Η Jodie Foster σε νέα συνέντευξή της στην Telegraph μιλάει για τα δώρα που φέρνει ο χρόνος, που μπορεί να επουλώσει τα τραύματα ακόμα και ενός κοριτσιού που βρέθηκε από πολύ τρυφερή ηλικία στον κόσμο του θεάματος. Άλλωστε, η διαδρομή της ήταν κάπως διαφορετική από εκεινη άλλων «παιδιών-θαύματα»: Δεν δίστασε να πατήσει «παύση» στην καριέρα της για να πάει στο Πανεπιστήμιο Γέιλ και μετά, ξανά, για να μεγαλώσει τα παιδιά της.
Σήμερα, στα 63 χρόνια της, έχει επιστρέψει στον κόσμο του κινηματογράφου και δηλώνει πιο ευτυχισμένη από ποτέ. «Υποτίθεται ότι πρέπει να ανταγωνιστείς ανθρώπους που έχουν τη μισή ηλικία σου, καθώς και μία εικόνα που είχες για τον εαυτό σου όταν ήσουν είκοσι χρονών. Τα πενήντα μου ήταν δύσκολα… Ήμουν γεμάτη με άγχος και δεν ένιωθα αρκετή». Τα καλά νέα είναι ότι απαλλάχθηκε από το άγχος όταν διέσχισε το κατώφλι των εξήντα της.
«Υποτίθεται ότι πρέπει να ανταγωνιστείς ανθρώπους που έχουν τη μισή ηλικία σου, καθώς και μία εικόνα που είχες για τον εαυτό σου όταν ήσουν είκοσι χρονών. Τα πενήντα μου ήταν δύσκολα… Ήμουν γεμάτη με άγχος και δεν ένιωθα αρκετή»
Είχε ξαναμιλήσει για τη διαδρομή της μέσα στον χρόνο, μετά τη βράβευσή της με Emmy για την ερμηνεία της στο «True Detective».
«Άρχισα να ασχολούμαι με την υποκριτική στα τρία χρόνια μου. Έκανα διαφημίσεις, τηλεόραση και όλα τα σχετικά. Έκανα την πρώτη μου ταινία, νομίζω, στα έξι.
»Υπάρχουν διάφορες μεταβάσεις που συμβαίνουν καθώς μεγαλώνεις, σε όλη τη διάρκεια της ζωής σου. Η μεγαλύτερη ήταν, πιστεύω, όταν αποφοίτησα και ενηλικιώθηκα ως ηθοποιός, δηλαδή η δουλειά που έκανα μεταξύ 16 και 22 ετών. Συνήθως αυτή είναι η πιο παράξενη φάση, όταν τα περισσότερα παιδιά ηθοποιοί σταματούν να ασχολούνται με την υποκριτική. Αυτό ήταν δύσκολο. Αλλά η μαμά μου μού έλεγε συνέχεια: “Mέχρι τα σαράντα σου θα έχεις σταματήσει να δουλεύεις. Δούλεψε λοιπόν τώρα όσο περισσότερο μπορείς, γιατί μέχρι τα 40 σου θα έχουν τελειώσει όλα. Αυτό δεν συνέβη.
»Τα πενήντα είναι αλλόκοτα για έναν ηθοποιό και ειδικά για μια ηθοποιό. Οι άλλοι δεν ξέρουν τι να σε κάνουν, ούτε εσύ δεν ξέρεις τι να κάνεις τον εαυτό σου. Αναρωτιέσαι ποια είναι η επαφή σου με τον κόσμο, απλά προσπαθείς να ανταγωνιστείς το παρελθόν σου και με αυτό που ήσουν παλιά και ξαφνικά τα εξήντα είναι, απλά, ό,τι καλύτερο σου συμβαίνει.
«Υπάρχουν διάφορες μεταβάσεις που συμβαίνουν καθώς μεγαλώνεις, σε όλη τη διάρκεια της ζωής σου. Η μεγαλύτερη ήταν, πιστεύω, όταν αποφοίτησα και ενηλικιώθηκα ως ηθοποιός, δηλαδή η δουλειά που έκανα μεταξύ 16 και 22 ετών».
»Συνειδητοποιείς ξαφνικά ότι δεν σε νοιάζουν όλα τα πράγματα που σε ένοιαζαν στα πενήντα σου και συμμετέχεις στη δουλειά εστιάζοντας στους χαρακτήρες σου. Και έχεις ένα είδος ικανοποίησης. Είσαι, κατά κάποιον τρόπο, ο σοφός στο δωμάτιο. Είναι πολύ πιο διασκεδαστικό από όλα όσα έχω κάνει».
