Η Φωτεινή Παντζιά, η ιδιοκτήτρια του επιτυχημένου wine bar By The Glass, κατάφερε να βρει τα παιδιά της, τον γιο της στην Αιθιοπία και την κόρη της στη Σιέρα Λεόνε, να τα υιοθετήσει και να τα φέρει στο σπίτι τους που πάντα τα περίμενε. Η Φωτεινή ξέρει ότι η αγάπη είναι επιλογή και η ίδια επέλεξε να χτίσει μια οικογένεια που βασίζεται στην αγάπη και στην αλήθεια της. Ωστόσο, στην οικογενειακή καθημερινότητά της εισπράττει ακόμα ρατσιστικές διακρίσεις, όπως σε ένα περιστατικό που μοιράστηκε σε μια νέα ανάρτησή της στο Instagram, όταν της ζήτησε η κόρη της να μάθει χορό.
«Η κόρη μου ήθελε να κάνει χορό.
»”Μαμά, το αγαπώ πολύ”, μου είπε.
»Βρήκα μια σχολή που θεωρείται από τις καλύτερες.
»Σε “καλή περιοχή”.
»Με παιδιά από “καλά σχολεία”.
»Την πρώτη Δευτέρα πέρασε όμορφα.
»Ή έτσι μου είπε.
»Τη δεύτερη Δευτέρα, το βράδυ, έβαλε τα κλάματα.
»Ένα κοριτσάκι είπε ότι δεν θέλει να κάθεται δίπλα της λόγω του χρώματός της.
»Και τα άλλα δύο κοριτσάκια το ακολούθησαν.
»Η Βασιλική το κράτησε μέσα της όλη μέρα.
«Ένα κοριτσάκι είπε ότι δεν θέλει να κάθεται δίπλα της λόγω του χρώματός της. Και τα άλλα δύο κοριτσάκια το ακολούθησαν. Η Βασιλική το κράτησε μέσα της όλη μέρα».
»Γιατί έτσι κάνουν τα παιδιά αυτές τις στιγμές.
»Τις ενσωματώνουν σαν ντροπή.
»Σαν να φταίνε εκείνα για αυτό που είναι.
»Δεν θυμώνω με τα παιδιά.
»Τα παιδιά δεν γεννιούνται έτσι.
»Κάπου το ακούν.
»Κάπου το μαθαίνουν.
»Πήρα τη σχολή.
»Ζήτησα συνάντηση με τους γονείς.
»Κατάλαβα όμως πολύ γρήγορα ότι προτιμούσαν να την κάνει η σχολή μόνη της.
»Και δυστυχώς το δέχθηκα.
»Δεν θα έπρεπε.
»Άκουσα όλα τα γνωστά:
»“Δεν είμαστε ρατσιστές”.
»”Έχουμε φίλους από τη Νιγηρία”.
»Ήρθε η επόμενη Δευτέρα.
»Πήγα κι εγώ και έμεινα εκεί.
»Και ξέρετε τι με συγκλόνισε περισσότερο;
»Όχι μόνο ότι καμία μητέρα δεν ένιωσε την ανάγκη να μου πει δυο λέξεις.
»Αλλά ούτε η δασκάλα.
»Κανείς δεν κάθισε να μιλήσει στη Βασιλική.
»Κανείς δεν είπε καθαρά:
»“Αυτό δεν χωράει εδώ μέσα”.
»Κι εκεί καταλαβαίνεις ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτό που είπε ένα παιδί.
»Το πρόβλημα είναι οι μεγάλοι που πιστεύουν ότι τέτοια πράγματα λύνονται με μια συγγνώμη και λίγη σιωπή.
»Υποχρέωση γονιών και σχολών δεν είναι μόνο να μαθαίνουν χορό στα παιδιά.
»Είναι να μεγαλώνουν ανθρώπους ανοιχτούς και συμπεριληπτικούς.
»Τα παιδιά ζήτησαν συγγνώμη.
»Αλλά η κόρη μου δεν ήθελε πια να πάει.
»Γιατί το σώμα ενός παιδιού ξέρει πολύ πριν από εμάς πού δεν νιώθει ασφαλές.
»Το 2026 ακόμα δεν είμαστε έτοιμοι.
»Όχι για τη “διαφορετικότητα”.
»Για τον άνθρωπο δεν είμαστε έτοιμοι.
«Το 2026 ακόμα δεν είμαστε έτοιμοι. Όχι για τη “διαφορετικότητα”. Για τον άνθρωπο δεν είμαστε έτοιμοι».
»Και δεν με σοκάρει το παιδί που είπε τη φράση.
»Με σοκάρουν οι μεγάλοι που ακόμα πιστεύουν ότι η σιωπή είναι διαχείριση.
»Γιατί ένα παιδί μπορεί να ξεχάσει τις λέξεις.
»Δεν ξεχνά ποτέ όμως πώς ένιωσε μέσα σε ένα δωμάτιο.
»Και η κόρη μου μέσα σε εκείνο το δωμάτιο ένιωσε ξένη.
»ΥΓ: Συμπερίληψη δεν είναι απλώς να ανοίγεις την πόρτα για την εικόνα.
»Συμπερίληψη είναι να εξασφαλίζεις ότι κανένα παιδί δεν θα νιώσει ξένο μόλις μπει μέσα.#racism #diversity #humanity».
Δείτε την ανάρτηση:
