Λονδίνο, κέντρο της μόδας, του design και της τέχνης, της πρόσφερε ερεθίσματα και πολύτιμες δεξιότητες. Ως φοιτήτρια, εργάστηκε σε γνωστά πολυκαταστήματα, εμπειρία που καλλιέργησε την ικανότητά της να επικοινωνεί και να προσαρμόζεται. Αν το Λονδίνο τής έδωσε εργαλεία και ρυθμό, η Καβάλα συνιστά το «ενήλικο κεφάλαιο» της ζωής της. Η πόλη έρχεται να εκπροσωπήσει τη στιγμή που έχει καταλάβει τι είναι αυτό που μετράει περισσότερο – και για τη Noor αυτό είναι «η επαφή με τη φύση, η ισορροπία και ο πιο χαλαρός τρόπος ζωής που μου έχουν μάθει οι άνθρωποι στην Ελλάδα. Στο Λονδίνο όλα περιστρέφονται γύρω από την επαγγελματική επιτυχία, είναι ένα συνεχές τρέξιμο και συχνά ξεχνάς να είσαι χαρούμενος στο τώρα. Η ζωή εδώ μου προσφέρει καθημερινή ικανοποίηση». Ακούγονται όλα ειδυλλιακά. Δεν υπάρχουν δυσκολίες, αναρωτιέμαι. «Πολλές» είναι η απάντηση και αφορούν κυρίως την αύξηση στις τιμές των μετάλλων, το μεγάλο ανταγωνισμό από γίγαντες της βιομηχανίας και εταιρείες που παράγουν μαζικά και πουλάνε σε εξαιρετικά χαμηλές τιμές. Αλλά δεν πτοείται. Τέχνη, ισορροπία, αισθητική είναι βασικά στη ζωή της Noor Neiroukh. Η τελευταία μου ερώτηση, αν απ’ όλα τα μέρη που έχει δει ή που κουβαλάει έχει κάποιο αγαπημένο. «Η Καβάλα», λέει χωρίς δισταγμό. «Ήμουν δυστυχής κάθε φορά που την άφηνα».
