Στον κόσμο της τέχνης και της σοουμπίζ οι ερωτικές σχέσεις δεν φημίζονται για τη μακροβιότητά τους, ωστόσο όλοι οι οιωνοί μοιάζουν ευνοϊκοί για το ταίριασμα της Alexandra Grant και του Keanu Reeves. Μπορεί οι δημόσιες εμφανίσεις τους να μην είναι ιδιαίτερα συχνές, σε κάθε μία όμως εκφράζουν, αν και όχι επιδεικτικά, την αγάπη τους.
Για παράδειγμα, όταν έδωσαν το «παρών» στο φετινό γκαλά του μουσείου MOCA στο Λος Άντζελες, η Grant, που εκτός από σύντροφος του ηθοποιού είναι, κυρίως, διακεκριμένη εικαστικός, είπε ότι έχει αλλάξει ο χαρακτήρας της τέχνης της από τότε που είναι μαζί. «Θα έλεγα ότι όλοι οι πίνακες είναι αυτοβιογραφικοί, παρόλο που στην αφαίρεση δεν είναι ξεκάθαρη μια μεγαλύτερη αφήγηση. Σίγουρα, τα έργα μου έχουν γίνει πιο χαρούμενα. Αναμφισβήτητα, πρέπει να το παραδεχτώ».
«Θα έλεγα ότι όλοι οι πίνακες είναι αυτοβιογραφικοί, παρόλο που στην αφαίρεση δεν είναι ξεκάθαρη μια μεγαλύτερη αφήγηση. Σίγουρα, τα έργα μου έχουν γίνει πιο χαρούμενα. Αναμφισβήτητα, πρέπει να το παραδεχτώ».
Γνωρίστηκαν στη δημιουργία του βιβλίου «Ode to Happiness», που έγραψε ο 61χρονος ηθοποιός και εικονογράφησε η 53χρονη εικαστικός. Ίδρυσαν τον δικό τους εκδοτικό οίκο και, δύο χρόνια αργότερα, ανακοίνωσαν τη σχέση τους.
Ίσως πάντως η πιο γλαφυρή έκφραση της αγάπης τους να είναι το λανσάρισμα του δικού τους brand κρασιού, LOVEwine. Με αυτή την αφορμή, η Grant ρωτήθηκε από το περιοδικό People αν επιτρέπει στον Reeves να την επισκέπτεται στο ατελιέ της, εν ώρα εργασίας, και απάντησε: «Είναι πάντα διακριτικός και, θεωρώ, κι εγώ το ίδιο. Πάντα πρέπει να σέβεσαι και να αφήνεις τον άλλο να κάνει τη δουλειά του. Και μόνο που μιλάω για την αγάπη μου, ιδρώνω. Θα έλεγα ότι δεν σταματάμε ποτέ να μιλάμε για κάθε πρόβλημα ή πρόκληση ή δημιουργική ιδέα, μπορούμε να συνεχίσουμε να μιλάμε γι’ αυτό για πάντα, αν χρειαστεί, ενώ ταυτόχρονα σεβόμαστε την ανάγκη του άλλου να βουτήξει βαθιά».
Όπως πρόσθεσε: «Θα έλεγα λοιπόν ότι το κλειδί είναι ο αμοιβαίος σεβασμός και το παιχνίδι, σωστά; Ένα παιχνίδι που παίζουμε δημιουργικά. Ένα ακόμα πράγμα που θα έλεγα ότι μοιραζόμαστε είναι η πίστη μας σε πρότζεκτ. Κάθε ένα έχει τη δική του αυτονομία, τη δική του ομάδα, τους δικούς του κανόνες και μια αρχή, μέση και τέλος. Επομένως, και οι δύο κάνουμε πρότζεκτ και, ξέρετε, έχω ζήσει και με τον John Wick και με τον Neo [κατέληξε, αναφερόμενη στους δύο πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες που έχει υποδυθεί ο σύντροφός της, στη σειρά ταινιών «John Wick» και, αντίστοιχα, «The Matrix».
«Θα έλεγα ότι δεν σταματάμε ποτέ να μιλάμε για κάθε πρόβλημα ή πρόκληση ή δημιουργική ιδέα, μπορούμε να συνεχίσουμε να μιλάμε γι’ αυτό για πάντα, αν χρειαστεί, ενώ ταυτόχρονα σεβόμαστε την ανάγκη του άλλου να βουτήξει βαθιά».
Το ενδιαφέρον της για το κρασί, όπως εξήγησε, ξεκίνησε ένα καλοκαίρι που είχε περάσει στο Παρίσι, όταν πήγαινε ακόμα σχολείο, μαζί με τη μητέρα της, μια Αμερικανίδα διπλωμάτισσα που είχε τοποθετηθεί, εκείνη την περίοδο, στη Γαλλία. «Περάσαμε το καλοκαίρι σε ένα μικροσκοπικό δωμάτιο ξενοδοχείου – με πέντε εκατοστά περιθώριο γύρω από κάθε στρώμα, προσπαθώντας να βολέψουμε τις βαλίτσες μας, ενώ ψάχναμε για διαμέρισμα. Και είμαι μοναχοπαίδι μονογονέα. Ήμασταν, δηλαδή, οι δυο μας σε εκείνη τη μεγάλη περιπέτεια. Για εκείνο το καλοκαίρι, δεν είχα κανένα πλάνο».
Θυμάται σε ένα εστιατόριο τον σερβιτόρο να της συστήνει να δοκιμάσει το κρασί, μαζί με το φιξ μενού. «Η μαμά μου είπε, ξέρετε, είναι μόλις 12 ετών. Μπορείτε να της φέρετε Κόκα Κόλα ή νερό; Αλλά ο σερβιτόρος έφυγε βιαστικά και επέστρεψε με ένα τεράστιο ποτήρι κρασί, που άφησε μπροστά μου και είπε στα γαλλικά, “Κυρία μου, η Κόκα Κόλα δεν κάνει καλό στο παιδί. Κι αυτή ήταν η εισαγωγή μου στην κουλτούρα του κρασιού».
