Για τη σεζόν Άνοιξη/Καλοκαίρι 2026, η Weekend Max Mara προσεγγίζει τη δημιουργικότητα μέσα από μια νέα οπτική: πέντε διεθνώς αναγνωρισμένες καλλιτέχνιδες επανερμηνεύουν την εμβληματική καμπαρντίνα του οίκου.
Η signature Canasta trench λειτούργησε ως λευκός καμβάς για τις Victoria Kosheleva, Paola Pivi, Tschabalala Self, Tai Shani και Shafei Xia, οι οποίες δημιούργησαν πέντε «artist’s trench» κομμάτια που αποτυπώνουν τη μοναδική εικαστική τους ταυτότητα. Την επιλογή επιμελήθηκε ο διακεκριμένος κριτικός και curator Francesco Bonami, με βασικά κριτήρια τη διακριτή οπτική γλώσσα, την ελευθερία έκφρασης και τη διαγενεακή ισορροπία.
«Στόχος ήταν να προσφέρουμε, μέσα από ένα εμβληματικό ένδυμα, χώρο για ατομική και προσωπική έκφραση, κάτι θεμελιώδες για κάθε πτυχή της μόδας που επιδιώκει να δώσει μια μοναδική οπτική στο κοινό της», σημειώνει ο Bonami.
Η Victoria Kosheleva, που συγχωνεύει σύγχρονες και κλασικές εικόνες σε αυτό που η ίδια αποκαλεί «cyber expressionism», δούλεψε απευθείας πάνω σε πρωτότυπο ένδυμα, ζωγραφίζοντας μοτίβα που στη συνέχεια μετατράπηκαν σε print από τη Weekend Max Mara. Για την Kosheleva, η καμπαρντίνα δεν είναι απλώς ένα ρούχο, θυμίζει σκηνική κουρτίνα ή θεατρικό κοστούμι, όπου καρό μοτίβα, ένα διακοσμητικό μάτι, περίτεχνες σπείρες και λουλούδια συνυπάρχουν αρμονικά. Η ιδέα προέκυψε από τη συνεχή της ενασχόληση με τη θεατρικότητα, τη μάσκα και τη φιγούρα του trickster, επαναλαμβανόμενο μοτίβο στο έργο της. «Είναι μια διάθεση, μια κατάσταση, μια χειρονομία. Σαν να κουβαλάς μαζί σου ένα κομμάτι θεάτρου, ένα όνειρο. Το παλτό δεν είναι απλώς διακοσμητικό», λέει χαρακτηριστικά.
Η Ιταλίδα Paola Pivi ενσωματώνει συχνά καθημερινά αντικείμενα στο έργο της, μεταβάλλοντας τα χαρακτηριστικά τους ώστε να μας καλεί να επανεξετάσουμε την πραγματικότητα. Ζώντας σήμερα στη Χαβάη, αντλεί έμπνευση από το εκτυφλωτικό φως του νησιού, την ένταση των χρωμάτων της φύσης και κυρίως από τα διπλά ουράνια τόξα που εμφανίζονται σχεδόν καθημερινά στον ουρανό. Αυτά ενέπνευσαν τις κάθετες, πολύχρωμες ρίγες που διατρέχουν την καμπαρντίνα της, δημιουργώντας μια σιλουέτα κλεψύδρας που στενεύει στη μέση.
Η Tschabalala Self, γεννημένη στο Χάρλεμ, είναι γνωστή για τα assemblage έργα της: πίνακες, prints, γλυπτά και εγκαταστάσεις που διερευνούν την έννοια της ταυτότητας και τη συμβολική δύναμη των σημείων. Η δική της καμπαρντίνα, σε λουστραρισμένο παστέλ κίτρινο, κοσμείται με τα ροζ Infinity Flowers, σύμβολα της εφήμερης ομορφιάς και της ευθραυστότητας της φύσης, σε αναλογία με την ανθρώπινη σωματικότητα. Η τεχνική που χρησιμοποιήθηκε παραπέμπει στην αρχαία μέθοδο βαφής batik.
Το γυαλιστερό trench της διεπιστημονικής καλλιτέχνιδας Tai Shani ξεχωρίζει για το μαύρο βινύλ υλικό της. Το έργο της εκτείνεται σε performance, φιλμ, φωτογραφία και εγκαταστάσεις, συχνά μέσα από πειραματική γραφή. Αντλώντας από ιστορίες αναπαραγωγικής εργασίας, ασθένειας και συλλογικότητας, επιχειρεί να επαναδιεκδικήσει «θηλυκοποιημένες» αισθητικές,το floral, το ψυχεδελικό, το gothic, μέσα από ένα πρίσμα ουτοπικής μαχητικότητας. Όπως λέει η ίδια, το μαύρο βινύλ «παίζει με την καμπαρντίνα ως ενδυματολογικό σύμβολο μυστικότητας, σε συνδυασμό με χειροποίητες εικονογραφήσεις από χαριτωμένες γάτες, μια παιχνιδιάρικη αναφορά στα pin-ups των 50s».
Η ανερχόμενη Κινέζα καλλιτέχνις Shafei Xia, με έδρα τη Μπολόνια, γνωστή για το ανατρεπτικό και προκλητικό της ύφος που αντλεί από την ιαπωνική shunga του 19ου αιώνα, την κινεζική ερωτική ζωγραφική και τον εκλεπτυσμένο ναρκισσισμό του Luigi Ontani, χρησιμοποίησε την χαρακτηριστική της υδατογραφία σε χαρτί σανταλόξυλου για να δημιουργήσει μια μορφή γυναίκας που συγχωνεύεται με μια λευκή τίγρη. Το μοτίβο, διακοσμημένο με άνθη που απλώνονται από τον γιακά έως το τελείωμα της πλάτης, αποτυπώνει την ένταση ανάμεσα στην ήρεμη επιφάνεια και την εσωτερική καταιγίδα, όπου αντίθετες δυνάμεις συνυπάρχουν. Μια διακριτική λάμψη χαράς αναδύεται μέσα από τα κατακόκκινα λουλούδια, ενώ η ζωή πάλλεται ανάμεσα στην αγάπη και την καταστροφή.
Την καμπάνια υπογράφει φωτογραφικά η Petra Collins – πολυσχιδής καλλιτέχνις και σκηνοθέτις που διαμόρφωσε την αισθητική γλώσσα μεγάλου μέρους των δεκαετιών 2010 και 2020.
