Αν ονειρευτήκατε μια νέα αρχή στην επαρχία δεν είστε μόνες. Τρεις γυναίκες που τόλμησαν αυτή τη μετάβαση μιλούν στο Marie Claire για την απόφαση να αφήσουν τη ζωή στην πρωτεύουσα για τα χωριά τους.

Ανάμεσα σε δύο πατρίδες, με το κινητό στο χέρι περιμένοντας ένα σημάδι από τους δικούς της ανθρώπους και το βλέμμα στραμμένο στην Τεχεράνη, μιλά για τις γυναίκες, τον φόβο και την ελπίδα ενός ελεύθερου Ιράν.

Εκπροσωπούν διαφορετικές γενιές, δραστηριοποιούνται σε διαφορετικές περιοχές, από τη Θράκη έως την Κρήτη, κάποιες έχουν επεκταθεί στη μεταποίηση και την τυποποίηση, όλες όμως έχουν αφιερωθεί στη γη και τα κοπάδια τους και μοιράζονται μαζί μας τις καθημερινές χαρές, τις δυσκολίες και ό,τι θα ήθελαν να αλλάξει στον αγροτοκτηνοτροφικό τομέα για να παραμείνει ζωντανός.

«Όταν με έπιασε η θρησκευτική αστυνομία και προσπάθησε να με βάλει σε ένα βαν, ήμουν 50+ . Αλλά έτρεξα σαν να έτρεχε η ζωή μου» – Διαφορετικές ηλικίες. Διαφορετικές διαδρομές. Διαφορετικές αφορμές. Ενας κοινός παρονομαστής: η ελευθερία όχι ως ιδέα, αλλά ως βασική συνθήκη ζωής.

«Νιώθω ιδιαίτερα περήφανη που φαίνομαι όσο είμαι»

Η ιστορία του 1998 έρχεται ξανά στην επικαιρότητα, με αφορμή τη νέα ταινία «Τελευταία κλήση» του Σερίφ Φράνσις, που βγαίνει στους κινηματογράφους στις 19 Μαρτίου.

Μήπως η έλλειψή του αποτελεί εκτός από προσωπικό ζήτημα και κοινωνικό;

«Ανέκαθεν με έφερνε σε δύσκολη θέση» έγραψε η συγγραφέας Claire Eastham, που μοιράστηκε το προσωπικό της πείραμα με ένα άρθρο στην Guardian.

Σε ένα τοπίο στολισμένο με χιόνι.

Η σημαντικότερη σχέση στη ζωή μας είναι αυτή.

«Το να είσαι υπερβολικά λεπτή δεν είναι στόχος, είναι κίνδυνος για την υγεία σου».

Tο «πρωινό mindset» είναι μία συνήθεια που καλλιεργείται.