Υπάρχει κάτι σχεδόν αντιφατικό στον Μάικλ Φασμπέντερ: όσο λιγότερα αποκαλύπτει τόσο πιο μαγνητικός γίνεται. Οι πιο αξέχαστες ερμηνείες του, από το «Hunger» και το «Shame» μέχρι το «The Killer», βασίζονται σε όσα δεν λέγονται. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι μοιάζει γεννημένος για ρόλους όπως ο ψυχρά μεθοδικός Στιβ Τζομπς στην ομώνυμη ταινία ή ο πράκτορας της CIA στο «The Agency», που μόλις ξεκίνησε τη δεύτερη σεζόν του. Στην πραγματική ζωή, ο ίδιος παραμένει εξίσου αινιγματικός. Παρότι θα μπορούσε να καλλιεργεί το προφίλ ενός κλασικού σταρ του Χόλιγουντ, έχει επιλέξει μια ήρεμη καθημερινότητα στην Πορτογαλία δίπλα στη βραβευμένη με Οσκαρ ηθοποιό σύζυγό του Αλίσια Βικάντερ και τα δύο τους παιδιά, κρατώντας την οικογενειακή του ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Με το δεύτερο κύκλο του «The Agency» επιστρέφει στο ρόλο ενός βετεράνου πράκτορα της CIA που, έπειτα από χρόνια μυστικής δράσης, καλείται να αντιμετωπίσει όχι μόνο μια σειρά από γεωπολιτικές κρίσεις, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό.
Στην παρακάτω συνέντευξη, ο 49χρονος ηθοποιός μιλά για τους άνδρες που φοβούνται να νιώσουν, για τον καθοριστικό ρόλο των γυναικών στη ζωή τους και για το πώς η πατρότητα μπορεί να αποκαλύψει την πιο ευάλωτη πλευρά ακόμη κι ενός κατασκόπου.
Τι σας έκανε να επιστρέψετε στο χαρακτήρα του Μάρσιαν για δεύτερη φορά;
Ως ηθοποιός, χρειάζεσαι υλικό που αποτελεί πρόκληση και που σου επιτρέπει να εξερευνήσεις διαφορετικές πτυχές της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Αυτό που βρήκα συναρπαστικό στον Μάρσιαν είναι ότι πρόκειται για έναν άνδρα που έχει περάσει τόσο πολύ καιρό ζώντας ως κάποιος άλλος που δεν ξέρει πλέον ποιος είναι. Αυτό με ενδιέφερε περισσότερο: το συναισθηματικό κόστος τού να ζεις μια τέτοια ζωή και το τι συμβαίνει όταν τα συναισθήματά σου ανακατεύονται με τις επαγγελματικές σου υποχρεώσεις.
Ποια γεγονότα της επικαιρότητας αναφέρονται στη δεύτερη σεζόν;
Θα υπάρξουν αρκετά που σχετίζονται με όσα συμβαίνουν στο Ιράν. Προφανώς, το Ιράν είναι μία από τις χώρες στις οποίες εστιάζουμε κι αυτό δεν είναι κάτι που μπορείς πάντα να προβλέψεις. Οι σεναριογράφοι της γαλλικής σειράς συνομιλούν με ανθρώπους που ανήκουν στον κόσμο που απεικονίζουμε και το ίδιο ισχύει και για εμάς. Φαντάζομαι πως η λογική είναι ίδια. Αν γυρίζεις μια ταινία επιστημονικής φαντασίας, θα μιλήσεις με ειδικούς του χώρου, οι οποίοι θα σου πουν ποια πράγματα προβλέπεται να συμβούν στο μέλλον. Ισως συμβαίνει το ίδιο και στο δικό μας κόσμο. Καταπιάνεσαι με γεωπολιτικά ζητήματα που βρίσκονται σε εξέλιξη, είναι κυρίαρχα και απασχολούν την επικαιρότητα εδώ και καιρό. Το ζήτημα είναι πότε η κατάσταση θα ανατραπεί ή θα φτάσει στο σημείο βρασμού. Και πάλι, πιστεύω ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η σειρά μας βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην πραγματικότητα αυτού του κόσμου.
Ποιες ήταν οι διαφορετικές σας προσεγγίσεις στο χαρακτήρα που παίζετε εδώ σε σχέση με εκείνους των ταινιών «The Killer» και «Σκιές στο σκοτάδι»;
Ο Killer είναι ενδιαφέρων επειδή πρόκειται για έναν κοινωνιοπαθή σε κρίση. Προφανώς ακολουθεί ένα συγκεκριμένο μάντρα καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας, το οποίο όμως καταπατά με τις πράξεις του. Η κατάστασή του περιπλέκεται λόγω της σχέσης του με την κοπέλα του και του πώς αυτή συνδέεται με τη σειρά ενεργειών που πρόκειται να πραγματοποιήσει. Ενέργειες που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με το μάντρα της ζωής του, αλλά και το επαγγελματικό του δόγμα. Υπάρχει, λοιπόν, μια κοινωνιοπαθής κρίση εδώ, και νομίζω ότι το ίδιο ισχύει και για τον Μάρσιαν. Πιστεύω ότι ο Μάρσιαν ίσως είναι πιο οικείος χαρακτήρας για το κοινό σε σχέση με τον Killer, χάρη στις πράξεις του και τις σχέσεις του με τις γυναίκες. Επίσης, κανείς τους δεν φαίνεται να έχει φίλους. Δεν φαντάζομαι ότι ο Killer έχει πραγματικούς φίλους, ίσως κάποιους γνωστούς από τη δουλειά του. Το ίδιο ισχύει και για τον Τζορτζ στο «Σκιές στο σκοτάδι». Εχει κάποιους συναδέλφους που έρχονται στο σπίτι, αλλά υπάρχει κάποιος ουσιαστικός δεσμός ή φιλία; Στην πραγματικότητα, για όλους τους, το πιο έμπιστο πρόσωπο είναι μια γυναίκα, γεγονός που παρουσιάζει ενδιαφέρον αν το σκεφτεί κανείς. Επίσης, ένα στοιχείο που καθιστά τον Μάρσιαν και τον Τζορτζ πιο προσιτούς στο κοινό είναι ότι και οι δύο είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν την καριέρα τους για χάρη των γυναικών της ζωής τους. Μόλις τώρα συνειδητοποίησα αυτές τις λεπτομέρειες! (γέλια)
Εχετε υποδυθεί κατασκόπους και πράκτορες αρκετές φορές. Τι προσωπικότητα πρέπει να έχει κάποιος για να είναι καλός κατάσκοπος, κατά τη γνώμη σας;
Πιστεύω ότι μπορεί κανείς να έχει διάφορες πτυχές προσωπικότητας, αλλά υποθέτω πως το καθοριστικό στοιχείο για μένα σε ό,τι αφορά αυτόν το χαρακτήρα ήταν η συνειδητοποίηση ότι πρόκειται για κοινωνιοπαθή. Είτε αυτό προέκυψε λόγω της φύσης της δουλειάς του, είτε ήταν κάτι που τον χαρακτήριζε από νεαρότερη ηλικία, ταίριαζε απόλυτα στο ρόλο του. Νομίζω πως όντως του ταιριάζει πολύ αυτή η δουλειά, η ιδέα της αποσύνδεσης της αλήθειας από το ψέμα. Το να μπορείς να κινείσαι με άνεση ανάμεσα στα δύο και, ουσιαστικά, να κοιμάσαι ήσυχος το βράδυ. Και να μπορείς να σηκωθείς και να κάνεις τη δουλειά σου την επόμενη μέρα.
Η ψυχική υγεία ενός πράκτορα των Μυστικών Υπηρεσιών αποτελεί κεντρικό θέμα της σειράς. Συνεργαστήκατε με έναν πράκτορα της CIA. Σας μίλησε για τα προβλήματα ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζουν όσοι κρύβουν διαρκώς την ταυτότητά τους;
Συζητήσαμε, φυσικά, για τη φθορά που επιφέρει μια τέτοια δραστηριότητα. Δεν μίλησα με κάποιον που έκανε ακριβώς αυτό που έκανε ο Μάρσιαν. Στην πραγματικότητα, αυτό δεν ισχύει απόλυτα. Αργότερα συνάντησα κάποιον που είχε μια ιστορία πολύ παρόμοια με εκείνη του Μάρσιαν. Είναι κάτι που πραγματικά σου ραγίζει την καρδιά. Ομως, είναι και κάτι βαθιά ριζωμένο στη νοοτροπία των ανθρώπων που επιλέγουν αυτό το επάγγελμα. Επιλέγονται για συγκεκριμένους λόγους, με βάση το πώς απαντούν σε ορισμένες ερωτήσεις και πώς συμπεριφέρονται σε συγκεκριμένα σενάρια, πράγμα που σημαίνει ότι πιθανότατα λειτουργούν διαφορετικά από τους περισσότερους ανθρώπους. Πιστεύω πως η ικανότητα να διαχωρίζεις τα πράγματα στο μυαλό σου είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο. Επίσης, έχοντας μελετήσει την περίπτωση των διπλών πρακτόρων, βλέπεις πολλές προσωπικότητες να καταρρέουν, πολλές περιπτώσεις κατάχρησης αλκοόλ και ναρκωτικών, αυτοθεραπείας ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να ευθύνεται για μια τέτοια κατάσταση. Ο Μάρσιαν, όμως, δεν παρουσίαζε τίποτε από αυτά. Αυτή ήταν η κεντρική ιδέα για τη σεζόν: βρίσκεται άραγε στα πρόθυρα ψυχικής κατάρρευσης;
Ο ήρωας που υποδύεστε έχει κάνει πράγματα ηθικά αμφιλεγόμενα. Πώς καταφέρνετε να διατηρείτε το κοινό συναισθηματικά δεμένο με κάποιον όπως είναι αυτός;
Αυτό που πραγματικά μου αρέσει να κάνω είναι να προκαλώ το κοινό. Πιστεύω ότι μέρος της δουλειάς μου είναι ακριβώς αυτό: να ωθώ τους θεατές να κάνουν ερωτήσεις και να προβληματιστούν. Γι’ αυτό και επιλέγω σύνθετους χαρακτήρες, μακριά από το απλουστευτικό δίπολο τού «άσπρο – μαύρο», ανθρώπους που κινούνται στην γκρίζα ζώνη. Είναι βέβαιο ότι ο συγκεκριμένος χαρακτήρας έχει κάνει πράγματα εξαιρετικά αμφιλεγόμενα. Σε αυτό το είδος δουλειάς το έχει κάνει αρκετές φορές. Υπάρχει επίσης το ζήτημα της αξίας της ανθρώπινης ζωής και του πού καταρρέουν τα ηθικά όρια. Οταν ξεπερνάς το όριο μία φορά, γίνεται πιο εύκολο να το ξεπεράσεις και την επόμενη. Τελικά, όμως, προσπαθώ να λειτουργεί η οθόνη σαν καθρέφτης, ώστε οι θεατές να αναγνωρίζουν ίσως κάτι από τον εαυτό τους στο χαρακτήρα. Ελπίζω έτσι να νιώθουν μια έλξη προς αυτόν, να γοητεύονται ή να ιντριγκάρονται, και, ορισμένες στιγμές, να νιώθουν και ενσυναίσθηση. Πιστεύω ότι η σχέση του με την κόρη του δίνει στο κοινό μια πραγματική ευκαιρία να διακρίνει την προοπτική ενός διαφορετικού ανθρώπου και να αναλογιστεί τι θα μπορούσε να είχε συμβεί.
