«Αρμπάιτ» (Arbeit) στα γερμανικά σημαίνει δουλειά, εργασία. Η λέξη είναι ευρέως γνωστή από τη φράση «Arbeit macht frei», «Η δουλειά απελευθερώνει», που ήταν γραμμένη σε πύλες ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης. Ο τίτλος της παράστασης των Γιώργου Παλούμπη και Αντώνη Τσιοτσιόπουλου, που επέστρεψε για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Σταθμός, υπογραμμίζει την ειρωνεία του στερεοτύπου που θέλει την εργασία αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής και της ταυτότητάς μας. Γιατί ακόμα κι αν αγαπάμε το αντικείμενο της δουλειάς μας, πιθανότατα κάποια στιγμή στη ζωή μας θα έρθουμε αντιμέτωπες με συνθήκες που θέτουν σε δοκιμασία αυτή την αγάπη, οι οποίες μπορεί να συνδέονται με την εργοδοσία αλλά και τις συναδελφικές σχέσεις μας. Ειδικά αν είμαστε γυναίκες.
Αυτές τις συνθήκες σχολιάζουν οι δύο θεατρικοί συγγραφείς και σκηνοθέτες («Εθνικός Ελληνορώσων», «Ματωμένα Χώματα», «Κωλόκαιρος», «Ανεξάρτητα Κράτη»), με τον γνώριμο πλέον ρεαλισμό τους, στο «Αρμπάιτ», όπου εμπιστεύονται επτά νέες ηθοποιούς. Και δικαιώνονται εκ του αποτελέσματος για την επιλογή τους, όχι μόνο για τις ερμηνείες αλλά και για τη χημεία της ομάδας επί σκηνής. Παραδίδοντας μια παράσταση-διαμαντάκι, στην οποία όλοι, και κυρίως όλες, θα αναγνωρίσουμε κάτι από τον εαυτό μας. Ακόμα και αν δεν έχουμε εργαστεί στους επαγγελματικούς χώρους όπου εκτυλίσσονται οι ιστορίες της, όπως ένα εστιατόριο, ένα ιδιωτικό σχολείο ή ένα σουπερμάρκετ.
Οι επτά ηθοποιοί του «Αρμπάιτ» μάς συστήνονται απαντώντας σε μία ερώτηση η καθεμία, κι εμείς σημειώνουμε νοερά τα ονόματά τους, καθώς φαίνεται πως θα μας απασχολήσουν και στο μέλλον.
Αν ο τίτλος προέρχεται από μια γερμανική ναζιστική επιγραφή σύμφωνα με την οποία η εργασία «απελευθερώνει», αλλά οι ηρωίδες σας δουλεύουν για τα χρήματα, υπάρχουν και άλλοι λόγοι, πέρα από τον βιοπορισμό, για τους οποίους πολλοί από εμάς, αν όχι οι περισσότεροι θεωρούμε την εργασία αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής και της ταυτότητας μας;
Ελευθερία Αράκη: «Όντως η εργασία είναι μέρος της ζωής μας και επηρεάζει τον χαρακτήρα μας! Άρα θα έπρεπε να είναι δημιουργική, μέσο κοινωνικοποίησης, να σου δίνει τη δυνατότητα να εξελιχθείς. Αλλά πόσο ενισχύονται τέτοιες μορφές εργασίας, όταν βλέπουμε ότι η τέχνη και η δημιουργικότητα απαξιώνονται;
»Επομένως, καταλήγουμε όλοι να κάνουμε δουλειές για την επιβίωση. Και εγώ και τα άλλα κορίτσια του “Αρμπάιτ” και άλλοι ηθοποιοί κάνουμε ένα σωρό δουλειές για να επιβιώσουμε και πολλοί καλλιτέχνες μετατρέπουν τις ικανότητες τους σε εμπόρευμα (ζωγράφοι γίνονται γραφίστες για διαφημίσεις κτλ).
«Όντως η εργασία είναι μέρος της ζωής μας και επηρεάζει τον χαρακτήρα μας! Άρα θα έπρεπε να είναι δημιουργική, μέσο κοινωνικοποίησης, να σου δίνει τη δυνατότητα να εξελιχθείς. Αλλά πόσο ενισχύονται τέτοιες μορφές εργασίας, όταν βλέπουμε ότι η τέχνη και η δημιουργικότητα απαξιώνονται;»
»Και επειδή έχω δουλέψει σεζόν, αναρωτιέμαι πόσο αυθεντικός είσαι σε ένα πλαίσιο όπου έχεις εκβιαστική σχέση με αυτό, που δομείται από σχέσεις εξουσίας και όπου κάποιες φορές πονάει η μέση σου και δεν πρέπει να το δείξεις. Και μου επανέρχεται κάθε μέρα το ερώτημα του “Αρμπάιτ”: είναι ο άνθρωπος η δουλειά του;».
Γιατί όλες οι ηρωίδες του έργου είναι γυναίκες; Με ποιες επιπλέον προκλήσεις συνδέεται το φύλο μας στην αγορά εργασίας;
Βίκυ Εδιάρογλου: «Οι ηρωίδες του “Αρμπάιτ” είναι όλες γυναίκες συγκυριακά. Το έργο μας είχε την αφετηρία του στις διπλωματικές εξετάσεις μας στην δραματικη σχολή. Συναντηθήκαμε λοιπόν τυχαία στο έτος μας η Θεοδώρα, η Εύα, η Μαρίτσα, η Άννα, η Ελευθερία, η Σοφία και εγώ και δημιουργήσαμε πολύ γρήγορα μια ομάδα δεμένη. Ωστόσο, θεωρώ πως, ακόμη κι αν η αρχική επιλογή ήταν συγκυριακή, το αποτέλεσμα ξεπερνά αυτή τη συγκυρία. Μέσα από τις ηρωίδες, ο Γιώργος Παλούμπης και ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος αναδεικνύουν ζητήματα και εμπειρίες που έχουν ευρύτερη κοινωνική σημασία. Έτσι, κάτι που ξεκίνησε τυχαία απέκτησε τελικά τη δική του ουσία και δυναμική.
»Όσον αφορά τις εργασιακές προκλήσεις των γυναικών, θεωρώ σημαντικό να ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι σήμερα τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες εργαζόμενοι έρχονται αντιμέτωποι με σημαντικές δυσκολίες στην αγορά εργασίας. Η εντατικοποίηση της εργασίας, οι ελαστικές μορφές απασχόλησης και η συνεχής πίεση για μεγαλύτερη παραγωγικότητα διαμορφώνουν ένα δύσκολο εργασιακό περιβάλλον για όλους. Ας θυμηθούμε πως έναν χρόνο πριν πέρασε το άδικο νομοσχέδιο για δεκατριάωρη απασχόληση.
«Η εντατικοποίηση της εργασίας, οι ελαστικές μορφές απασχόλησης και η συνεχής πίεση για μεγαλύτερη παραγωγικότητα διαμορφώνουν ένα δύσκολο εργασιακό περιβάλλον για όλους. Ας θυμηθούμε πως έναν χρόνο πριν πέρασε το άδικο νομοσχέδιο για δεκατριάωρη απασχόληση».
»Ωστόσο, οι γυναίκες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν επιπλέον προκλήσεις. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η μισθολογική ανισότητα. Παρότι θεσμικά κατοχυρώνεται η αρχή της ίσης αμοιβής για ίση εργασία, στην πράξη εξακολουθούν να υπάρχουν περιπτώσεις όπου γυναίκες αμείβονται λιγότερο από άνδρες που εργάζονται στην ίδια θέση ή έχουν αντίστοιχα προσόντα και ευθύνες. Επομένως, το θεσμικό πλαίσιο δεν αρκεί από μόνο του· χρειάζεται να διασφαλίζεται και στην καθημερινή εργασιακή πραγματικότητα.
»Ένα ακόμη σημαντικό ζήτημα είναι η μητρότητα και, γενικότερα, η αναπαραγωγική ζωή των γυναικών. Παρά τις νομικές προβλέψεις προστασίας, παραμένει υπαρκτός ο φόβος ότι η πιθανότητα μιας εγκυμοσύνης ή η απόφαση μιας γυναίκας να αποκτήσει παιδί μπορεί να επηρεάσει τις ευκαιρίες πρόσληψης, την επαγγελματική της εξέλιξη ή τη στάση του εργοδότη απέναντί της. Με άλλα λόγια, η γυναίκα μπορεί να χρειάζεται να αποδείξει όχι μόνο την επαγγελματική της αξία αλλά και ότι η προσωπική και οικογενειακή της ζωή δεν θα επηρεάσει την εργασία της.
»Παράλληλα, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τις ιδιαίτερες ανάγκες που σχετίζονται με τη σωματική υγεία των γυναικών, όπως η έμμηνος ρύση, ούτε τις απαιτήσεις και τους κινδύνους που μπορεί να συνεπάγονται συνθήκες όπως η νυχτερινή εργασία. Μην ξεχνάμε πως μόλις πριν δέκα μήνες είχαμε πέντε νεκρές εργάτριες γυναίκες και μητέρες που δούλευαν νυχτερινό ωράριο σε εργοστάσιο ώστε να μπορούν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της καθημερινής ζωής. Το ζητούμενο δεν είναι να θεωρούνται οι γυναίκες λιγότερο ικανές να ανταποκριθούν στην εργασία, αλλά να υπάρχουν συνθήκες που σέβονται την υγεία, την αξιοπρέπεια και τις ανάγκες κάθε εργαζομένου.
»Η πιο διαχρονική πρόκληση είναι ότι οι γυναίκες εξακολουθούν, σε μεγάλο βαθμό, να επωμίζονται δυσανάλογο μερίδιο των οικιακών εργασιών, της φροντίδας των παιδιών και των ηλικιωμένων γονέων. Πρόκειται για εργασία απαραίτητη για τη λειτουργία της κοινωνίας, η οποία παραμένει σε μεγάλο βαθμό αόρατη, μη αμειβόμενη και κοινωνικά υποτιμημένη. Έτσι, πολλές γυναίκες καλούνται ουσιαστικά να ανταποκριθούν σε δύο βάρδιες: σε εκείνη της αμειβόμενης εργασίας και σε εκείνη της απλήρωτης φροντίδας.
«Η πιο διαχρονική πρόκληση είναι ότι οι γυναίκες εξακολουθούν, σε μεγάλο βαθμό, να επωμίζονται δυσανάλογο μερίδιο των οικιακών εργασιών, της φροντίδας των παιδιών και των ηλικιωμένων γονέων. Έτσι, πολλές καλούνται ουσιαστικά να ανταποκριθούν σε δύο βάρδιες: σε εκείνη της αμειβόμενης εργασίας και σε εκείνη της απλήρωτης φροντίδας».
»Και εδώ υπάρχει μια μεγάλη αντίφαση της εποχής μας. Ζούμε σε μια περίοδο κατά την οποία η τεχνολογία και η επιστημονική πρόοδος θα μπορούσαν να έχουν συμβάλει ουσιαστικά στη μείωση του χρόνου και του κόπου της εργασίας, καθώς και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής μας. Παρ’ όλα αυτά, οι γυναίκες εξακολουθούμε να σηκώνουμε δυσανάλογα μεγάλο βάρος ευθυνών, ενώ πολλές από τις κοινωνικές αντιλήψεις που αναπαράγουν αυτή την ανισότητα παραμένουν βαθιά ριζωμένες.
»Γι’ αυτό θεωρώ ότι δεν αρκεί να μιλάμε μόνο για ίσα δικαιώματα στα χαρτιά. Χρειάζεται να διεκδικούμε ουσιαστική ισοτιμία στην πράξη: αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, προστασία της μητρότητας χωρίς επαγγελματικές συνέπειες, δίκαιη κατανομή των ευθυνών φροντίδας και, κυρίως, μια κοινωνία στην οποία η γυναίκα δεν θα χρειάζεται να επιλέξει ανάμεσα στην επαγγελματική της εξέλιξη και στην προσωπική και οικογενειακή της ζωή».
Μετά την εμπειρία της δημιουργίας αυτής της παράστασης, άλλαξε κάτι στον τρόπο που αντιμετωπίζετε εργαζόμενες που από πολλούς θεωρούνται σχεδόν αόρατες, σχεδόν άψυχα εργαλεία, όπως εκείνες στον τομέα της καθαριότητας;
Εύα Θεολόγη: «Πιστεύω πως σε κανένα μέρος της γης κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να αντιμετωπίζει κανέναν σαν άψυχο εργαλείο. Και καμία από εμάς δεν έβλεπε έτσι τις γυναίκες που ασκούν επαγγέλματα όπως αυτό της καθαρίστριας. Μέσα από τη μελέτη του τελευταίου κομματιού της παράστασης, όπου κληθήκαμε να ενσαρκώσουμε επτά γυναίκες σαν αυτές, ήρθαμε σίγουρα πιο κοντά στην πραγματικότητά τους. Κατανοήσαμε καλύτερα τα άγχη που βιώνουν, τη σωματική δυσκολία της δουλειάς τους, την υποτίμηση από τους γύρω τους, αλλά κυρίως τη συμπόνια που δείχνουν η μία στην άλλη.
»Μιλάμε για γυναίκες που ξεκινούν να εργάζονται σε νεαρή ηλικία και φτάνουν, σε πολλές περιπτώσεις, σε μεγαλύτερες ηλικίες σηκώνοντας βάρη και καταπονώντας τη μέση και ολόκληρο το σώμα τους. Είναι, λοιπόν, συγκινητικό το πόσο στηρίζει η μία την άλλη στο κείμενο της παράστασης, πόσο ενώνονται όλες μαζί για να μην απολυθεί εκείνη που αντιμετωπίζει προβλήματα στο σπίτι της.
«Μιλάμε για γυναίκες που ξεκινούν να εργάζονται σε νεαρή ηλικία και φτάνουν, σε πολλές περιπτώσεις, σε μεγαλύτερες ηλικίες σηκώνοντας βάρη και καταπονώντας τη μέση και ολόκληρο το σώμα τους. Είναι, λοιπόν, συγκινητικό το πόσο στηρίζει η μία την άλλη στο κείμενο της παράστασης, πόσο ενώνονται όλες μαζί για να μην απολυθεί εκείνη που αντιμετωπίζει προβλήματα στο σπίτι της».
»Ίσως, όμως, το πιο σημαντικό είναι η συνειδητοποίηση ότι αυτές οι γυναίκες βρίσκονται καθημερινά γύρω μας. Έχουν τις δικές τους οικογένειες, τον δικό τους κόσμο, τα όνειρα και τις δυσκολίες τους. Οφείλουμε να τις αντιμετωπίζουμε με αξιοπρέπεια και σεβασμό, γιατί κάνουν μια δουλειά πολύ σημαντική, χωρίς την οποία η καθημερινότητα πολλών από εμάς θα ήταν πολύ διαφορετική. Μέσα από αυτή την εμπειρία, νιώθω πως αντιλαμβάνομαι ακόμη περισσότερο πόσο σημαντικό είναι να βλέπουμε τον άνθρωπο πίσω από κάθε επάγγελμα».
Πέρα από το θέατρο, υπάρχει κάποια επαγγελματική εμπειρία που σας έχει σημαδέψει στο παρελθόν και, ίσως, έχει επηρεάσει την ερμηνεία σας στο «Αρμπάιτ»;
Θεοδώρα Βαλομάνδρα: «Νομίζω πως όλες μας έχουμε κάποια προηγούμενη εργασιακή εμπειρία που μας έχει σημαδέψει και έχει τροφοδοτήσει τις ερμηνείες μας στο “Αρμπάιτ”. Και πώς να μην έχουμε άλλωστε;! Όταν μας δόθηκαν τα κείμενα, θυμάμαι την καθεμία ξεχωριστά να έχει να αναφέρει μια παρόμοια εμπειρία ή περιστατικό. Η καθεμία μας έχει σχετικές αναφορές και αντιστοιχίες από την προσωπική μας ζωή, που έχουμε εντάξει με κάποιον τρόπο στον εκάστοτε ρόλο, ανάλογα με το τι απαιτείται.
«Όταν μας δόθηκαν τα κείμενα, θυμάμαι την καθεμία ξεχωριστά να έχει να αναφέρει μια παρόμοια εμπειρία ή περιστατικό. Η καθεμία μας έχει σχετικές αναφορές και αντιστοιχίες από την προσωπική μας ζωή, που έχουμε εντάξει με κάποιον τρόπο στον εκάστοτε ρόλο, ανάλογα με το τι απαιτείται».
»Επειδή έχω εργαστεί πολλά χρόνια στον χώρο της εστίασης, έχω αρκετό υλικό ώστε να μπορέσω να βρω σύνδεση με τους ρόλους μου και να εντάξω την αλήθεια μου μέσα σε αυτούς, αν και ο ρόλος με τον οποίο βρίσκω τα περισσότερα κοινά στοιχεία είναι ο ρόλος της σερβιτόρας, που ερμηνεύει η Βίκυ Εδιάρογλου. Και το πιο σημαντικό είναι ότι το ίδιο το κοινό βρίσκει αντιστοιχίες με τα εργασιακά περιστατικά που περιγράφουμε μέσα από την παράσταση! Δεν είναι λίγες οι φορές που μας πιάνουν και μας λένε “αυτό το έχω ζήσει και εγώ”. Υπάρχει ταύτιση και από τις δύο πλευρές, συνολικά».
Δεδομένου ότι είναι η δεύτερη χρονιά του « Αρμπάιτ», μπορείτε να ξεχωρίσετε κάποια αντίδραση, κάποιο σχόλιο από το κοινό που σας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση;
Μαρίτσα Φωτιάδου: «Νομίζω το αγαπημένο μου σχόλιο/εντύπωση, όπως και των υπόλοιπων κοριτσιών, είναι όταν μας λένε πόσο δεμένη ομάδα φαινόμαστε και πόσο εκεί είμαστε πραγματικά η μια για την άλλη.
»Είμαι συγκινημένη που χωρίς καμία προσπάθεια περνάει στο κοινό κάτι τόσο ξεχωριστό και όμορφο!
»Ένα σχόλιο επίσης που ξεχώρισε μια κοπέλα από την παράσταση και μου το ανέφερε, όταν ρώτησα την κάθε μια να μου πει ποιο σχόλιο της έχει μείνει, είναι ότι μια κυρία μεγάλη σε ηλικία είπε ότι “πολλά από αυτά τα έχει ζήσει η γενιά μας, αλλά τότε δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε”.
«Μια κυρία μεγάλη σε ηλικία είπε ότι “πολλά από αυτά τα έχει ζήσει η γενιά μας, αλλά τότε δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε”»
»Νομίζω δεν χρειάζεται να πω κάτι άλλο για το πόσο παντός καιρού είναι το κείμενο, και πόσος κόσμος μπορεί να δει τον εαυτό του μέσα σε αυτό! Αυτό μας χαροποιεί όλους ιδιαίτερα».
Αν η εργασία είναι βιοποριστική ανάγκη όπως συμβαίνει με τους περισσότερους από εμάς, ποια είναι η δική σας κόκκινη γραμμή; Τι μπορεί να σας κάνει να φύγετε άμεσα από μια δουλειά, όσο ανάγκη και αν την έχετε σε εκείνη την φάση;
Σοφία Ακασοπούλου: «Ο καθένας έχει τις δικές του κόκκινες γραμμές, τα όρια του, τα οποία στην πορεία ανακαλύπτει. Πρώτα από όλα σέβονται τα εργασιακά μας δικαιώματα; Τηρείται η οποία συμφωνία έχει γίνει; Αν υπάρχουν συστηματικά συμπεριφορές υποτίμησης και εκμετάλλευσης από τη διοίκηση, έχω φύγει. Ή αν δεν υπάρχουν συνέπειες σε άδικες ή κακοποιητικές συμπεριφορές.
«Ο καθένας έχει τις δικές του κόκκινες γραμμές, τα όρια του, τα οποία στην πορεία ανακαλύπτει. Πρώτα από όλα σέβονται τα εργασιακά μας δικαιώματα; Τηρείται η οποία συμφωνία έχει γίνει; Αν υπάρχουν συστηματικά συμπεριφορές υποτίμησης και εκμετάλλευσης από τη διοίκηση, έχω φύγει. Ή αν δεν υπάρχουν συνέπειες σε άδικες ή κακοποιητικές συμπεριφορές».
»Πάω λίγο ενστικτωδώς. Αν κάθε μέρα σιχτιρίζω ή νιώθω άσχημα, φοβάμαι κ.λπ, δεν θα μείνω σε μια δουλειά. Για να προστατεύσω την ψυχική μου υγεία, πρώτα απ’ όλα».
Λένε ότι η γενιά Z αλλάζει τουε όρους εργασίας. Κάποιοι μάλιστα τη χαρακτηρίζουν «υπερβολική» και «κακομαθημένη» επειδή αρνείται να υπακούσει σε παλαιότερους κανόνες και να κάνει συμβιβασμούς που οι προηγούμενες γενιές θεωρούσαν απαραίτητους. Εσείς τι πιστεύετε;
Άννα Μαρίνου: «Νομίζω ότι πριν να λάβουμε υπόψη μας μια άποψη, πρέπει να κοιτάξουμε ποιος την εκφράζει. Αν κάποιος χαρακτηρίζει υπερβολική την απαίτηση σωστών συνθηκών εργασίας και νόμιμων παροχών, τότε μπορούμε να καταλάβουμε γιατί όλα αυτά δεν ήτανε δεδομένα εδώ και τόσο καιρό.
«Νομίζω ότι πριν να λάβουμε υπόψη μας μια άποψη, πρέπει να κοιτάξουμε ποιος την εκφράζει. Αν κάποιος χαρακτηρίζει υπερβολική την απαίτηση σωστών συνθηκών εργασίας και νόμιμων παροχών, τότε μπορούμε να καταλάβουμε γιατί όλα αυτά δεν ήτανε δεδομένα εδώ και τόσο καιρό».
»Η νέα γενιά οφείλει, στον εαυτό της πρώτα από όλα, να μη συμβιβαστεί και να παλεύει καθημερινά για όλα αυτά που μέχρι πρότινος ήταν ο κανόνας. Ανέκαθεν μόνο μέσα από εκείνη θα μπορούσε να έρθει η αλλαγή. Παραλάβαμε ένα σύστημα το οποίο ήταν κατεστραμμένο παντού, από απλήρωτους μισθούς μέχρι μηδενική ασφάλιση μέχρι, ακόμα και τώρα, εργατικά εγκλήματα με άπειρους θανάτους ετησίως. Ήταν και είναι χρέος μας να κάνουμε κάτι για όλο αυτό. Πάντα η διεκδίκηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων βαφτιζόταν στην αρχή παράλογη και οι άνθρωποι που διεκδικούσαν, υστερικοί, επειδή δεν βόλευε το αφήγημα. Προσωπικά λοιπόν η αρχή της διεκδίκησης μόνο ελπιδοφόρα μπορεί να μοιάζει».
Δείτε το trailer της παράστασης:
Info
Θέατρο Σταθμός, Βίκτωρος Ουγκώ 55, Μεταξουργείο Αθήνα (πλησίον του Μετρό Μεταξουργείο), τηλ. 210 5230267, www.stathmostheatro.com. κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 20:30, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Διάρκεια: 90΄. Ηλεκτρονική προπώληση εισιτηρίων: www.more.com
Συντελεστές
Κείμενο – σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης – Αντώνης Τσιοτσιόπουλος. Ερμηνεύουν: Σοφία Ακασοπούλου, Ελευθερία Αράκη, Θεοδώρα Βαλομάνδρα, Βίκυ Εδιάρογλου, Εύα Θεολόγη, Άννα Μαρίνου, Μαρίτσα Φωτιάδου. Σκηνικά: Ναταλία Αστυπαλίτη. Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης. Ηχητικός σχεδιασμός: Γιώργος Αντωνόπουλος. Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Λόξας. Φωτογραφίες: Στάθης Πορονίδης, Ελίνα Γιουνανλή. Βίντεο προώθησης: Ερμής Περιστέρης. Παραγωγή: Πολιτισμός Σταθμός Θέατρο. Καλλιτεχνική διεύθυνση: Μάνος Καρατζογιάννης. Εκτέλεση παραγωγής: Πολιτισμός Σταθμός Θέατρο ΑΜΚΕ. Επικοινωνία: Ευαγγελία Σκρομπόλα. Social media: Κατερίνα Γρυλλάκη. Digital marketing: Κατερίνα Γεωργοπούλου. Γραφιστικά: Μαύρα Γίδια
