Ένα ζεστό πρωινό του Ιουνίου σε μια γειτονιά του Μεταξουργείου, η Ίντρα Κέιν φωτογραφίζεται στους δρόμους γύρω από ένα στούντιο και ένα παλιάς κοπής καφενείο. Η χαρά, ο ενθουσιασμός και το κέφι της είναι μεταδοτικά, τραγουδάμε όλοι μαζί της Queen, Bob Marley και ό,τι άλλο παίζει το ραδιόφωνο εκείνη τη στιγμή. Τo επόμενο πρωί, στο σπίτι της, με την αγαπημένη της σκυλίτσα, τη Ζουλού, αγκαλιά, η ηθοποιός και τραγουδίστρια θα μου μιλήσει με το χιούμορ, την ευθύτητα και τη γενναιότητα που τη χαρακτηρίζουν για το σώμα, την αποδοχή, τους δαίμονες που μαθαίνει να πατάει κάτω και την ελευθερία να υπάρχεις χωρίς να απολογείσαι.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Πώς διαβάζεις σήμερα τις «Εκκλησιάζουσες»; Ως ουτοπία, ως σάτιρα, ως πολιτική φαντασίωση;
Τις διαβάζω ως ένα κείμενο που θα μπορούσε κάλλιστα να έχει γραφτεί την τελευταία δεκαετία. Και δεν τις διαβάζω τόσο ως ουτοπία, όσο ως μια βαθιά συνειδητοποίηση ότι έχουμε αποτύχει. Δεν έχει αποτύχει ούτε το ανδρικό ούτε το γυναικείο φύλο. Έχουμε αποτύχει ως ανθρωπότητα. Και καλό είναι να το συνειδητοποιήσουμε κάποια στιγμή, γιατί εγώ τα λέω χρόνια. Ποιος με ακούει;
Είναι γνωστό ότι δεν διστάζεις να εκφέρεις άποψη για τα κακώς κείμενα γύρω μας. Σε ενδιαφέρει η πολιτική;
Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική. Με ενδιαφέρει η κοινωνία.
Η παράσταση, με την οποία περιοδεύεις στην Ελλάδα αυτές τις μέρες, έχει υπότιτλο «Γυναίκες στην εξουσία». Θα ήταν διαφορετική η εξουσία στα χέρια των γυναικών ή θα αναπαρήγαγε τα ίδια μοντέλα;
Θα ήταν πολύ διαφορετική, θεωρώ, αλλά δεν θα μπορούσαμε να ξεφύγουμε από κάποια μοντέλα. Θα αναπαρήγαγε πολλά μοντέλα με τον ίδιο τρόπο, ίσως από μια διαφορετική σκοπιά, αλλά το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο. Νομίζω ότι έχει να κάνει με τους μηχανισμούς της εξουσίας. Δεν υποκύπτουν σε φύλα.
Διαβάζω τις Εκκλησιάζουσες με τη βαθιά συνειδητοποίηση ότι έχουμε αποτύχει. Δεν έχει αποτύχει ούτε το ανδρικό ούτε το γυναικείο φύλο. Έχουμε αποτύχει ως ανθρωπότητα.
Τι σημαίνει για σένα γυναικεία αυτοδιάθεση;
Ελευθερία. Ελευθερία στα πάντα. Ελευθερία στην επιλογή. Ελευθερία στην έκφραση. Να επιλέγει μια γυναίκα ό,τι γουστάρει χωρίς να απολογείται.
Σε τρομάζει το γεγονός ότι ανοίγουν ξανά, σε όλο τον πλανήτη, συζητήσεις για την αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος;
Εγώ το βλέπω και ως σημάδι έντονου φόβου. Και του ανδρικού φύλου και των ανθρώπων στην εξουσία. Παιδιά, είναι άλλα τα ζητήματα που θα έπρεπε να λύνουμε. Και επικεντρώνεστε σε αυτό γιατί φοβάστε. Φοβάστε μη χάσετε τον έλεγχο, την εξουσία. Κυρίως οι άνδρες, αλλά και οι ισχυροί γενικότερα. Με πιάνει φρίκη. Πώς γίνεται να πηγαίνουμε τόσο λάθος; Από την άλλη, σκέφτομαι συνέχεια ότι για να βρεθεί πάντα η μέση θα πηγαίνουμε από το ένα άκρο στο άλλο. Δεν γίνεται όμως να μη μαθαίνουμε ποτέ από αυτό.
Έχεις την ανάγκη να δίνεις φωνή σε γυναίκες, σε ανθρώπους που δεν έχουν τον χώρο να ακουστούν, μέσα από τα social media. Είναι συνειδητή επιλογή ή κάτι που κάνεις αυθόρμητα;
Είναι ένας συνδυασμός. Δεν ξέρω, από μικρή το είχα αυτό. Όταν έβλεπα ότι κάπου χάνεται η κοινή λογική, έλεγα: τι γίνεται, παιδιά; Να μη μιλάμε; Να μην έχουμε φωνή να πούμε «common sense, πάμε λίγο να συντονιστούμε»; Δεν ξέρω αν με έχουν μεγαλώσει έτσι ή αν είναι ο χαρακτήρας μου. Αλλά είναι μια βαθιά προσωπική ανάγκη να το κάνω. Σε κάποια θέματα μπορεί να είναι πολύ πιο συνειδητό ακριβώς επειδή λόγω επαγγέλματος έχω ένα βήμα και μπορώ να βοηθήσω έστω και με αυτόν τον τρόπο. Αλλά είμαι και ως άνθρωπος έτσι. Δηλαδή, τι να σου πω; Και λογίστρια να ήμουν, φέρνω ένα παράδειγμα, ακόμα κι αν δεν είχα βήμα, τουλάχιστον στον δικό μου κύκλο και όσο μπορούσα θα προσπαθούσα να υπερασπιστώ ανθρώπους, να μιλήσω για πράγματα. Μας έχουν φοβίσει τόσο πολύ: «Έξω από το σπίτι σου μη μιλάς. Εσύ να είσαι καλά και με όλους να τα έχεις καλά». Δεν θα προοδεύσουμε έτσι.
Στην περίπτωσή σου υπάρχει και ένα ζήτημα ταυτότητας. Ως Ελληνίδα με αφρικανική καταγωγή έχεις υπερασπιστεί πολύ τη διαφορετικότητα. Πότε σταμάτησες να νιώθεις ότι πρέπει πρώτα να εξηγήσεις ποια είσαι και μετά να κάνεις τη δουλειά σου;
Δεν νομίζω ότι έχω σταματήσει να το νιώθω. Εγώ δεν έχω κάποια ανάγκη να εξηγήσω ποια είμαι. Έχει όμως πάρα πολλή ανάγκη ο κόσμος να μάθει ποια είμαι, από πού κι ως πού έχω αυτή την άποψη και γιατί μιλάω. Νομίζω ότι έχει να κάνει και με την ελληνική πραγματικότητα. Το καταλαβαίνω από τη μία γιατί μόλις τα τελευταία 20 χρόνια, μπορεί και λιγότερο, η Ελλάδα αρχίζει να θεωρείται πολυπολιτισμική. Οπότε, ΟΚ, θα πρέπει να τα εξηγώ. Κάνω δουλίτσα για την επόμενη γενιά. Είχα πει κάποια στιγμή, σε μια συνέντευξη, ότι οραματίζομαι μια Ελλάδα όπου οι Αφροέλληνες θα είναι μια συνηθισμένη εικόνα. Δηλαδή δεν θα σε ρωτάει κανείς τίποτα όταν δηλώσεις Έλληνας και είσαι μαύρος. Δεν θα σου λέει: «Όχι, δεν είσαι». Όπως συμβαίνει σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Και είχε γίνει χαμός με τους φασίστες.
Όποιος ανεβαίνει σε μια σκηνή βιώνει ταυτόχρονα την έκθεση, αλλά και μια αίσθηση παντοδυναμίας. Νιώθεις ευάλωτη μπροστά στο κοινό; Πώς το παίρνεις αυτό και το κάνεις δύναμη;
Νομίζω ότι παίρνω τον όποιο φόβο και τον κάνω δύναμη όταν είμαι σε απόλυτη επαφή με το μικρό Ιντράκι, το 10χρονο. Γιατί, ειδικά όταν ήμουν εγώ 10 χρόνων, ένιωθα ότι δεν υπάρχει θέση για μένα. Ότι δεν μπορώ να έχω φωνή. Και σκέφτομαι ότι υπάρχουν πάρα πολλά10χρονα Ιντράκια εκεί έξω που περιμένουν από μένα κάτι. Μπορεί όχι συνειδητά, αλλά περιμένουν από μένα κάτι παραπάνω. Και κάπως έτσι παίρνω δύναμη.
Για πες μου για το μικρό Ιντράκι. Είναι τέλος Ιουνίου, μέσα στο καλοκαίρι, και είσαι 10 ετών. Πού είσαι και τι κάνεις;
Είμαι στην Άνω Κυψέλη και, κατά πάσα πιθανότητα, θα κατέβω στη γειτονιά να παίξω λάστιχο με τους φίλους μου. Και σίγουρα θα περάσω κάποιες ώρες στο δωμάτιό μου ακούγοντας ραδιόφωνο και θα οραματίζομαι πώς θα γίνω μεγάλη αρτίστα… Όταν ήμουν μικρή, έκανα κάθε χρόνο πάρτυ στα γενέθλιά μου. Οπότε, τέτοια εποχή μάλλον θα ετοιμαζόμουν για το πάρτυ μου, που ήταν από τα πιο επικά παιδικά πάρτυ που γίνονταν στο σχολείο μου γιατί δίναμε πολλή έμφαση στις δραστηριότητες.
Τι κάνατε δηλαδή;
Αν πήγαινα σε άλλο πάρτυ και έβλεπα ένα ωραίο παιχνίδι που είχαν παίξει, το τσιμπούσα αμέσως: θα το παίξουμε και στο δικό μου. Επειδή πήγαινα και κατασκήνωση, πολλές από τις δραστηριότητες που κάναμε εκεί τις προσαρμόζαμε στο μικρό διαμέρισμα στην Κυψέλη. Έχω πολύ ωραίες αναμνήσεις και επικές φωτογραφίες από τα παιδικά μου πάρτυ. Μπαίναμε στη διαδικασία να αδειάζουμε το σπίτι, να βγάζουμε τα έπιπλα, ας πούμε, στο μπαλκόνι. Φέρναμε φωτορυθμικά. Γινόταν φασάρα. Το πάρτυ είχε σίγουρα φαγάκι, παιχνίδι και χορό 100%.
Νομίζω ότι παίρνω τον όποιο φόβο και τον κάνω δύναμη όταν είμαι σε απόλυτη επαφή με το μικρό Ιντράκι, το 10χρονο. Γιατί, ειδικά όταν ήμουν εγώ 10 χρόνων, ένιωθα ότι δεν υπάρχει θέση για μένα. Ότι δεν μπορώ να έχω φωνή. Και σκέφτομαι ότι υπάρχουν πάρα πολλά10χρονα Ιντράκια εκεί έξω που περιμένουν από μένα κάτι.
Στη μουσική είχες ανέκαθεν μια πολύ σωματική παρουσία. Τραγουδάς, κινείσαι, γεμίζεις τη σκηνή. Έχει αλλάξει με τα χρόνια η σχέση με το σώμα σου;
Έχει αλλάξει δραματικά. Το σώμα μου άρχισα να το αγαπώ, μη σου πω, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Το αιώνιο θέμα μου, το κόμπλεξ μου, ήταν τα κιλά. Αυτό με έχει περιορίσει σε όλους τους τομείς της ζωής μου, συχνά χωρίς να το συνειδητοποιώ. Έχει πάρα πολύ να κάνει με την αυτοεκτίμησή μου το θέμα του σώματός μου. Και έπειτα από πολύ αγώνα, πολλή ψυχοθεραπεία και αδιανόητη εξάντληση, είπα: δεν αντέχω άλλο να είναι αυτό το θέμα μου. Κάπως γύρισε ένας διακόπτης και τώρα το αγαπώ πάρα πολύ. Και το θαυμάζω. Και το ευχαριστώ που με έχει αντέξει. Είναι τόσο γερό σκαρί, γιατί με όλα αυτά στα οποία το έχω υποβάλει δεν έχει πάθει τίποτα. Κι αυτό φυσικά επηρέαζε πάρα πολύ τη σκηνική μου παρουσία. Πάνω στη σκηνή μπορεί να φαινόταν ότι έχω φοβερή αυτοπεποίθηση, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου να μην τον απασχολεί το θέμα των κιλών. Πρώτη φορά έκανα δίαιτα όταν ήμουν 11 ετών. Βλέπω τώρα φωτογραφίες μου από τότε και ήμουν ένα κανονικό, προς αδύνατο παιδάκι. Αλλά κάπως αυτό, αν δεν σ’ το ισιώσουν στο κεφάλι σε εκείνη την ηλικία, μένει.
Στο λογαριασμό σου στο Instagram, πάντως, υπάρχει αυτοσαρκασμός, ενέργεια, χιούμορ, glam και σίγουρα η αίσθηση ότι είσαι ένας άνθρωπος που δεν φοβάται να τσαλακωθεί. Το χιούμορ υπήρξε για σένα τρόπος επιβίωσης;
Εκατό τοις εκατό. Αν δεν είχα χιούμορ, θα είχα εγκαταλείψει τη μάχη με τον κόσμο πολύ νωρίς. Αλήθεια είναι. Μόνο έτσι μπορώ να επιβιώσω, δεν μπορώ αλλιώς. Γιατί αν δεν αυτοσαρκαστώ, αν δεν δω τα πράγματα πιο χιουμοριστικά, βυθίζομαι σε βαθύ σκοτάδι. Και μου αρέσει πάρα πολύ η ζωή, παραδόξως. Δεν μπορώ να επιτρέψω στον εαυτό μου να βυθίζεται άλλο. Θα συμβεί κάποιες στιγμές, γιατί είναι ανθρώπινο: και θα σκοτεινιάσουμε και θα προβληματιστούμε, αλλά νομίζω ότι χρειαζόμαστε όλοι το χιούμορ. Το θεωρώ δώρο σε τούτη τη ζωή.
Αισθάνομαι ότι έχω περάσει τα 3/4 της ζωής μου λέγοντας «συγγνώμη που υπάρχω». Δεν με νοιάζει πια.
Στο «Your Face Sounds Familiar» σε είδαμε να μπαίνεις σε διαδικασία μεταμόρφωσης. Ανακάλυψες κάτι καινούριο για τον εαυτό σου μέσα από αυτές τις αλλαγές σώματος, φωνής, περσόνας;
Έμαθα ότι, επειδή εγώ έτσι λειτουργώ, μελετάω κάθε καλλιτέχνη, διαβάζω λίγο γι’ αυτόν, υπάρχουν πολλά κοινά σημεία με όλους. Και επίσης νομίζω ότι όλοι το ξέρουν, το έχουν καταλάβει πια: όποιος είναι στον καλλιτεχνικό χώρο και επιλέγει την τέχνη ως τρόπο ζωής, είναι ένας βαθιά πληγωμένος άνθρωπος που έχει βρει αυτόν τον τρόπο για να παλεύει τους δαίμονές του και να νιώθει λίγο καλά με την πάρτη του. Αυτό καταλαβαίνω. Και το άλλο που έμαθα για μένα είναι ότι, αν χρειαστεί, μπορώ να δουλέψω πολύ παραπάνω απ’ όσο πίστευα. Ήμουν ανέκαθεν πολύ εργατική, αλλά είδα ότι μπορώ σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα να φέρω κάτι εις πέρας.
Μιλώντας για σκληρή δουλειά, έχεις αναμετρηθεί στο θέατρο με μια γυναίκα όπως η Nina Simone. Τι σημαίνει να τραγουδάς τα τραγούδια ενός πολιτικού, φυλετικού και κοινωνικού συμβόλου;
Στην αρχή ήταν τεράστιος ο τρόμος για το αν θα το καταφέρω όλο αυτό. Αλλά όσο διάβαζα και μελετούσα περισσότερο τη ζωή της, κατανοούσα πολλά πράγματα και τη θαύμασα ακόμα περισσότερο. Κατάλαβα αυτό που σου είπα και πριν: ότι ήταν ένας βαθιά πληγωμένος άνθρωπος που πάλευε με τους δαίμονές του και προσπαθούσε κάπως να τους πει: «Παιδιά, είμαι εδώ. Υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εμένα. Ακούστε λίγο». Νομίζω αυτή κι αν ένιωθε ότι είχε καθήκον. Και αυτή το βίωσε 100%.
Αν δεν αυτοσαρκαστώ, αν δεν δω τα πράγματα πιο χιουμοριστικά, βυθίζομαι σε βαθύ σκοτάδι. Και μου αρέσει πάρα πολύ η ζωή, παραδόξως. Δεν μπορώ να επιτρέψω στον εαυτό μου να βυθίζεται άλλο
Ποιον δαίμονα έχεις πατήσει κάτω; Ποια είναι η μεγαλύτερή σου νίκη;
Η μεγαλύτερή μου νίκη είναι ότι έχω μπει στο δρόμο του να αγαπώ τον εαυτό μου και να μου αρκεί αυτό. Να μην επιδιώκω τόσο πολύ την αποδοχή και την αγάπη των άλλων. Και σε αυτή τη δουλειά που κάνω, ναι. Να πατάω και να κάνω αυτό που θέλω. Αυτό στο οποίο σκιρτά η καρδούλα μου. Και να μη με απασχολεί τόσο πολύ το πώς θα το αποδεχτεί ο άλλος. Σίγουρα θα βρεθεί κάποιος που θα ταυτιστεί μαζί σου. Μπορεί να είχα κι εγώ όνειρο να γίνω η Madonna, να με προσκυνούν όλοι οι πλανήτες. Αλλά και τη Madonna τη σιχαίνονται πάρα πολλοί άνθρωποι. Και τη Madonna την έχουν πολεμήσει. Δεν με νοιάζει πια. Αν αυτό που κάνω και μέσα από το οποίο εκφράζομαι λέει κάτι σε δέκα ανθρώπους, αυτούς τους δέκα θέλω να τους στέλνω στους φίλους μου. Θέλω να κάνουμε παρέα, να είμαστε μαζί.
Πιστεύεις ότι συνδέουμε το γυναικείο φύλο με τις εξηγήσεις, το «συγγνώμη» και την απολογία;
Ναι, 100%. Έχω κουραστεί. Αισθάνομαι ότι έχω περάσει τα 3/4 της ζωής μου λέγοντας «συγγνώμη που υπάρχω». Δεν με νοιάζει πια. Είναι τόσο εύκολο: αν κάποιος σε ενοχλεί, δεν χρειάζεται να ασχολείσαι μαζί του. Δεν χρειάζεται να με βλέπεις. Δεν χρειάζεται να ξέρεις ότι υπάρχω εκεί έξω. Δεν θα έρθεις σε επαφή μαζί μου, όπως κι εγώ επιλέγω να μην έρχομαι σε επαφή με κάποιους ανθρώπους. Είναι τόσο εύκολο. Δεν υποχρεώνει κανείς κανέναν να έρθει να με δει στο θέατρο, να έρθει σε live μου, να ακούσει τη μουσική μου. Δεν είναι υποχρεωτικό. Είναι τόσο απλό.
Και ανάμεσα στα δεκάδες πράγματα που χρειάζεται να μοιραστούν σήμερα πιο δίκαια ανάμεσα στους άνδρες και στις γυναίκες, εσύ τι θα διάλεγες ως προτεραιότητα;
Τους μισθούς. Ας ξεκινήσουμε από αυτό. Να πληρωνόμαστε όλοι το ίδιο όταν κάνουμε την ίδια δουλειά. Τόσο απλά. Και τα άλλα θα τα βρούμε στην πορεία. Ας ξεκινήσουμε από αυτό, γιατί είναι και θέμα επιβίωσης.
Φωτογράφος: Ιωάννα Τοκμακίδου
Βίντεο: Penguin Productions
Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο τεύχος 445, Αύγουστος 2026.
