Από τη Μάρα Θεοδωροπούλου
Ποια είναι η καλύτερη εποχή; Την καλύτερη απάντηση την έχει δώσει η ντίβα Μόιρα Ρόουζ («Schitt’s Creek»): η εποχή των βραβείων. Καθώς το Χόλιγουντ δεν προλαβαίνει να στρώνει κόκκινα χαλιά για τελετές αυτό το διάστημα της αντίστροφης μέτρησης μέχρι την απονομή των Όσκαρ στις 15 Μαρτίου, το Marie Claire στρέφει το βλέμμα εκεί όπου χτυπά πραγματικά η καρδιά του σινεμά: στις ερμηνείες επί της μεγάλης οθόνης. Οι παρακάτω ηθοποιοί έχουν κυριαρχήσει στις φετινές συζητήσεις για κινηματογραφικά βραβεία, έχουν αναγνωριστεί με υποψηφιότητες ή νίκες στις Χρυσές Σφαίρες, σε ενώσεις κριτικών ή σε σωματεία συναδέλφων τους και ποντάρουν σε μια παρουσία στη χρυσή πεντάδα των οσκαρικών υποψηφιοτήτων. Εμείς συνομιλήσαμε με πολλούς από αυτούς ή βρεθήκαμε στις συνεντεύξεις Τύπου που έδωσαν για την προώθηση τη δουλειάς τους. Να τι μας είπαν. Δεν θα χωρέσουν όλοι, αλλά το ταξίδι τους μέχρι εδώ αξίζει σίγουρα το χειροκρότημα.
Τζένιφερ Λόρενς («Πέθανε αγάπη μου») – Η νέα μητέρα σε απόγνωση
Έπειτα από ένα διάλειμμα λίγων ετών για να αφοσιωθεί στην οικογένειά της και μια εσκεμμένη αλλαγή πλεύσης προς αναζήτηση καλύτερων ρόλων, η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός επέστρεψε με μια σαρωτική ερμηνεία ως νέα μητέρα στο χείλος της ψυχολογικής κατάρρευσης στο «Πέθανε αγάπη μου». Η δική της εμπειρία από τη μητρότητα βοήθησε στην ταύτισή της με το χαρακτήρα της. «Η απομόνωση ήταν αυτό που ξεχώρισα στην πάλη της, γιατί ανακάλυψα ότι το να έχεις μια κοινότητα γύρω σου (ειδικά άλλων μητέρων) είναι καθοριστικό όταν αποκτάς το πρώτο σου παιδί. Γιατί η ζωή σου αλλάζει, φαινομενικά, μέσα σε μια νύχτα και η ζωή πριν αποκτήσεις παιδί είναι απλώς… νεκρή, τελειωμένη. Είναι σαν να ξεκινάς από το μηδέν. Δεν νομίζω ότι θα άντεχα αν δεν είχα άλλες μαμάδες να μιλήσω, είτε στο πάρκο είτε με φίλες με παιδιά ίδιας ηλικίας».
Ιθαν Χοκ («Blue Moon») – Ο αφανής ήρωας
Γοητευτικός ακόμα και αρκετά εκατοστά κάτω από το συνηθισμένο, ο Χοκ δίνει μια απολαυστική ερμηνεία ως στιχουργός Λόρεντζ Χαρτ, του θρυλικού διδύμου Rodgers & Hart, στο νοσταλγικό «Blue Moon». Πέρα από το ταλέντο του, ο Χαρτ είχε μια ξεχωριστή παρουσία που ο ηθοποιός προσέγγισε με σεβασμό. «Αποτελούσε ένα πολύ σημαντικό στοιχείο του χαρακτήρα του ο τρόπος με τον οποίο ο κόσμος αντιμετωπίζει το ύψος, ο υπαρκτός “ρατσισμός του ύψους” και το πώς οι άνθρωποι συχνά συνδέουν το ύψος με τη δύναμη, την εξουσία και τη σεξουαλικότητα. Αυτές οι αντιλήψεις σε επηρεάζουν και καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο σου φέρονται οι άλλοι και ήξερα ότι αυτό ήταν καθοριστικό για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα. Η ιστορία του κινηματογράφου έχει συχνά “ψηλώσει” τους σταρ της. Γιατί, λοιπόν, να μην μπορούσε να τους “κοντύνει” ως μέρος της δημιουργικής μας προσέγγισης; Δουλέψαμε πολύ πάνω σε αυτό, αλλά η ταινία δεν στέκεται σε οπτικά εφέ ή τέτοιου είδους τεχνάσματα».
Ντακότα Τζόνσον («Ταιριάζουμε;») – Η ρομαντική ψυχή
Μια από τις εμπορικότερες ταινίες του 2025 στην Ελλάδα, αυτή η σκεπτόμενη ρομαντική κομεντί τοποθέτησε τη σύγχρονη προξενήτρα της Ντακότα Τζόνσον ανάμεσα στο φαινομενικά τέλειο άντρα (Πέδρο Πασκάλ) και τον παλιό της έρωτα (Κρις Εβανς). Για την αυτοαποκαλούμενη φαν της Νόρα Εφρον και του Μπίλι Γουάιλντερ, αυτή η αναβίωση της romcom ήταν πιο ειλικρινής. «Πολλές ρομαντικές κομεντί του παρελθόντος, που έχω αγαπήσει, βασίζονται στην εκπλήρωση ευχών και εξιδανικεύουν το dating και την αγάπη με έναν μη ρεαλιστικό τρόπο. Ωστόσο, τα ονειρεύεσαι. Το “Ταιριάζουμε;” είναι κάπως ωμό και χαοτικό. Το να βγαίνεις ραντεβού είναι απαίσιο και τρομακτικό, αλλά και το να αγαπάς κάποιον είναι τρομακτικό. Iσως το κοινό τώρα θέλει να βλέπει τον εαυτό του, την πραγματική του ζωή, στην οθόνη περισσότερο απ’ ό,τι παλιά».
Τονατιού («Το φιλί της γυναίκας-αράχνης») – Ο λάτρης των μιούζικαλ
Eνα από τα breakout πρόσωπα της χρονιάς (που πήρε το όνομά του από έναν Αζτέκο θεό του ήλιου), ο Αμερικανός ηθοποιός Τoνατιού υποδύεται έναν γκέι φυλακισμένο που αποδρά από την καθημερινότητά του παίζοντας σε παλιά μιούζικαλ στο μυαλό του. Σχεδόν κλέβει την παράσταση από την ντίβα J.Lo. «Όταν διάβασα το σενάριο, αναγνώρισα κάποιον που νιώθει χαμένος στη δική του ζωή, αλλά γίνεται ο ήρωας της δικής του ιστορίας απλώς και μόνο επειδή ερωτεύεται. Αυτή η συναισθηματική αναγνώριση έγινε το θεμέλιο της ερμηνείας μου. Όσο εμβάθυνα στο ρόλο, συνειδητοποίησα ότι δεν είναι στερεότυπο, αλλά ένας άνθρωπος γεμάτος αντιφάσεις: εύθραυστος, αλλά απίστευτα γενναίος, που αντλεί δύναμη από τη φαντασία του και τη βαθιά του ανάγκη για αγάπη. Ελπίζω το κοινό να δει την ανθρωπιά του, την ανθεκτικότητα, τη χαρά και την ικανότητά του να αγαπά. Η φαντασία του δεν είναι φυγή, είναι επιβίωση».
Τζέικομπ Ελόρντι («Frankenstein») – Το ευαίσθητο τέρας
Οι 11 ώρες τη μέρα στην καρέκλα του μακιγιάζ και τα 42 προσθετικά κομμάτια που χρειάστηκαν για να μεταμορφωθεί στο περίφημο Τέρας του νέου «Frankenstein» κάθε άλλο παρά κατάπιαν την έμπνευση του Αυστραλού ηθοποιού, που κέρδισε το Critics’ Choice Award για την ερμηνεία του. «Όταν διάβασα πρώτη φορά το σενάριο, είχα πολλές σκέψεις γύρω από το τι σημαίνει να είσαι φτιαγμένος από κομμάτια. Να έχεις, ας πούμε, τη γάμπα άλλου, ένα κομμάτι εγκεφάλου, ή μέρος του προσώπου ενός τρίτου. Μελετήσαμε το butoh, τον ιαπωνικό “χορό του θανάτου” που σχετίζεται με την επανεμψύχωση ενός νεκρού σώματος. Δεν ήταν κάτι πολύ συγκεκριμένο, αλλά με βοήθησε πολύ να μπω μέσα στο σώμα μου. Μετά πέρασα ένα βασανιστικό χρόνο μπροστά στον καθρέφτη. Διάβασα, επίσης, ένα βιβλίο για την ανάπτυξη των μωρών και παρατηρούσα τα παιδιά γύρω μου. Παρακολουθούσα πολύ και το σκύλο μου. Εχει αυτή την υπέροχη αθωότητα στον τρόπο που κινείται και που κοιτάζει τον κόσμο».
Αριάνα Γκράντε («Wicked: For Good») – Η καλή μάγισσα
Στο δεύτερο και τελευταίο κεφάλαιο του υπερ-επιτυχημένου μιούζικαλ, μια από τις μεγαλύτερες ποπ σταρ του πλανήτη παίρνει την Καλή Μάγισσα Γκλίντα από το χέρι και την οδηγεί στην ωριμότητα, καθώς ολοκληρώνει το ταξίδι της στη μαγική χώρα του Oz. «Το πιο συναρπαστικό πράγμα είναι ότι στην Γκλίντα συνυπάρχουν το φως και το σκοτάδι. Στη δεύτερη ταινία η αντίθεση βγαίνει στην επιφάνεια, αλλά στην πρώτη δεν μπορεί να υπάρξει το φως της χωρίς να ελλοχεύει το σκοτάδι. Οι ανασφάλειές της, η απελπισμένη ανάγκη της για επιβεβαίωση από τρίτους και να είναι αγαπητή. Όλα προέρχονται από την παιδική της ηλικία, ζούσε με προνόμιο μέσα σε μια φούσκα που σιγά-σιγά βλέπουμε να σκάει. Σε εκείνη μου αρέσει περισσότερο η παρασκηνιακή δράση της σε πραγματικό χρόνο στο δεύτερο μέρος, σαν αντίδραση στα λυπητερά πράγματα που της συμβαίνουν».
Τιμοτέ Σαλαμέ («Marty Supreme») – Το αστέρι του πινγκ πονγκ
O 30χρονος σούπερ σταρ περιγράφει ως «ζωώδη» τον love to hate him ήρωα του τίτλου, έναν πωλητή παπουτσιών στη Νέα Υόρκη των 50s που φιλοδοξεί να γίνει ο μεγαλύτερος παίκτης πινγκ πονγκ παγκοσμίως. Στην πραγματικότητα, ο Σαλαμέ έχει ξεκάθαρο στόχο. «Από τα 22 έως τα 26 μου, τότε που η καριέρα μου απογειώθηκε, είχα την αίσθηση ότι αιφνιδιάστηκα. Και γι’ αυτό, παρότι είμαι περήφανος για τις πρώτες ταινίες μου, νιώθω υπερηφάνεια για τα “A Complete Unknown” και “Marty Supreme”. Με γεμίζει το να αφοσιώνομαι απόλυτα σε τέτοιους ρόλους, μέσα στο θόρυβο που περιβάλλει πλέον τη ζωή μου. Είναι δώρο να δουλεύω ως ηθοποιός στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο. Και όταν βλέπω συναδέλφους ή συνομήλικους είτε να ζουν μέσα στο φόβο προστατεύοντας υπερβολικά αυτό το δώρο, είτε να το αντιμετωπίζουν με απερισκεψία, καταναλώνοντας απλώς τις γλυκές απολαύσεις της ζωής, σκέφτομαι ότι δεν θέλω να ακολουθήσω κανέναν από αυτούς τους δρόμους. Θέλω να επιστρέφω πάντα στο αρχικό δώρο: να δουλεύω ως ηθοποιός και να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό».
Τεϊάνα Τέιλορ («Μια μάχη μετά την άλλη») – Η ατρόμητη επαναστάτισσα
Στα 15 της χορογράφησε το βιντεοκλίπ του «Ring The Alarm» της Beyonce. Στα 16 της έκανε το πάρτυ γενεθλίων των ονείρων της στο ριάλιτι «My Super Sweet 16». Ακολούθησαν άλμπουμ, ταινίες και μια υποψηφιότητα για Grammy μέχρι ο πλανήτης να υποκλιθεί στο ταλέντο της Τεϊάνα Τέιλορ, που βάζει φωτιά στην οθόνη ως επαναστάτρια με αξέχαστη υπογραφή στο «Μια μάχη μετά την άλλη» του Πολ Τόμας Αντερσον. «Λατρεύω το όνομα Περφίντια Μπέβερλι Χιλς. Δεν συμφωνούμε πάντα με ό,τι κάνει, αλλά βλέπουμε μια γυναίκα με ένστικτο επιβίωσης και αυτοπροστασίας. Είναι κάτι σπάνιο, γιατί αναγκαζόμαστε να βασιζόμαστε στις δυνάμεις μας, ειδικά ως μητέρες. Το να βλέπεις μια γυναίκα να υπερασπίζεται τον εαυτό της με κάθε κόστος σήμαινε πολλά για μένα».
Σίντνεϊ Σουίνι («Christy») – Η πυγμάχος
Η πιο συζητημένη ενζενί της χρονιάς που πέρασε συνεχίζει να εκπλήσσει ακόμα και τους αυστηρότερους επικριτές της με ερμηνείες όπως αυτή της θρυλικής πυγμάχου, Κρίστι Μάρτιν, και επιτυχίες όπως το χριστουγεννιάτικο hit «Η αγγελία», όπου παίζει μια επίσης δυναμική, περίπλοκη ηρωίδα. «Είναι σημαντικό να δείχνουμε ότι οι γυναίκες είναι σύνθετα άτομα. Εχουμε πολλαπλά επίπεδα. Δεν είμαστε μόνο ένα πράγμα ή μόνο το στερεότυπο που μπορεί να βλέπει κανείς στην τηλεόραση. Μπορείς να είσαι ένα πολύ δυνατό άτομο, όπως η Κρίστι, αλλά ταυτόχρονα να είσαι θύμα κακοποίησης και ότι αυτό μπορεί πραγματικά να συμβεί σε οποιονδήποτε. Όταν, όμως, βρεις αυτή τη δύναμη μέσα σου, όταν καταφέρεις να σταθείς όρθιος, τότε μπορείς να βγεις από αυτή την κατάσταση. Μετράει να δείχνουμε ότι δεν υπάρχει “τυπικό” θύμα».
Ινγκα Ιμπσντότερ Λίλεαας («Συναισθηματική αξία») – Η ήσυχη κόρη
H Νορβηγίδα ηθοποιός έχει ήδη βραβευτεί από το National Board of Review για το ρόλο της μικρής κόρης του Στέλαν Σκάρσγκαρντ στο οικογενειακό δράμα του Χοακίν Τρίερ. Τώρα, η ερμηνεία της έχει Oscar buzz. Η συμμετοχή της στην ταινία τής άλλαξε τη ζωή. «Γνώριζα λίγο τη Ρενάτε (σ.σ.: Ρέινσβε, η ηθοποιός που υποδύεται τη μεγάλη αδερφή), επειδή είχαμε παίξει στο θέατρο πριν μια δεκαετία. Τον Χοακίν τον είχα γνωρίσει παλιότερα, αλλά νομίζω πως την πρώτη φορά δεν αντάλλαξα ούτε μία λέξη, εκείνος μιλούσε κι εγώ απλώς άκουγα. Υστερα, έκανα οντισιόν και έπειτα από μήνες ακολούθησε και δεύτερη. Εκεί είχαμε μια πραγματικά όμορφη συζήτηση και άρχισα να τον γνωρίζω καλύτερα. Ήταν μια εξαιρετικά γενναιόδωρη και έξυπνη κίνηση από ένα σκηνοθέτη: να αφιερώσει τόσο χρόνο από νωρίς για να γνωρίσει τον ηθοποιό. Με έκανε να νιώσω ασφαλής και σεβαστή. Ακόμα και όταν περίμενα εκείνο το τελικό τηλεφώνημα, ένιωθα πως μόνο η διαδικασία της οντισιόν ήταν ήδη μια ανεκτίμητη εμπειρία, κάτι που θα κρατήσω για πάντα. Και τελικά, ευτυχώς, συνέβη. Και είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενη».
