Ήταν τον Φεβρουάριο του 1977 όταν ο George Lucas προσκάλεσε λίγους και εκλεκτούς συνεργάτες για μια προβολή στο σπίτι του στη βόρεια Καλιφόρνια – σεναριογράφους, παραγωγούς, αλλά και τον σκηνοθέτη Brian De Palma. Ο τελευταίος, αφού την παρακολούθησε, σχολίασε κάτι τύπου: «Τι σκ**α είδαμε;».
Η τότε σύζυγος του George, Marcia Lucas, που είχε συμμετάσχει στο μοντάζ του «Star Wars», ξέσπασε σε κλάματα – νόμισε ότι η ταινία τους ήταν καταδικασμένη. Τότε, η σεναριογράφος Gloria Katz, που επίσης ήταν ανάμεσα στους καλεσμένους, τη συμβούλευσε να μην κλαίει «μπροστά σε ανθρώπους από τα στούντιο».
Με αυτό το περιστατικό αρχίζει ένα αφιέρωμα της Guardian στο «μυστικό όπλο» του George Lucas, όπως έχει χαρακτηριστεί η πρώην γυναίκα του, Marcia, η οποία πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 80 ετών. Σε εκείνη τη συναισθηματικά φορτισμένη στιγμή, η Marcia μάλλον δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι έναν χρόνο αργότερα να μοιραζόταν το Όσκαρ Μοντάζ μαζί με τους Richard Chew και Paul Hirsch.
Ένα πρότζεκτ, ωστόσο που είχε αφήσει στη μέση τον Δεκέμβριο του 1976, για να συνεργαστεί με τον Martin Scorsese στην ταινία «New York, New York» (1977) μετά τον θάνατο του μοντέρ που είχε αρχικά. Φαίνεται ότι αρχικά δεν είχε πιστέψει πολύ στο «Star Wars» αφού, σύμφωνα με την Katz, είχε πει στον George: «Η ταινία “New York, New York” είναι για μεγάλους, η δική σου, για παιδιά».
Φαίνεται ότι αρχικά δεν είχε πιστέψει πολύ στο «Star Wars» αφού φέρεται είχε πει στον George Lucas: «Η ταινία “New York, New York” είναι για μεγάλους, η δική σου, για παιδιά».
Το πρώτο «Star Wars» σημείωσε τέτοια επιτυχία στα ταμεία (πάνω από 775 εκατομμύρια δολάρια), που δημιούργησε το μοντέλο των μπλοκμπάστερ όπως το γνωρίζουμε μέχρι σήμερα στο Χόλιγουντ.
Η σύζυγος του Lucas συνέχισε να συμμετέχει στο μοντάζ και των επόμενων ταινιών της σειράς, αλλά και στους «Κυνηγούς της Χαμένης Κιβωτού», όπου ο ήρωας του Harrison Ford ονομάστηκε όπως το χάσκι της Marcia, τον Indiana.
Η Marcia γεννήθηκε, όπως και ο σύζυγός της, στην Καλιφόρνια. Ο πατέρας της, Thomas Griffin, ανήκε στο διοικητικό προσωπικό της αεροπορίας. Όταν εγκατέλειψε τη μητέρα της, Mae, ενώ η Marcia ήταν μόλις δύο ετών, η Mae άρχισε να εργάζεται ως υπάλληλος σε ασφαλιστική εταιρεία. «Δεν νιώθαμε δυστυχισμένες, αλλά ήταν μια εποχή πολύ δύσκολη οικονομικά για τη μητέρα μου» θα θυμότα αργότερα η Marcia.
Μετά την αποφοίτησή της από το σχολείο και μια σύντομη εργασία σε τραπεζική εταιρεία, μπήκε ως μαθητευόμενη στο κινηματογραφικό αρχείο της Sandler Film Library, όπου ήρθε σε επαφή με τον κόσμο των ταινιών και το μοντάζ. «Μου άρεσε τόσο πολύ, που θα μπορούσα να μοντάρω ταινίες ακόμα και χωρίς πληρωμή» είχε πει.
Όταν γνώρισε τον George, την περίοδο που και οι δύο δούλευαν για τη μοντέρ Verna Fields, ήταν τόσο ντροπαλός, που «δυσκολευόμουν ακόμα και να πιάσω κουβέντα μαζί του». Εκείνος συμμετείχε στη δημιουργία του «Οι άνθρωποι της βροχής» του Francis Ford Coppola. Εκείνη, αφού υπήρξε βοηθός μοντάζ για τον Coppola, συμμετείχε στο πολιτικό δράμα «Medium Cool» του Haskell Wexler. Παντρεύτηκαν το 1969, όταν βγήκαν και οι δύο ταινίες στους κινηματογράφους.
Όταν γνώρισε τον George, την περίοδο που και οι δύο δούλευαν για τη μοντέρ Verna Fields, ήταν τόσο ντροπαλός, που «δυσκολευόμουν ακόμα και να πιάσω κουβέντα μαζί του».
Όταν πήραν διαζύγιο, το 1983, λέγεται πως έλαβε ως διακανονισμό 50 εκατομμύρια δολάρια. «Το συμπέρασμα είναι ότι εκείνος το μόνο που έκανε ήταν να δουλεύει. Εγώ ήθελα χαρά στη ζωή μου. Εκείνος, όχι» θα έλεγε εκ των υστέρων η Marcia για τον George. Ένιωθε επίσης ότι ο πρώην της την υποτιμούσε. «Τελειώναμε [με τη «Επιστροφή των Τζεντάι] και ο George μου είπε ότι θεώρησε ότι ήμουν καλή στο μοντάζ. Στα 16 χρόνια της σχέσης μας, ήταν το μόνο κομπλιμέντο που μου έκανε».
Τουλάχιστον, η ίδια γνώριζε την αξία της: «Λάτρευα το μοντάζ και είμαι πραγματικά καλή σε αυτό» είχε πει το 1983. «Έχω έμφυτη την ικανότητα να παίρνω ένα καλό υλικό και να το κάνω καλύτερο ή να παίρνω ένα κακό υλικό και να το κάνω αξιοπρεπές. Είμαι ψυχαναγκαστική με αυτό. Θεωρώ τον εαυτό μου μοντέρ ακόμα και στην πραγματική ζωή».
Τη χρονιά του διαζυγίου τους, η Marcia παντρεύτηκε με τον Tom Rodrigues, έναν εικαστικό που δούλευε με το γυαλί. Χώρισαν δέκα χρόνια αργότερα. Η Marcia άφησε πίσω της δύο κόρες: την Amanda, με τον George, και την Amy, με τον Tom.
