Η βραδιά της απονομής των Όσκαρ θα θυμίζει πάντα στους πιο ρομαντικούς ανάμεσά μας ότι η δύναμη των παραμυθιών μπορεί να ενώσει τους ανθρώπους, έστω και για λίγο.
Και, ευτυχώς, τα Όσκαρ του 2026 δεν ήταν απλώς μια λαμπερή βραδιά κινηματογραφικής μαγείας. Ήταν και μια τελετή με ξεκάθαρο πολιτικό και συναισθηματικό αποτύπωμα. Από τη στιγμή που ο Ισπανός, βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός Javier Bardem ανέβηκε στη σκηνή και, πριν ανακοινώσει το βραβείο, είπε καθαρά και ψύχραιμα «No to war and free Palestine», αποσπώντας δυνατό χειροκρότημα από την αίθουσα, μέχρι τη στιγμή που η πρώτη γυναίκα που κερδίζει ποτέ Όσκαρ διεύθυνσης φωτογραφίας κάλεσε τις γυναίκες της αίθουσας να σηκωθούν όρθιες λέγοντας «Χωρίς εσάς δεν θα ήμουν εδώ», η απονομή μάς θύμισε ότι το σινεμά δεν είναι μόνο θέαμα. Είναι και θέση και μεγάφωνο για την παγκόσμια κοινότητα.
Για λίγες ώρες, το Χόλιγουντ κατάφερε να γίνει ξανά αυτό που υπόσχεται πως είναι: η χώρα των ονειροπόλων, ένας τόπος όπου όλα είναι δυνατά, όπου το διαφορετικό όχι απλώς επιβιώνει αλλά ανθίζει. Ευτυχώς, φέτος η βραδιά τα είχε όλα: ιστορικές πρωτιές, ευχαριστήριους λόγους που δεν έμειναν στην ασφάλεια της ευγνωμοσύνης, στιγμές κινηματογραφικές μέσα στην ίδια την τελετή και μερικές από τις πιο δίκαιες βραβεύσεις της τελευταίας δεκαετίας.
Το Όσκαρ διεύθυνσης φωτογραφίας πήγε, για πρώτη φορά στα 98 χρόνια του θεσμού, στην Autumn Durald Arkapaw, που ανέβηκε στη σκηνή και μετέτρεψε την προσωπική της νίκη σε κάτι μεγαλύτερο. «Χωρίς εσάς δεν θα ήμουν εδώ», είπε απευθυνόμενη στις γυναίκες της αίθουσας, ζητώντας τους να σηκωθούν όρθιες. Η βράβευσή της για το Sinners είναι άλλη μία υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε «πρώτη φορά» υπάρχουν πολλές γυναίκες που άνοιξαν, αθόρυβα ή όχι, τον δρόμο. Την ίδια στιγμή, κάτω στην αίθουσα, ο δημιουργός της ταινίας Ryan Coogler έτρεξε να φέρει τον γιο της από τις πίσω θέσεις, για να τη δει από κοντά την ώρα του θριάμβου της.
Εξάλλου, η βράβευση του Coogler με το Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου ήταν μία ακόμη απόδειξη ότι κάτι μπορεί και να αλλάζει στην κινηματογραφική βιομηχανία, αφού τα μεγάλα στούντιο δίνουν πράσινο φως σε αλληγορικά μιούζικαλ με βρυκόλακες, ποντάροντας στη γενναιότητα μιας φρέσκιας φωνής. Για την ίδια ταινία βραβεύτηκε με το Όσκαρ ανδρικού ρόλου ο Michael B. Jordan, που μπορεί να μην έκανε πολιτικά σχόλια, αλλά αναφέρθηκε στον πατέρα του, ο οποίος πέταξε από την Γκάνα για να δει από κοντά την τελετή όπου θα βραβευόταν τελικά ο γιος του.
Το Two People Exchanging Saliva κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους Live Action, έπειτα από μια σπάνια ισοπαλία, που χάρισε βραβείο και στο The Singers! (Για την ιστορία, στην ιστορία των Όσκαρ έχουν υπάρξει επτά ισοπαλίες). Οι δημιουργοί Alexandre Singh και Natalie Musteata έφτιαξαν με το Two People Exchanging Saliva μια ταινία που αφηγείται έναν κόσμο όπου το φιλί απαγορεύεται. Ο Singh κόπηκε πριν προλάβει καν να μιλήσει, γεγονός που έκανε την ομιλία που έδωσε αμέσως μετά —ύστερα από την έντονη αντίδραση του κοινού— ακόμη πιο εύστοχη. «Ευχαριστούμε την Ακαδημία που τίμησε μια γαλλική ταινία φτιαγμένη από έναν Γαλλοϊνδό Βρετανό, μια Ρουμάνα Αμερικανίδα, έναν Αργεντινό και έναν Ιταλό», είπε ο Singh. «Με ηθοποιούς όπως η Vicky Krieps από το Λουξεμβούργο, η Luàna Bajrami από το Κόσοβο και η Zar Amir από το Ιράν, που δεν μπορεί να είναι εδώ απόψε, μόλις δύο μέρες πριν απέκτησε ένα κοριτσάκι, Neela Jane, είσαι η ελπίδα σε έναν κόσμο σκοτεινό και παράλογο, γελοίο και τρομακτικό. Αλλά γι’ αυτό κάνουμε ταινίες: γιατί πιστεύουμε ότι η τέχνη μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που σκέφτονται οι άνθρωποι. Μπορεί να χρειαστούν δέκα χρόνια, αλλά μπορούμε να αλλάξουμε την κοινωνία μέσα από την τέχνη και τη δημιουργικότητα, μέσα από το θέατρο και το μπαλέτο». (Ναι, καλά καταλάβατε, κανείς δεν θα αφήσει τον Chalamet να ξεχάσει την γκάφα του).
Από τις πιο δίκαιες βραβεύσεις της βραδιάς ήταν και το Όσκαρ μοντάζ στον Andy Jurgensen για το One Battle after Another, την πιο πολιτική ταινία της βραδιάς. Ο Jurgensen έδωσε με το μοντάζ του ρυθμό, ένταση και νεύρο στο φιλμ που χάρισε στον Paul Thomas Anderson το πρώτο του προσωπικό Όσκαρ, για διασκευή σεναρίου — μια από εκείνες τις σπάνιες στιγμές όπου το Χόλιγουντ μοιάζει να διορθώνει, έστω και αργά, μια παλιά του παράλειψη. Ίσως γι’ αυτό, επειδή ό,τι είχε να πει ο σκηνοθέτης το είχε ήδη πει με την ταινία του, όταν ανέβηκε για να παραλάβει το Όσκαρ καλύτερης ταινίας, μίλησε απλώς για τα παιδιά του: “Γύρισα αυτήν την ταινία για τα παιδιά μου, για να τους ζητήσω συγγνώμη για τον τρόπο που αφήσαμε τον κόσμο μας να ρημάξει και τώρα τους τον παραδίδουμε. Αλλά και για να τα ενθαρρύνω…” Και ας μην ξεχάσουμε ότι τo νεαρότερο βραβείο του θεσμού, το Όσκαρ Casting Director παρέλαβε η ελληνικής καταγωγής Cassandra Kulukundis, σταθερή συνεργάτιδα του εδώ και μία δεκαετία και υπεύθυνη για αυτό το τρομερό καστ που κέρδισε τρεις υποψηφιότητες και μία νίκη.
Μία από τις πιο συγκινητικές και πολιτικές στιγμές της τελετής ήταν όταν το Mr. Nobody Against Putin, κέρδισε το Όσκαρ Ντοκιμαντέρ. Η ταινία των David Borenstein, Pavel Talankin, Helle Faber και Alžběta Karásková δεν μίλησε μόνο για την απώλεια μιας πατρίδας, αλλά για τον τρόπο με τον οποίο αυτή χάνεται: μέσα από αμέτρητες μικρές πράξεις συνενοχής. Ήταν ίσως η σημαντικότερη ομιλία της βραδιάς.
Να σημειωθεί ότι η Jessie Buckley (Hamnet) έγραψε ιστορία ως η πρώτη Ιρλανδή που κερδίζει Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου, ενώ μας χάρισε και μία από τις καλύτερες ατάκες της βραδιάς, αφιερώνοντας το Όσκαρ της στο «όμορφο χάος που επικρατεί στην καρδιά μιας μητέρας».
Ο Sean Penn, με τη νίκη του —που είναι το τρίτο του Όσκαρ συνολικά (Mystic River και Milk τα άλλα δύο), αλλά το πρώτο Β’ Ανδρικού Ρόλου— ισοφαρίζει το ρεκόρ των Jack Nicholson, Walter Brennan (1936, 1938 και 1940) και Daniel Day-Lewis.
Το Όσκαρ καλλιτεχνικής διεύθυνσης πήγε στον Frankenstein του Guillermo del Toro, μια ταινία που μοιάζει να θέλει κάθε πλάνο της να είναι ένας πίνακας ζωγραφικής, όπως έσπευσε να υπογραμμίσει και η παραγωγός εταιρεία Netflix. Άξια και η Kate Hawley για το Όσκαρ κοστουμιών, αφού έντυσε με τόση ομορφιά αυτόν τον αγαπημένο μας γοτθικό εφιάλτη.
Και φυσικά, όπως συμβαίνει σχεδόν κάθε χρονιά, υπήρξαν και οι στιγμές αμηχανίας. Προς το τέλος, πολλοί αναρωτήθηκαν τι συνέβη με το In Memoriam, καθώς δεν πέρασαν απαρατήρητες ορισμένες ηχηρές απουσίες: James Van Der Beek, Eric Dane, Malcolm-Jamal Warner, Robert Carradine, June Lockhart, Bud Cort (ο τυπάκος από το Harold and Maude) και Brigitte Bardot.
Σε ποιον κόσμο ξεχνάει κανείς να πει αντίο στην Brigitte Bardot;
