Τα δύο ελληνικά έργα που θα ανέβουν σε θέατρο της Νέας Υόρκης

«Κόκκαλο» και «Genica» παρουσιάζονται τον Απρίλιο στο, The Tank, το κορυφαίο off-off Broadway θέατρο του Μανχάταν.

από την mcteam

09/04/2026

Η σύγχρονη ελληνική θεατρική δημιουργία συνεχίζει να ταξιδεύει εκτός συνόρων, κερδίζοντας διεθνή αναγνώριση. Τον Απρίλιο, δύο πολυσυζητημένα έργα, το «Κόκκαλο» και το «Genica», παρουσιάζονται στο The Tank το off-off θέατρο της Νέας Υόρκης, με τη σκηνοθέτιδα Ιόλη Ανδρεάδη να επιστρέφει για έβδομη συνεχόμενη χρονιά σε μια από τις πιο επιδραστικές θεατρικές σκηνές του κόσμου.

Στις 16, 17 και 18 Απριλίου, το αμερικανικό κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει το πολυσυζητημένο και πολυταξιδεμένο «Κόκκαλο», τη θρυλική ερμηνεία του σπουδαίου Έλληνα ηθοποιού Γεράσιμου Γεννατά, που επιστρέφει στην ίδια πόλη μετά το εντυπωσιακό τριπλό sold out του 2023 και το έργο «GENICA: ο πίδακας του αίματός μου», που ταξιδεύει για πρώτη φορά εκτός συνόρων, με την Βανέσα Αδαμοπούλου στο ρόλο της μεγάλης σταρ του βωβού σινεμά Genica Athanasiou και τον Γεράσιμο Γεννατά ως Αντονέν Αρτώ. Επί σκηνής και στα δύο έργα ο ιδιοφυής μουσικός περφόρμερ Γιώργος Παλαμιώτης ως απόλυτος καταλυτικός παράγοντας δημιουργίας ενός απόκοσμου αισθητηριακού σκηνικού σύμπαντος.

Τα δύο αυτά πρωτότυπα ελληνικά έργα που υπογράφουν οι θεατρικοί συγγραφείς Ιόλη Ανδρεάδη και Άρης Ασπρούλης, παρουσιάζονται με αγγλικούς υπέρτιλτους στην Κεντρική Σκηνή του νεοϋρκέζικου THE TANK υπό τον ενιαίο τίτλο «ANTONIN ARTAUD – 130th ANNIVERSARY» σηματοδοτώντας το πρώτο θεατρικό αφιέρωμα που πραγματοποιείται παγκοσμίως με αφορμή τα 130 χρόνια από τη γέννηση του επιδραστικότερου διανοητή του σύγχρονου θεάτρου Αντονέν Αρτώ.

Τα δύο έργα που θα ανέβουν στο The Tank

ΚΟΚΚΑΛΟ- «Αυτοί που διαχειρίζονται την πανούκλα, ΕΙΝΑΙ η πανούκλα»

1935. Ο Αντονέν Αρτώ επινοεί μια εντελώς νέα θεατρική φόρμα, το «Θέατρο της Σκληρότητας», και για να τη βάλει σε εφαρμογή δημιουργεί την παράσταση «Οι Τσέντσι» – μία πεντάπρακτη τραγωδία, για τον ξακουστό, αιμοδιψή και αιμομίκτη κόμη της Ρώμης, που βρέθηκε δολοφονημένος, μ’ ένα στιλέτο στο μάτι, από την ανήλικη κόρη του. Το έργο κάνει πρεμιέρα τον Μάιο της ίδιας χρονιάς, στο θέατρο Folies Wagram στο Παρίσι, και παρά τις προσδοκίες αποτυγχάνει παταγωδώς. Ο Αρτώ αποφασίζει πως δεν θα σκηνοθετήσει ξανά ποτέ, ταξιδεύει ασταμάτητα αναζητώντας τη λύτρωση και στο τέλος συλλαμβάνεται για αλητεία. Το 1938 χαρακτηρίζεται επισήμως ως «παράφρων» και οδηγείται δια της βίας στο ψυχιατρείο, στο οποίο θα παραμείνει έγκλειστος για εννέα χρόνια. Την τελευταία μόνο χρονιά θα υποβληθεί σε περισσότερα από 51 ηλεκτροσόκ. Εκεί αποκτά την εμμονή ότι έρχονται στον ύπνο του και του δηλητηριάζουν τα όνειρα κάνοντας μάγια, εκεί πέφτει σε κώμα και ευτυχώς ξύπνα την ώρα που τον οδηγούν στο νεκροτομείο, εκεί ο ξακουστός ψυχαναλυτής και ψυχίατρος Ζακ Λακάν θα θριαμβολογήσει πως «επιτέλους ο κύριος Αρτώ θεραπεύτηκε και δεν θα χρειαστεί να ξαναγράψει τίποτα πια».

Το 1946 και λίγο πριν τον θάνατό του, αποκτά ξανά ελευθερία κινήσεων, έχοντας υποστεί ωστόσο ανεπανόρθωτες βλάβες από τις επίσημες θεραπευτικές μεθόδους. Οι «Φίλοι του Αντονέν Αρτώ» οργανώνουν μια ειδική βραδιά αφιερωμένη στο έργο του στο Θέατρο «Σάρα Μπερνάρ», αλλά η είσοδος στον ίδιο απαγορεύεται, εξαιτίας του φόβου που προκαλεί η εξασθενημένη του φιγούρα και η πιθανότητα ενός ακόμα θηριώδους ξεσπάσματος, όπως αυτά που συνήθιζε ενώπιων ακροατηρίου και από τα οποία ηρεμούσε μόνο εάν τον φιλούσε ένας φίλος του στο μέτωπο. Ο άνθρωπος τον οποίο συγκεντρώθηκαν για να τιμήσουν στέκεται μόνος έξω από τις κλειστές πόρτες, ενώ σύσσωμη η καλή κοινωνία των Παρισίων απολαμβάνει τις αναγνώσεις των κειμένων του. Η παράταση ξεκινάει με την φανταστική υπόθεση ότι μετά το παραπάνω περιστατικό ο Αρτώ, απογοητευμένος, αρνείται την ελευθερία του και επιστρέφει οικειοθελώς στο κελί του, αποφασίζοντας να ξυπνήσει τα εκφραστικά του μέσα για να μεταμορφωθεί ο ίδιος στον πιο βιρτουόζο περφόρμερ και να δώσει ένα τελευταίο σόλο, μια παράσταση-ξέσπασμα, μπροστά σε ένα κοινό ανυπόκριτο. Ένα κοινό που θα πλάσει με το μυαλό του. Ένα κοινό που γεννήθηκε για να τον αγαπά. Απομονωμένος στο άσυλο, ο Αρτώ στήνει από την αρχή το παλιό σκηνικό των «αποτυχημένων» Τσέντσι, φέρνει την ψυχή του στο προσκήνιο, την ξεγυμνώνει και την τραγουδά με πάθος και μαεστρία.

Σε ένα ονειρικό τοπίο μνήμης και με το ρυθμό της μουσικής, ακολουθεί την κάθοδο μιας βαθιάς και ανείπωτης εξομολόγησης. Καλλιτέχνης, ιδιοφυής, επαναστάτης, αναθεωρητής, ποιητής, δάσκαλος, παραληρηματικός, επιθετικός, επιληπτικός, αυτοκαταστροφικός και βαθιά, πολύ βαθιά ερωτευμένος και ερωτικός, συνθέτει με τρόπο προβοκατόρικο την τελική του ετυμηγορία απέναντι στον σύγχρονο καθωσπρεπισμό, βγάζοντας τη γλώσσα στην κοινωνική υποκρισία και τις επινοημένες αυθεντίες του καιρού μας και επαναφέροντας το «Θέατρο της Σκληρότητας» στη θέση που του ανήκει: μέσα στις φλογισμένες καρδιές των εξεγερμένων.

GENICA: ο πίδακας του αίματός μου -«Aγαπιόμαστε καλύτερα όταν δεν μιλάμε, γιατί όλες οι λέξεις είναι ένα ψέμα»

1919. Μια όμορφη νεαρή μετανάστρια από τη Ρουμανία φτάνει μόνη της στο Παρίσι, εγκαταλείποντας την οικογένειά της, που ήθελε πάση θυσία να την παντρέψει. Παρά τα 24 χρόνια της και τα σπαστά της γαλλικά, εντάσσεται γρήγορα στην γαλλική αβάντ-γκαρντ σπουδάζοντας ηθοποιός, στην περίφημη κλειστή ομάδα του Ζαν Κοκτώ. Εκεί θα γνωρίσει έναν παράξενο και σαγηνευτικό νεαρό ποιητή από τη Μασσαλία. Ένας αδιανόητος και θυελλώδης έρωτας θα γεννηθεί ανάμεσά τους. Ένας έρωτας που άνθισε μέσα από 17 χρόνια ασταμάτητης αλληλογραφίας, όσο εκείνη μεσουρανούσε στο σανίδι και αυτός βασανιζόταν, απομονωμένος, στα άσυλα. Είναι ο έρωτας του ρηξικέλευθου διανοητή Αντονέν Αρτώ, με τη μούσα του. Τη διάσημη σταρ του βωβού σινεμά Genica Athanasiou.

Η Ιόλη Ανδρεάδη και ο Άρης Ασπρούλης, εμπνέονται από τα σπαρακτικά γράμματα του Αντονέν Αρτώ προς τη Γενίκα Αθανασίου και από το σουρεαλιστικό τετρασέλιδο θεατρικό του έργο «Ο πίδακας του αίματος», που έγραψε μέσα σε ένα απόγευμα στις 17 Ιανουαρίου του 1925, και δημιουργούν το πρωτότυπο θεατρικό έργο «GENICA: ο πίδακας του αίματος μου». Ένας θεατρικός επίλογος πάνω στην προσωπική τους τριλογία έργων με αφορμή τον Αντονέν Αρτώ («Αρτώ / Βαν Γκογκ», «Οικογένεια Τσέντσι», «Κόκκαλο»), συμπληρώνοντας 10 χρόνια (2015-2025) έρευνας και δημιουργίας παραστάσεων εντός και εκτός συνόρων, με θέμα τον καθοριστικότερο καλλιτέχνη του σύγχρονου θεάτρου. Στο σκηνικό σύμπαν που υπογράφει η Ιόλη Ανδρεάδη με τη σκηνοθεσία της παρακολουθούμε την πορεία αυτού του συγκλονιστικού έρωτα. Από τη γοητεία και τον θαυμασμό ως τη φρίκη και τον θυμό και από την βαθιά απογοήτευση ως τη μεγάλη λύτρωση, ο Αντονέν Αρτώ ανακαλείται από τη Γενίκα Αθανασίου άλλοτε ως μνήμη, άλλοτε ως όραμα και άλλοτε ως επιθυμία, πότε πολύ σκοτεινός και πότε πολύ φωτεινός, μα πάντα παθιασμένος, ανυπότακτος και ερωτικός. Η «GENICA» είναι μία κραυγή αγάπης, ένα σκηνικό ποίημα, ένας τελετουργικός αποχαιρετισμός στον έρωτα που αποζητά την αποδοχή χωρίς προϋποθέσεις.

Οι παραστάσεις στη Νέα Υόρκη πραγματοποιούνται με την ευγενική χορηγία του Κοινωφελούς Ιδρύματος Γεωργίου και Βικτωρίας Καρέλια και την υποστήριξη της Carnegie Hospitality Group, του εμβληματικού DELOS Greek Restaurant και του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη. Η Ιόλη Ανδρεάδη επιστρέφει στη Νέα Υόρκη και γίνεται η πρώτη Ελληνίδα σκηνοθέτις που παρουσιάζει επτά σκηνοθεσίες μέσα σε επτά χρόνια στη κορυφαία θεατρική μητρόπολη του κόσμου, μετά τη σπάνια διεθνή διάκριση που έλαβε από το σημαντικότερο site στο κόσμο για το θέατρο, το «BroadwayWorld.com», να εγκωμιάσει τις σκηνοθεσίες των παραστάσεων της «Οικογένεια Τσέντσι» και «Ελένη» που παρουσιάστηκαν στη Νέα Υόρκη τα δύο τελευταία χρόνια, αλλά και τις παραστάσεις της «Όσα παίρνει ο άνεμος» και «Αρτώ/Βαν Γκογκ», τις οποίες ταξίδεψαν ως την Αθήνα οι συντάκτες του σπουδαίου αμερικανικού Μέσου για να τις παρακολουθήσουν.