Η Jennie Garth, που τη θυμόμαστε ως Kelly από τη σειρά της δεκαετίας του 19990, Beverly Hills, 90210 επιστρέφει στην επικαιρότητα μέσα από το νέο της βιβλίο I Choose Me, στο οποίο μιλά ανοιχτά για όσα έζησε στα γυρίσματα του σίριαλ και για τις σχέσεις της με τους συμπρωταγωνιστές της.
Η ηθοποιός περιγράφει το κλίμα στο σετ ως έντονο, συχνά φορτισμένο, αλλά και καθοριστικό για την πορεία όλων τους. Ιδιαίτερη θέση στο βιβλίο της έχει η σχέση της με τη Shannen Doherty, με την οποία είχαν μια πολύκροτη κόντρα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Όπως εξηγεί, η ένταση ανάμεσά τους δεν ήταν μόνο προσωπική, αλλά και αποτέλεσμα των ρόλων τους και της προβολής από τα media. «Δεν κάναμε τα πάντα σωστά – ήμασταν νέες και συγκρουόμασταν – αλλά υπήρχε ένας άρρητος σεβασμός μεταξύ μας», γράφει. Με τα χρόνια, η σχέση τους εξομαλύνθηκε και εξελίχθηκε σε φιλία, μέχρι τον θάνατο της Shannen Doherty το 2024.
Η Jennie Garth αποδίδει πολλά θετικά στην συμπρωταγωνίστριά της, που πέθανε έπειτα από πολυετή μάχη με τον καρκίνο: «Μου έμαθε πώς να περνάω μέσα από τη φωτιά χωρίς να λυγίζω. Μου έμαθε να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου» και μίλησε για έναν δεσμό «αληθινό και ειλικρινή», βασισμένο στον αμοιβαίο σεβασμό.
Στο βιβλίο αποκαλύπτει επίσης κάτι που δεν είχε μοιραστεί ποτέ δημόσια, τα συναισθήματά της για τον Luke Perry. «Ήταν ο πρώτος μου έρωτας. Δεν το είχα παραδεχτεί ούτε στον εαυτό μου», γράφει, περιγράφοντας μια σχέση έντονη αλλά ανολοκλήρωτη.
Ιδιαίτερα στενή παραμένει μέχρι σήμερα η σχέση της με τη Tori Spelling, την οποία αποκαλεί «soul sister». «Περάσαμε περισσότερο χρόνο μαζί από οποιονδήποτε άλλον στο καστ. Δημιουργήσαμε πράγματα μαζί και πάντα νιώθαμε ότι στηρίζουμε η μία την άλλη», σημειώνει.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αναφερόμενη στον Jason Priestley, θυμάται τη σταθερότητα που έφερνε στο σετ: «Είχε μια ήρεμη δύναμη, μοιάζει σαν τον μεγαλύτερο αδελφό μας. Κρατούσε τις ισορροπίες χωρίς να ζητά αναγνώριση». Σήμερα, όπως λέει, εκτιμά ακόμα περισσότερο αυτές τις πλευρές του.
Για τον Ian Ziering χρησιμοποιεί τη φράση «η χαρά προσωποποιημένη», τονίζοντας το χιούμορ και την ενέργειά του, ενώ τον Brian Austin Green τον θυμάται ως τον «μικρό της παρέας».
Τέλος, ξεχωρίζει τη Gabrielle Carteris, την οποία περιγράφει ως τη «μητρική φιγούρα» της ομάδας, χάρη στη σταθερότητα και την αυτοπεποίθησή της σε μια περίοδο όπου οι υπόλοιποι προσπαθούσαν ακόμη να βρουν τα πατήματά τους.
