Στα 19 της άφησε την Αθήνα και έφυγε μόνη για τη Νέα Υόρκη, χωρίς να γνωρίζει κανέναν, αποφασισμένη να ακολουθήσει το όνειρό της. Σήμερα, στα 29 της, η Vasilikí είναι τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και απόφοιτος της American Academy of Dramatic Arts. Η μουσική της κινείται ανάμεσα στη dark dance pop, τη μελαγχολία και τις ρετρό επιρροές, ενώ η Νέα Υόρκη έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καλλιτεχνικής της ταυτότητας.
Έχοντας χρηματοδοτήσει μόνη της τις ηχογραφήσεις και τα μουσικά της βίντεο, παράλληλα με άλλες δουλειές, έχει διανύσει μια προσωπική και καλλιτεχνική διαδρομή που ξεκίνησε από την Αθήνα και συνεχίζεται σήμερα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Με αφορμή μια σειρά εντυπωσιακών φωτογραφιών σε χαρακτηριστικά σημεία της Νέας Υόρκης, μέσω της οποίας μοιάζει να αφηγείται διαφορετικές ιστορίες, μας μιλά για την πόλη που έγινε το σπίτι της, αλλά και για την ίδια.
Στα 19 σου έφυγες μόνη από την Αθήνα για τη Νέα Υόρκη, χωρίς να γνωρίζεις κανέναν. Τι θυμάσαι περισσότερο από εκείνη την πρώτη περίοδο και τι θα έκανες σήμερα διαφορετικά;
Θυμάμαι πόσο ατρόμητη και πόσο ενθουσιασμένη ήμουν. Ήταν κάτι που ονειρευόμουν και σχεδίαζα από μικρή. Και είναι φανταστικό το συναίσθημα να ονειρεύεσαι τόσο πολύ μια πόλη και ξαφνικά να είσαι όντως εκεί. Τα δύο πρώτα χρόνια στη Σχολή ήταν ιδιαίτερα εποικοδομητικά. Δούλεψα σκληρά. Ήταν σαν να είχα μαζέψει δυνάμεις επί χρόνια. Ερωτεύτηκα την υποκριτική, είχα και εξαιρετικούς καθηγητές. Ήθελα να μάθω, να εξελιχθώ. Διάβαζα τότε ακόμα και τα Σαββατόβραδα στη βιβλιοθήκη της Σχολής, όταν οι υπόλοιποι έβγαιναν έξω. Δεν θα έκανα τίποτα διαφορετικά.
Πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σου με τη μουσική και γιατί επέλεξες να κινηθείς επαγγελματικά στη Νέα Υόρκη; Ποιο ήταν το πιο δύσκολο πράγμα που αντιμετώπισες;
Η μουσική ήταν πάντα η μεγάλη μου αγάπη. Ήταν η συντροφιά μου. Μεγάλωσα χωρίς πατέρα και αδέρφια. Κοιτώντας, λοιπόν, πίσω, συνειδητοποιώ πως η μουσική και η όποια έκφραση μέσα από αυτήν ήταν η παρέα μου. Καθόμουν ώρες και ώρες, ως αργά τη νύχτα, στο δωμάτιό μου, άκουγα μουσική, τραγουδούσα, χόρευα, έπαιζα διάφορους ρόλους μπροστά στον καθρέφτη, έβλεπα ταινίες έτσι έμαθα αγγλικά. Και με την κλασική μουσική είμαι εξοικειωμένη από μικρή, ακούγαμε πολλή στο σπίτι, με τη μητέρα μου.
Τη Νέα Υόρκη την επέλεξα για πολλούς λόγους. Κάποιοι είναι αυτονόητοι, άλλοι πιο προσωπικοί. Ήθελα να εξελιχθώ καλλιτεχνικά στο «κέντρο του κόσμου». Σε μια πόλη όπου η μουσική είναι παντού. Νομίζω, είχα καταλάβει από μικρή ότι η Νέα Υόρκη είναι ένα μέρος όπου η διαφορετικότητα αγκαλιάζεται με έναν πολύ ειλικρινή και αβίαστο τρόπο, και αυτό με γοήτευσε.
Και, για να πω την αλήθεια, είχα ένα πολύ έντονο ένστικτο μέσα μου ότι έπρεπε να είμαι εδώ. Ένιωθα κάτι να με τραβάει, που δεν μπορώ να το περιγράψω. Βέβαια, αυτού του είδους η ελευθερία «πληρώνεται» με μοναξιά, κούραση, τρέξιμο και αγωνία για το πώς θα τα καταφέρεις.
Η πιο δύσκολη κατάσταση που αντιμετώπισα ήταν όταν για ένα διάστημα έκανα συντροφιά σε μια γυναίκα με σοβαρό ψυχιατρικό πρόβλημα, η οποία χρειαζόταν ανθρώπους δίπλα της σε 24ωρη βάση. Δούλευα εκεί 60 ώρες τη βδομάδα. Ήταν μια εμπειρία η οποία με επιβάρυνε πολύ ψυχικά.
Σε αυτά τα χρόνια έχεις κάνει διαφορετικές δουλειές για να μπορείς να χρηματοδοτείς μόνη τη μουσική σου. Υπάρχει κάποια δουλειά ή κάποια περίοδος που θυμάσαι πιο έντονα;
Πέρα από τη δυσάρεστη μεν, αλλά χρήσιμη εμπειρία που ανέφερα μόλις, ενάμιση χρόνο μετά, όσο ήμουν στο Λος Άντζελες, τραγουδούσα στο εστιατόριο The Great Greek ελληνικά τραγούδια, για πρώτη φορά, και διαπίστωσα ότι ο ελληνικός ήχος έβγαινε εντελώς φυσικά από μέσα μου. Αξέχαστη εμπειρία. Με την ίδια ευχαρίστηση κάνω την ίδια δουλειά και τώρα, με αγγλικό ρεπερτόριο, στο Le Bar Penelope, στο Μανχάταν.
Η μουσική σου έχει μια μελαγχολική, αλλά ταυτόχρονα δυναμική χροιά. Σε έχουν επηρεάσει περισσότερο οι ελληνικές καταβολές σου ή η διαμονή σου στη Νέα Υόρκη;
Και τα δύο! Είναι τόσο αντιφατικοί κόσμοι, κι εγώ αγαπώ τις αντιφάσεις. Μαύρο και άσπρο, όπως μ’ αρέσει να λέω. Τα πάντα μ’ έχουν επηρεάσει. Αυτό μ’ αρέσει κιόλας: ότι έχω μέσα μου όλες τις παιδικές και εφηβικές αναμνήσεις από την Ελλάδα, συν τα τελευταία δέκα επεισοδιακά χρόνια στην Αμερική – σαν πολλές ζωές μαζί.
Οι αντιφάσεις της Νέας Υόρκης έχουν τρομερό ενδιαφέρον. Οι ιστορίες που ακούς από γνωστούς και αγνώστους. Είναι η πόλη της απόλυτης λάμψης και της απόλυτης δυστυχίας.
Λέω συχνά ότι αυτό που αγαπώ τόσο στη Νέα Υόρκη είναι ότι συνδυάζει τα άκρα με μοναδικό τρόπο. Αυτό σε κάνει να τη μισείς – και να την αγαπάς. Είναι ίσως τοξικό καμιά φορά. Αλλά δεν μπορείς να την αφήσεις εύκολα όταν έχεις εθιστεί στην έμπνευση που προσφέρει.
Η Αθήνα, από την άλλη μεριά, έχει εντελώς διαφορετική αύρα. Μου προσφέρει ασφάλεια και μια οικειότητα και, για να πω την αλήθεια, μια ηρεμία που πάντα ψάχνω όσο είμαι στην Αμερική. Η Αθήνα είναι μέσα μου πάντα, την αγαπώ, τη σκέφτομαι συνέχεια. Γι’ αυτό δεν σκοπεύω να την αφήσω. Προσπαθώ να έρχομαι όλο και πιο πολύ και να δραστηριοποιούμαι και εδώ.
Οι φωτογραφίες σου μοιάζουν σαν στιγμιότυπα από video clip ή ταινίες. Υπάρχει κάποιο σημείο από όσα φωτογραφήθηκες που να συνδέεται με μια προσωπική σου ιστορία;
Έχει ενδιαφέρον που το λέτε. Στο φεστιβάλ «Smashfest» στο Nashville, όπου εμφανίστηκα φέτος, μου είπαν πως, όταν είμαι στη σκηνή, είναι σαν να βλέπεις ένα live music video (γελάει). Το ίδιο, τις προάλλες, και στο Nublu, εδώ στη Νέα Υόρκη (live music venue). Μ’ αρέσει να το ακούω αυτό, γιατί αυτό είμαι άλλωστε: περφόρμερ.
Ναι, η αλήθεια είναι πως οι περισσότερες φωτογραφίες έχουν ιστορίες από πίσω – για παράδειγμα αυτή κάτω είναι στο σπίτι μου στα Washington Heights (οπου και έζησα τριάμισι χρόνια και έγραψα τα περισσότερα μου τραγούδια έως τώρα,) και πάρθηκαν λίγες μέρες πριν μαζέψω τα πράγματά μου μέσα σε μία μέρα και αφήσω το σπίτι εκεί – για να πάω στο Los Angeles, επειδή είχα φτάσει στα όριά μου τότε.
Αν έπρεπε να περιγράψεις τη ζωή στη Νέα Υόρκη μέσα από τις φωτογραφίες σου, ποια θα διάλεγες;
Προφανώς, δεν υπάρχει μία φωτογραφία που να αγκαλιάζει όλο το φάσμα των έντονων συναισθημάτων και ρυθμών. Αν έπρεπε να επιλέξω- θα επέλεγα αυτήν (εικόνα κάτω). Είναι από τα γυρίσματα ενός από τα πρώτα music videos που έκανα. Είμαι στην ταράτσα μιας φίλης μου και ιδιαιτέρως χαρούμενη, γιατί είχα περάσει όλη τη μέρα πάνω σε πατίνια και εκείνη ήταν η πρώτη στιγμή που τα έβγαλα από τα πόδια μου. Ήταν μόλις το δεύτερο music video που είχα κάνει στη ζωή μου και θυμάμαι ότι εκείνη τη στιγμή ένιωσα να ξεκινάει μια διαφορετική πορεία.
Ποιο είναι το στοιχείο που κρύβεται πίσω από τις φωτογραφίες σου; Τι δεν βλέπουμε;
Καθένας βλέπει διαφορετικά πράγματα κοιτάζοντας κάτι, ανάλογα με τις εμπειρίες του. Μπορεί, ας πούμε, σε μια φωτογραφία να δείχνω χαρούμενη, ενώ είμαι λυπημένη, και κάποιος να το πιάσει αυτό. Κάποιος άλλος όχι. Μπορεί τίποτα να μην είναι όπως φαίνεται. Αυτό που ίσως δεν βλέπετε είναι ότι είμαι συνέχεια σε υπερδιέγερση. Δεν κάθεται ποτέ ήρεμο το μυαλό μου- δυστυχώς και ευτυχώς.
Ποια είναι η Vasilikí σήμερα και τι θα ήθελες να γνωρίζει ο κόσμος για εσένα πριν ακούσει τη μουσική σου;
Είμαι σε μια περίοδο στην οποία νιώθω πως έχω μάθει τον εαυτό μου καλύτερα και αρχίζω σιγά σιγά να τον αποδέχομαι. Να τον αγαπώ ουσιαστικά. Να τον συγχωρώ, αλλά και να τον πιέζω όταν ξέρω ότι κάτι είναι για το καλό μου. Και τις σκέψεις μου έχω μάθει να διαχειρίζομαι καλύτερα. Πιο παλιά με έπνιγαν εντελώς.
Ένα πράγμα που θα ήθελα ίσως να γνωρίζει ο κόσμος είναι η αγάπη μου για τα ζώα και τη φύση. Το ότι έχω στερηθεί και τα δύο τα τελευταία χρόνια, νομίζω πως είναι η μεγαλύτερη θυσία που έχω κάνει για να είμαι εδώ. Είμαι τόσο μέσα στην τρέλα της πόλης, που δεν έχω πάει όσες εκδρομές θα ήθελα, έχω μείνει ολόκληρα καλοκαίρια εδώ – αναγκάστηκα εδώ και τρία χρόνια να αφήσω τον γάτο μου στη μαμά μου.
Με τα ζώα θα ήθελα να ασχοληθώ αργότερα. Άλλωστε, αυτό ήταν και το μεγαλύτερό μου όνειρο: να καταφέρω να βγάλω πολλά χρήματα και να βρω τρόπο να υποστηρίξω τα δικαιώματα των ζώων, ειδικά στην Ελλάδα.
Τι θα έλεγες σε ένα νεαρό κορίτσι που σκέφτεται να κάνει μια μεγάλη αλλαγή, αλλά διστάζει;
Ότι κάνοντας πράγματα μαθαίνει κανείς και να μη φοβάται να κάνει λάθη ή να αποτύχει. Ο φόβος είναι χρήσιμος, αλλά πρέπει κανείς να ξέρει πότε να τον ακούσει και πότε να τον αγνοήσει και να πράττει ανεξαρτήτως. Άλλωστε, τίποτα δεν είναι μη αναστρέψιμο σε αυτές τις ηλικίες.
Επίσης, να ακούει το ένστικτό της στο 100%. Τα όνειρα που έχουμε, τα έχουμε για κάποιο λόγο και πρέπει να τα ακούμε – γιατί το να τα κυνηγάμε και να παίρνουμε ρίσκα μάς φέρνει πιο κοντά στον πραγματικό μας εαυτό. Μόνο εμείς ξέρουμε τι είναι καλό για εμάς. Κανένας άλλος. Τις συμβουλές, καλοπροαίρετες ή μη, μπορούμε να τις ακούμε αλλά είναι σημαντικό να μην επηρεάζουν τις αποφάσεις μας -κατά τη γνώμη μου.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά σου σχέδια και περιλαμβάνουν μόνο τη Νέα Υόρκη; Υπάρχει περίπτωση να επιστρέψεις στην Ελλάδα;
Δουλεύω το πρώτο μου άλμπουμ. Γι’ αυτό κιόλας, άλλωστε, το 2026 έβγαλα μόνο ένα τραγούδι. Το πρότζεκτ αυτό είναι σημαντικό για μένα και σκοπεύω να πάρω όσο χρόνο χρειάζεται, ώστε το αποτέλεσμα να με εκφράζει απόλυτα. Σίγουρα, πάντως, θα είναι ένα project που θα συνδυάζει πολλά πράγματα που δεν έχει δει ο κόσμος ακόμα από εμένα.
Στην Ελλάδα έρχομαι συνέχεια. Όσο μπορώ περισσότερο, δηλαδή, και ναι, υπάρχει περίπτωση να έρθω οριστικά· άλλωστε, ήδη πέρυσι ήμουν στην Αθήνα για πολλούς μήνες. Απλώς είμαι τόσο αναποφάσιστη και μ’ αρέσουν και τα δύο μέρη τόσο πολύ, που δεν μπορώ να αποφασίσω πού θα μένω μόνιμα. Εδώ μπορεί τελικά να αποφασίσει και η τύχη.
Ζούμε σε μια εποχή δύσκολη. Τα πράγματα αλλάζουν με τρομακτικούς ρυθμούς, ζούμε με πολύ άγχος. Οπότε έχω καταλάβει πια πως πρέπει να φροντίζω την υγεία μου. Νιώθω ότι, όσο σημαντική είναι η καριέρα, άλλο τόσο σημαντικό είναι και το να φροντίζουμε και να αγαπάμε τον εαυτό μας και τους ανθρώπους μας και να μη μετράμε την αξία, την αυτοεκτίμησή μας, με βάση τα «επιτεύγματά» μας.
Φωτογραφίες: Serafeim Sakellariou -Erica MacLean- Ryan Hughes – Megan Stratto
