Η Vassilina πήρε τα παραμύθια και τα παιχνίδια ρόλων της παιδικής ηλικίας μας, τα απελευθέρωσε από τα πρέπει και καθωσπρέπει και τα χρησιμοποίησε ως όχημα για να μιλήσει για θέματα όπως ο έρωτας, η ψυχική υγεία, η πατριαρχία, η θρησκεία όχι ως καταφύγιο και στήριγμα αλλά σαν μέγγενη. Δύσκολα υπαρξιακά ζητήματα («i.par.ksia.ko» είναι και το όνομα του δεύτερου, νέου άλμπουμ της) τα έντυσε με τα ζωηρόχρωμα, αισθησιακά, gender fluid και avant-garde κοστούμια της ποπ και της ηλεκτρονικής μουσικής, σχεδόν κάνοντάς μας να νιώθουμε σαν να τα έχουμε του χεριού μας, σίγουρα μετατρέποντάς τα σε λυτρωτικά χορευτικές μελωδίες.
Πηγή έμπνευσής της στο «i.par.ksia.ko» ήταν η «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων», όπου όπως λέει στο Marie Claire, σε μια απόλυτα relatable ατάκα, «θα ‘θελα να ήμουν η Αλίκη αλλά είμαι ο λαγός. Anxiety is my middle name». Κάπως έτσι εξελίσσεται και η υπόλοιπη συνέντευξή μας, με αφορμή την επιμέλεια του Αγοραφοβικού Φεστιβαλ 2026 (18 & 19/09 στο ΠΛΥΦΑ) που έχει αναλάβει η τραγουδίστρια και τραγουδοποιός που μοιράζει τον χρόνο της μεταξύ Αθήνας και Λονδίνου: ως μια εναλλαγή ανάμεσα στα ελληνικά και τα αγγλικά. Στο φως και το σκοτάδι. Στην πραγματικότητα και τη φαντασία. Κάπως έτσι είναι η διαδρομή σε έναν κόσμο και έναν εαυτό ρευστό, που δεν σταματά ποτέ να καταργεί και να επαναπροσδιορίζει τα όριά του.
Το πρώτο άλμπουμ σου, «Fragments», ήταν αγγλόφωνο αλλά για το «i.par.ksia.ko» επέλεξες να γράψεις τα τραγούδια στα ελληνικά, τη μητρική σου γλώσσα. Γιατί; Σε αυτή την περίπτωση τι αλλάζει στην πρόσληψη και ίσως στην ερμηνεία ενός τραγουδιού;
«Νομίζω ότι δεν ήταν ακριβώς επιλογή. Περισσότερο ένιωσα ότι κάποια στιγμή τα ελληνικά με διάλεξαν. Ίσως πέρασα παραπάνω χρόνο στην Αθήνα απ’ όσο υπολόγιζα.
»Για χρόνια έγραφα στα αγγλικά γιατί με βοηθούσαν να δημιουργώ μια απόσταση ανάμεσα σε εμένα και σε όσα ένιωθα. Όταν όμως άρχισα να γράφω το “i.par.ksia.ko”, κατάλαβα ότι δεν ήθελα άλλο αυτή την απόσταση. Ήθελα να ακουστεί η φωνή με την οποία σκέφτομαι, τσακώνομαι με τον εαυτό μου, αγαπάω, φοβάμαι.
»Δεν ξέρω αν θέλω να συνεχίσω να γράφω μόνο στα ελληνικά βέβαια. Νιώθω ότι μια γλώσσα δεν αρκεί για να εκφράσει όσα θέλεις να πεις. Κάπως I love όταν βλέπεις σε τραγούδια σε ποπ mix languages».
«Για χρόνια έγραφα στα αγγλικά γιατί με βοηθούσαν να δημιουργώ μια απόσταση ανάμεσα σε εμένα και σε όσα ένιωθα. Όταν όμως άρχισα να γράφω το “i.par.ksia.ko”, κατάλαβα ότι δεν ήθελα άλλο αυτή την απόσταση. Ήθελα να ακουστεί η φωνή με την οποία σκέφτομαι, τσακώνομαι με τον εαυτό μου, αγαπάω, φοβάμαι».
Αν η μουσική σου ακούγεται περισσότερο εκτός των συνόρων μας, τα ελληνικά στα τραγούδια μπορεί να είναι περιοριστικά;
«Σίγουρα, η ελληνική γλώσσα δεν είναι τόσο προσβάσιμη όσο τα αγγλικά. Από την άλλη όμως βλέπουμε όλο και περισσότερους καλλιτέχνες να ξεπερνούν αυτό το εμπόδιο. Ο κόσμος ακούει μουσική στα κορεάτικα, στα ισπανικά, στα πορτογαλικά χωρίς να καταλαβαίνει απαραίτητα τις λέξεις. Αν κάτι τον αγγίξει, θα βρει τρόπο να συνδεθεί.
»Βέβαια είναι κάτι που συνεχώς σκέφτομαι, δεν θα πω ψέματα. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, τα ελληνικά δεν είναι ισπανικά ή γαλλικά. Αλλά έχει πάντα να κάνει και με το είδος της μουσικής: Π.χ. μια από τις αγαπημένες μου artists, η Marina Herlop, τραγουδάει σε μια τελείως δική της γλώσσα. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι as long as you are creative you can find your ways outside the box».
Θυμάσαι την πρώτη φορά που ήρθες σε επαφή με την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων»; Πέρα από τη θρυλική εικονοποιία του βιβλίου, ποια θέματά του σε ενέπνευσαν αρκετά ώστε να γίνουν συνδετικός κρίκος του παραμυθιού με το άλμπουμ σου;
«Η Αλίκη είναι το πιο κλασικό παραμύθι για “μεγάλα παιδιά”. Όταν ήμουν μικρή δεν το καταλάβαινα ακριβώς. Αυτό που με τράβηξε σε αυτήν είναι ότι βρίσκεται διαρκώς σε έναν κόσμο όπου οι κανόνες αλλάζουν, η λογική καταρρέει και η ίδια προσπαθεί συνεχώς να απαντήσει στο ερώτημα “ποια είμαι;”.
«Η Αλίκη είναι το πιο κλασικό παραμύθι για “μεγάλα παιδιά”. Όταν ήμουν μικρή δεν το καταλάβαινα ακριβώς. Αυτό που με τράβηξε σε αυτήν είναι ότι βρίσκεται διαρκώς σε έναν κόσμο όπου οι κανόνες αλλάζουν, η λογική καταρρέει και η ίδια προσπαθεί συνεχώς να απαντήσει στο ερώτημα “ποια είμαι;”»
»Αυτό ακριβώς ήταν και η βάση του άλμπουμ. Το “i.par.ksia.ko” είναι μια περιπλάνηση μέσα στην ταυτότητα. Πώς αλλάζουμε μέσα από το τραύμα, την αγάπη, την αρρώστια, τη μετακίνηση, τη θεραπεία; Πόσες διαφορετικές εκδοχές του εαυτού μας κουβαλάμε; Για μένα η Αλίκη δεν είναι τόσο ένα παιδί σε μια χώρα θαυμάτων όσο ένας άνθρωπος που προσπαθεί να καταλάβει τον εαυτό του ενώ ο κόσμος γύρω του μεταμορφώνεται διαρκώς».
Ποια είναι για εσένα η πιο αποτελεσματική συνταγή διαχείρισης των υπαρξιακών;
«Για μένα ήταν καθοριστικά η ψυχοθεραπεία και φυσικά ο χρόνος. Επίσης, η δημιουργία. Όταν γράφω μουσική, το χάος αποκτά μορφή και αυτό από μόνο του είναι ανακουφιστικό. Τέλος, οι φίλες μου. Όσο μεγαλώνω συνειδητοποιώ ότι η σύνδεση με τους άλλους είναι ίσως το πιο ισχυρό αντίδοτο απέναντι στις αλλαγές της ζωής».
Με αφορμή το τραγούδι σου «Καταδίκη», πώς άλλαξε η σχέση σου με τη θρησκεία μεγαλώνοντας; Και πώς έχτισες το σημερινό σύστημα αξιών σου;
«Μεγάλωσα με μια πολύ έντονη σχέση με τη θρησκεία και για αρκετά χρόνια αυτή συνδέθηκε με τον φόβο και τις ενοχές. Αργότερα κατάλαβα ότι η σχέση μου με την πίστη είχε και πολύ θρησκευτικό άγχος, το οποίο συνδέθηκε και με το OCD που ακόμη βιώνω, απλώς σήμερα έχει πάρει άλλη μορφή.
»Η απελευθέρωση δεν έγινε από τη μία μέρα στην άλλη. Ήρθε μέσα από τη θεραπεία και μέσα από τη συνειδητοποίηση ότι δεν θέλω πια να ζω τη ζωή μου με τον φόβο της τιμωρίας. Η θρησκεία, έτσι όπως τη μάθαμε οι περισσότεροι από εμάς, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πατριαρχία.
«Η θρησκεία, έτσι όπως τη μάθαμε οι περισσότεροι από εμάς, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πατριαρχία».
»Σίγουρα οι φίλες μου και τα queer φιλαράκια μου με βοήθησαν πολύ να δω τη ζωή διαφορετικά. Μέσα από αυτές τις σχέσεις άρχισα να αμφισβητώ πράγματα που θεωρούσα δεδομένα και να μαθαίνω σιγά σιγά τι σημαίνει να ζεις πιο ελεύθερα».
Υπήρξε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά που ενέπνευσε το ομώνυμο τραγούδι σου «Red flags»;
«Είναι ένα τραγούδι για όλες τις failed ερωτικές εμπειρίες μου και των φιλενάδων μου. Για αυτό χρειαζόμουν την Dolly Vara στο κομμάτι, να τους διαγράψει όλους! Ένας στίχος που για μένα είναι huge red flag λέει πως είναι “feministα classic gaslight duck που κάνει τον τουρίστα”».
Σε προηγούμενη συνέντευξη έχεις μιλήσει για τη σχέση με τη μαμά σου, η οποία μάλιστα ήταν στην παρουσίαση του άλμπουμ σου. Ποια χαρακτηριστικά της θα έπρεπε να έχουν όλες οι μαμάδες (και οι μπαμπάδες) για να διατηρούν μια ουσιαστική σχέση με τα παιδιά τους και μετά την ενηλικίωση;
«Νομίζω η περιέργεια. Να συνεχίζουν να γνωρίζουν το παιδί τους και ως ενήλικα, χωρίς να θεωρούν ότι ξέρουν ήδη ποιο είναι. Να το ακούν χωρίς να προσπαθούν να το αλλάξουν».
Ποιες είναι οι σπουδαιότερες δυνατότητες που βλέπεις στο AI και ποιες οι δικές σου κόκκινες γραμμές στη χρήση του;
«Στο άλμπουμ το χρησιμοποίησα αποκλειστικά ως μια τεχνική μεταποίησης της δικής μου φωνής. Με ενδιέφερε να δημιουργήσω αυτή την άβολη αίσθηση ότι η ταυτότητα αλλοιώνεται, ότι η φωνή μεταμορφώνεται, αλλά κάπου από πίσω εξακολουθεί να κρύβεται ένας άνθρωπος.
»Δεν με ενδιαφέρει το AI ως μέσο που αντικαθιστά τη δημιουργία. Με ενδιαφέρει όταν γίνεται μέρος της καλλιτεχνικής αφήγησης και ανοίγει νέους τρόπους έκφρασης».
«Δεν με ενδιαφέρει το AI ως μέσο που αντικαθιστά τη δημιουργία. Με ενδιαφέρει όταν γίνεται μέρος της καλλιτεχνικής αφήγησης και ανοίγει νέους τρόπους έκφρασης».
Αν μπορούσες να βάλεις στις αποσκευές σου κάτι από τη διεθνή μουσική σκηνή, και να το φέρεις στην Ελλάδα, τι θα ήταν;
«Το festival culture. Η νοοτροπία ότι μια DIY καλλιτεχνική πορεία μπορεί να έχει ως φυσική εξέλιξη το να παίζεις σε φεστιβάλ χωρίς να χρειάζεται να προσαρμόσεις τον ήχο ή την ταυτότητά σου για να χωρέσεις κάπου. Όμως και οι ίδιοι artists στο εξωτερικό χτίζουν μια ολιστική καλλιτεχνική ταυτότητα που μπορεί να σταθεί σε φεστιβάλ. Στο Λονδίνο ένιωσα ότι υπάρχει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στο διαφορετικό και μεγαλύτερη διάθεση να επενδύσουν σε νέους καλλιτέχνες που χτίζουν σιγά σιγά τον δικό τους κόσμο. Αυτό θα ήθελα πολύ να βλέπω όλο και περισσότερο και στην Ελλάδα».
Έχεις αντιμετωπίσει ποτέ ως νέα γυναίκα δημιουργός διακρίσεις και προκαταλήψεις; Ποιον ρόλο έχει παίξει στη διαδρομή σου η συνεργασία σου με την Kiki Records και με την ιδρύτριά της, Tamta;
«Νομίζω ότι πολλές γυναίκες στη μουσική έχουν βρεθεί στη θέση να πρέπει να αποδείξουν ότι όντως παράγουν, γράφουν ή παίρνουν τις δημιουργικές αποφάσεις για το έργο τους. Το έχω συναντήσει κι εγώ.
«Νομίζω ότι πολλές γυναίκες στη μουσική έχουν βρεθεί στη θέση να πρέπει να αποδείξουν ότι όντως παράγουν, γράφουν ή παίρνουν τις δημιουργικές αποφάσεις για το έργο τους. Το έχω συναντήσει κι εγώ».
»Η συνεργασία μου με την Kiki Records ήταν σημαντική γιατί ένιωσα ότι υπήρχε πραγματική εμπιστοσύνη στο καλλιτεχνικό μου όραμα. Η Tamta, πέρα από σπουδαία καλλιτέχνιδα, είναι ένας άνθρωπος που στηρίζει έμπρακτα νέους δημιουργούς και δημιουργεί χώρο για διαφορετικές φωνές χωρίς να προσπαθεί να τις ομογενοποιήσει. Αυτό είναι σπάνιο και πολύτιμο».
Τι σημαίνει το Αγοραφοβικό για σένα; Σε τι διαφέρει από άλλα ελληνικά φεστιβάλ; Με την επιμέλειά του προσπάθησες να μείνεις σταθερή στην ταυτότητά του ή να τη μετακινήσεις, με έναν τρόπο;
«Το Αγοραφοβικό δεν είναι απλώς ένα φεστιβάλ· είναι μια κοινότητα ανθρώπων που αγαπούν τη μουσική χωρίς να σκέφτονται τόσο τις κατηγορίες ή την εμπορικότητα. Ένα φεστιβάλ από μουσικούς για μουσικούς.
»Πραγματικά νομίζω το έκανα manifesting. Έλεγα συνέχεια στις φίλες μου, αχ θέλω να κάνω curate το Αγοραφοβικό, μπορώ; Και στο άσχετο με πήρε ο Άρης [Νικολόπουλος, ο δημιουργός του φεστιβάλ] και μου λέει, θέλεις; Ε δεν το πίστευα!
»Με ενδιαφέρει ένα φεστιβάλ όπου ένας καλλιτέχνης μπορεί να ανακαλύψει έναν άλλον που δεν θα έψαχνε ποτέ μόνος του. Εκεί, νομίζω, συμβαίνει η πραγματική μαγεία της ζωντανής μουσικής – εκεί όπου ενώνονται όλες αυτές οι micro σκηνές της Αθήνας οι οποίες συχνά δεν συνδέονται».
«Το Αγοραφοβικό δεν είναι απλώς ένα φεστιβάλ· είναι μια κοινότητα ανθρώπων που αγαπούν τη μουσική χωρίς να σκέφτονται τόσο τις κατηγορίες ή την εμπορικότητα. Ένα φεστιβάλ από μουσικούς για μουσικούς».
Για τη Vassilina
H Vassilina πραγματοποιεί συστηματικά headline εμφανίσεις σε Ελλάδα και Ηνωμένο Βασίλειο. Έχει εμφανιστεί στο εξώφυλλο του Rolling Stone και έχει μιλήσει σε διεθνή και ελληνικά μέσα. Έχει συνεργαστεί με σημαντικά ονόματα της ελληνικής ηλεκτρονικής και pop σκηνής, όπως Die Arkitekt, Tamta, Pan Pan, Turboflow3000 και Metaman. Τα τελευταία χρόνια διατηρεί σταθερή καλλιτεχνική συνεργασία με τον Pan Pan και τους Kadebostany. Η εξερεύνηση της θηλυκότητας αποτελεί σταθερό άξονα της δισκογραφικής της πορείας — από το πρώτο της album, «Fragments», έως τα πρόσφατα singles, «Red Flag» και «Dolini». Το νέο της single, που κυκλοφόρησε πριν από λίγες εβδομάδες, «Heatstroke», είναι μια συμπαραγωγή της με τους Totalwerk και TEO.x3 και μιλάει για το απόλυτο summer love. Και το «Heatstroke» και το δεύτερο, νέο άλμπουμ της, «i.par.ksia.ko», κυκλοφορούν από τη Kiki Records.
Ακούστε ολόκληρο το «i.par.ksia.ko» στο Spotify.
Για το Αγοραφοβικό Φεστιβάλ 2026
Με τις καταστατικές αρχές του φεστιβάλ να παραμένουν ανέγγιχτες, το ΑΦΦ26 θα γιορτάσει την επιστροφή της Λένας Πλάτωνος και του Pan Pan, τραβώντας ένα midi καλώδιο από το CS-60 του διαμερίσματος της Λεωφόρου Αλεξάνδρας ως το microKORG ενός άλλου διαμερίσματος στο Πολύγωνο. Θα ενώσει τους In Trance 95, θεμελιωτές του αθηναϊκού minimal synth από το 1988, με το σκοτεινό darkwave των Selofan και την πολυφωνική, ηλεκτρισμένη τραγουδοποιία των Usurum, με την αντίπερα όχθη της ανάλαφρης r&b pop της Aggelina.
Θα περάσει από το λεπτομερές sound design της Evita Manji στην αποδομημένη club αισθητική της Babynymph και από την queer pop του Tso, στην avant-pop των Tsugranes και το «ελληνικό τραύμα» που επουλώνει με βρώμικο Eurodance η Fruit Gillette. Η queer rap της Dolly Vara μαζί με την Sara ATH θα συναντήσουν την αναδυόμενη πρόκληση της Pandora που εκπροσωπεί το μέλλον του ήχου.
Ο Φινλανδός, πολιτογραφημένος Αθηναίος, Jaakko Eino Kalevi και ο Bhukhurah θα καθρεφτίσουν την βαριά σκοτεινή ψυχεδελική ορμή των Psychedelic Trips to Death, ενώ ο Yorgas Helmet, κουβαλώντας το ιστορικό synth-punk παρελθόν των ΟΔΟΣ 55, θα κλείσει την πρώτη μέρα με drones και τελετουργία.
Την παράδοση του Αγοραφοβικού στις επανεμφανίσεις συνεχίζουν φέτος οι Zebra Tracks, το indie/post/punk των οποίων θα συναντήσει την ιδιαίτερη ηλεκτρονική ποπ του Lewnidas, σε ένα συναπάντημα που έχει τις ρίζες του στην καρδιά των 00s, ενώ ο σκοτεινός crooner Johnny Labelle και η dream-pop της Blue Morphee θα κάνουν χωριό με τις φορτισμένες αφηγήσεις της Mia Maria. Η Ενδοεπικοινωνία, τέλος, λίγο πριν την πρώτη της εμφάνιση, είναι αδύνατο να περιγραφεί χωρίς τις λέξεις Outsiders, Daniel Johnston και Κορεσμένοι Υδρογονάνθρακες.
Το φεστιβάλ θα κλείσει η φετινή επιμελήτρια Vassilina, συντροφιά με πολλά αγαπημένα πρόσωπα της μουσικής της πορείας.
Δείτε το lineup:
Προπώληση εισιτηρίων εδώ
Photographer: Petros Aronis / @petraronis. Stylist & Set Designer: Vinylface / @vinyl_face. MUA: Joanna Domazaki / @joanna.domazaki. Production: Kiki Music, Coco, Gaia Anissia Ruggiero / @kikimusicofficial, @kwstie, @fisfirica. Press: Katerina Trichia / @truecolours.comms.
