Η Cate Blanchett έδωσε ραντεβού με το κοινό των Καννών σε μια δημόσια συζήτηση που πραγματοποιήθηκε στο Palais des Festivals και έγινε sold out από τη στιγμή που ξεκίνησε η διάθεση των εισιτηρίων. Με χιούμορ, ειλικρίνεια και μια διάθεση αυτοσαρκασμού, η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός και παραγωγός μίλησε για τη δουλειά της, τη σχέση της με το σινεμά, αλλά και για όσα θεωρεί πως εξακολουθούν να μην αλλάζουν αρκετά γρήγορα στην κινηματογραφική βιομηχανία.
Η κουβέντα πέρασε από νωρίς στο #MeToo και στη διαρκή συζήτηση γύρω από την ισότητα των φύλων στον κινηματογράφο. Η Blanchett αποκάλυψε πως συνηθίζει να κάνει «καταμέτρηση» στα κινηματογραφικά πλατό στα οποία δουλεύει:
«Είναι 10 γυναίκες και 75 άντρες. Αγαπώ τους άντρες, αλλά συμβαίνουν συνέχεια τα ίδια αστεία. Κάποια στιγμή γίνεται απλώς κουραστικό».
Για την ίδια, το #MeToo δεν ήταν μια στιγμιαία έκρηξη αλλά μια αναγκαία αποκάλυψη:
«Το #MeToo επέτρεψε στους ανθρώπους να μιλήσουν με σχετική ασφάλεια. Αποκάλυψε ένα συστημικό επίπεδο κακοποίησης. Αν θάψεις αυτό το πρόβλημα, δεν μπορείς να προχωρήσεις».
Παράλληλα, δεν δίστασε να επισημάνει και την υποκρισία που συχνά συνοδεύει τις εταιρικές πρωτοβουλίες περί συμπερίληψης ή βιωσιμότητας. Θυμήθηκε, μάλιστα, στιγμές όπου συνεργεία έτρεχαν πανικόβλητα να εμφανίσουν κάδους ανακύκλωσης λίγο πριν φτάσει στο πλατό, «λες και ξαφνικά έπρεπε να δείξουν ότι κάνουν κάτι σωστό».
View this post on Instagram
Ανατρέχοντας στην εμπειρία της ως προέδρου της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ το 2018, η Blanchett περιέγραψε τη διαδικασία ως «τεράστια ευθύνη», θυμούμενη τη συμβουλή που της είχε δώσει ο σκηνοθέτης Guillermo del Toro: να φτάνει πρώτη στις προβολές και να αλλάζει θέση κάθε φορά. Μια φαινομενικά απλή παρατήρηση, που όμως αλλάζει εντελώς τη δυναμική μιας συζήτησης, αφού δεν είναι πάντα ο ίδιος άνθρωπος εκείνος που μιλά πρώτος και επηρεάζει τους υπόλοιπους. Για την ίδια, το να είσαι μέλος μιας κριτικής επιτροπής δεν αφορά το προσωπικό γούστο, αλλά την προσπάθεια να κατανοήσεις τι ακριβώς επιχειρεί να δημιουργήσει ένας σκηνοθέτης. «Υπήρχαν ταινίες που δεν τις “έπιασα¨ με την πρώτη προβολή», παραδέχθηκε, εξηγώντας πως συχνά επέστρεφε νωρίς το πρωί για δεύτερη παρακολούθηση, όταν κάποιος άλλος κριτής επέμενε πως είχε μόλις δει ένα αριστούργημα. Οι κλειστές συζητήσεις της επιτροπής, είπε γελώντας, έμοιαζαν «με μασονική στοά, μια μυστική κοινωνία».
Η πιο συγκινητική στιγμή της συζήτησης ήρθε όταν μίλησε για τη δράση της υπέρ των εκτοπισμένων δημιουργών. Η Blanchett υπενθύμισε πως «πριν από δέκα χρόνια, 60 εκατομμύρια άνθρωποι ήταν εκτοπισμένοι. Σήμερα είναι περισσότεροι από 120 εκατομμύρια». Και πρόσθεσε κάτι που, όπως είπε, συχνά ξεχνά η βιομηχανία: «Όταν είσαι εκτοπισμένος, δεν σταματάς να είσαι σκηνοθέτης». Περιγράφοντας τη σκληρή πραγματικότητα πίσω από την προσφυγιά, σημείωσε πως «ο μέσος χρόνος εκτοπισμού πριν από μια ασφαλή επιστροφή φτάνει πλέον τα 19 χρόνια. Μια ολόκληρη καριέρα χαμένη». Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ανακοίνωσε τη συνέχιση ενός fund στήριξης για εκτοπισμένους κινηματογραφιστές που ξεκίνησε στις Κάννες. Για εκείνη, τα κινηματογραφικά φεστιβάλ παραμένουν κρίσιμοι χώροι δημόσιου διαλόγου. «Τα φεστιβάλ μοιάζουν λίγο με πολικές αρκούδες πάνω σε κομμάτια πάγου», είπε χαρακτηριστικά. «Εκεί συμβαίνει η συζήτηση και η διάδοση όχι μόνο των ταινιών, αλλά και όσων κινούνται μέσα στην κοινωνία».
Παρά τη μακρά πορεία της, η σχέση της με την υποκριτική παραμένει σχεδόν αναλλοίωτη. «Κοιτάξτε με ποιους ανθρώπους είχα την ευκαιρία να δουλέψω!» Για τον Alejandro González Iñárritu, με τον οποίο συνεργάστηκε στην «Βαβέλ», είπε πως «αγαπά το χάος» και θυμήθηκε την πρώτη μέρα γυρισμάτων με τον Brad Pitt, όταν μετά από μια σκηνή ο σκηνοθέτης πλησίασε και τους είπε: «Αυτό είναι χάλια, δεν υπάρχει τίποτα εδώ». Για την ίδια, αυτή η πίεση λειτουργούσε δημιουργικά: «Σε βάζει σε κίνδυνο. Είναι μια μορφή σκηνοθεσίας». Από την άλλη, η συνεργασία της με τον Martin Scorsese στο «Ιπτάμενο Κροίσο» λειτούργησε απελευθερωτικά. Όταν ετοιμαζόταν να υποδυθεί την Katharine Hepburn, θυμήθηκε πως ο Scorsese τής είπε: «Δεν χρειάζεται να είναι κοκκινομάλλα, αρκεί να μοιάζει κάπως με σένα». «Η δουλειά μου ήταν να υπάρχω μέσα στην ταινία που έκανε ο Martin Scorsese, όχι να παρουσιάσω ένα one woman show πάνω στην Katharine Hepburn», σχολίασε.
Παρόλα αυτά, εξακολουθεί να προσεγγίζει κάθε ρόλο με αβεβαιότητα. «Τις πρώτες δύο μέρες ζητώ απλώς να περπατώ στο πλατό, δεν θέλω να παίξω», εξήγησε, αποδίδοντας αυτή τη συνήθεια στο θεατρικό της παρελθόν. «Αυτό που δεν έχει αλλάξει είναι ότι πάντα ξεκινώ χωρίς να ξέρω». Για να περιγράψει αυτή την ανάγκη του αγνώστου, επικαλέστηκε τον αμερικάνο γλύπτη, Richard Serra: «Αν μπορείς να αισθανθείς εκ των προτέρων τι θα γίνει το γλυπτό, τότε δώσ’ το σε κάποιον άλλον».
