Πλήθος κόσμου βρέθηκε το βράδυ της Πέμπτης, 25 Ιουνίου, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού με αφορμή τη θεατρική παράσταση που σκηνοθετεί ο Στάθης Λιβαθινός, Εκάβη – Στη σκιά της Πολιτείας.
Ανάμεσα σε εκείνους που παρακολούθησαν την παράσταση ήταν και η Έλλη Στάη, η οποία επιλέγει με μεγάλη προσοχή το πού θα δώσει το παρών.
Για την παραμονή της στο αρχαίο θέατρο επέλεξε ένα κομψό σύνολο που ολοκλήρωσε με εσπαντρίγες σε γαλάζια απόχρωση. Συνδύασε ένα γαλάζιο σατέν πουκάμισο με υφασμάτινο, γκρι παντελόνι σε ίσια γραμμή, μαύρη ζώνη και λευκή τσάντα.
Στο Ηρώδειο βρέθηκε και η Κατερίνα Σακελλαροπούλου, η οποία προτίμησε το μαύρο χρώμα, συνδυάζοντας το μακρύ φόρεμά της με statement κόσμημα στον λαιμό.
Φωτογραφήθηκε με τον σκηνοθέτη και συντελεστές της παράστασης, αλλά και ανθρωπους της πολιτικής που παρακολούθησαν, επίσης, την παράσταση, όπως η Άννα Διαμαντοπούλου.
Λίγα λόγια για το έργο:
Η «Εκάβη» του Ευριπίδη, γραμμένη στα πρώτα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου, αποτυπώνει έναν κόσμο σε κρίση, όπου το δίκαιο και οι ηθικές αξίες έχουν καταρρεύσει. Μέσα σε αυτό το τοπίο βίας και απώλειας, η άλλοτε κραταιά Εκάβη, συντετριμμένη από την απώλεια και εκτεθειμένη στην ιστορική βία, έρχεται αντιμέτωπη με τη διάλυση κάθε σταθεράς του κόσμου της.
Βασίλισσα, μητέρα, αιχμάλωτη, φέρει πάνω στο σώμα της τα ίχνη του πολέμου και της ανθρώπινης ωμότητας ενώ, μέσα στην αποσάθρωση κάθε έννοιας δικαίου, οδηγείται σταδιακά σε μια οριακή κατάσταση όπου ο πόνος, η εκδίκηση, η ηθική και η δικαιοσύνη απλώς συγχέονται.
Απέναντι σε αυτή τη συντριβή, τα αποσπάσματα από την «Πολιτεία του Πλάτωνα» φέρνουν μια διαφορετική οπτική: το δίκαιο ως βάση μιας αρμονικής κοινωνίας και την αλήθεια ως κάτι που ξεπερνά τα φαινόμενα. Άξονας της σκηνοθεσίας είναι συγκεκριμένα «Ο μύθος του Σπηλαίου» – η εμβληματική πλατωνική αλληγορία για την πλάνη, τη γνώση και τη δυνατότητα αφύπνισης. Σε αυτό το πλαίσιο, η Εκάβη φωτίζεται εκ νέου, σε έναν κόσμο όπου, πέρα από τους αθώους νεκρούς, κανείς δεν μένει ηθικά αλώβητος.
Μέσα από αυτή τη συνάντηση τραγωδίας και φιλοσοφίας, η παράσταση μετατρέπεται σε πεδίο στοχασμού, όπου αναμετρώνται τα όρια της επίγνωσης, του ανθρώπινου μέτρου και της ευθύνης. Η «Εκάβη» του Ευριπίδη αναδεικνύει με συγκλονιστικό τρόπο τον ανθρώπινο πόνο και τη μεταμόρφωση της οδύνης σε εκδίκηση, μέσα στο σκοτεινό τοπίο μετά τον Τρωικό πόλεμο. Μια διαχρονική τραγωδία που φωτίζει τα όρια της δικαιοσύνης και της ηθικής σε συνθήκες απόλυτης καταστροφής.
