Το γυναικείο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα μοιάζει με έναν αγώνα που παίζεται σε άδειο γήπεδο. Με λιγοστές υποδομές, περιορισμένη προβολή και στερεότυπα που επιμένουν, οι αθλήτριες καλούνται να αποδείξουν διαρκώς την αξία τους: Πρώτα ότι ανήκουν στο γήπεδο και έπειτα ότι μπορούν να ξεχωρίσουν μέσα σε αυτό. Κι όμως, κάτι έχει αρχίσει να αλλάζει.
Τα τελευταία χρόνια, ο γυναικείος αθλητισμός μοιάζει να βρίσκει τη φωνή και τον χώρο που του αξίζει. Περισσότερα γυναικεία τμήματα οργανώνονται σε περισσότερες ομάδες, οι διεθνείς διοργανώσεις φέρνουν έμπνευση, το ενδιαφέρον του κοινού αυξάνεται και η πιο συχνή προβολή μέσω των social media συμβάλλει στο να ακουστούν και οι επιτυχίες των αθλητριών. Μπορεί να μην είναι ακόμη αρκετό, αλλά είναι μια αρχή.
Μέσα σε αυτό το μεταβατικό τοπίο, οι ίδιες οι παίκτριες συνεχίζουν να γράφουν την ιστορία του αθλήματος με επιμονή. Από τα γήπεδα των ομάδων τους μέχρι τη φανέλα της Εθνικής, οι διαδρομές τους φωτίζουν τόσο τις δυσκολίες όσο και τη σιωπηλή πρόοδο που συντελείται.
Με αφορμή τη συνεχή αύξηση των φιλάθλων του γυναικείου ποδοσφαίρου και τους αγώνες της Εθνικής Ομάδας Γυναικών στα προκριματικά του Μουντιάλ 2027 που θα διεξαχθεί στη Βραζιλία, μιλήσαμε με αθλήτριες που «κυνηγούν τη μπάλα» στα γήπεδα για τις ανάρμοστες συμπεριφορές, τα αρνητικά σχόλια και τα επικριτικά βλέμματα που έχουν αντιμετωπίσει κατά καιρούς, αλλά και τα βήματα που χρειάζεται να γίνουν ώστε να φτάσει το γυναικείο ποδόσφαιρο να θεωρείται και επίσημα ισάξιο του αντρικού. Πάντως και οι δύο τόνισαν πως αυτή η διάκριση κάνει τα πράγματα χειρότερα.
Η Σοφία και η Μαρίνα ασχολούνται με αυτό που θεωρείται κατεξοχήν ανδρικό άθλημα και έχοντας έρθει αντιμέτωπες με το «το ποδόσφαιρο δεν είναι για κορίτσια» συνεχίζουν να κάνουν αυτό που αγαπούν με επιτυχία δίχως να λογαριάζουν το τι λένε οι άλλοι σε μια εποχή που κάτι δείχνει δειλά δειλά να αλλάζει.
«Από μικρή κλωτσούσα μια μπάλα και δεν θα τα παρατούσα ό,τι και αν έλεγαν οι γύρω μου», μας λέει η Σοφία παίκτρια της ΑΕΚ και της Εθνικής Ελλάδος, η οποία δηλώνει υπερήφανη για τη στήριξη που έχει δεχθεί από την οικογένειά της.
Το ίδιο υπερήφανη δηλώνει και η Μαρίνα, η οποία φέτος αγωνίζεται στον Παναιτωλικό και θυμάται όσα δίδαξε ο πατέρας της σε εκείνη και την αδερφή της για το ποδόσφαιρο. «Σε εκείνον χρωστάω πολλά για την πορεία μου», μας λέει.
Από την επαρχία στην Εθνική Ομάδα Ποδοσφαίρου ως μία από τις κορυφαίες σκόρερ
Η Σοφία Κόγγουλη έκανε τα πρώτα της βήματα στο ποδόσφαιρο στη Λάρισα. Παρά τις περίεργες αντιδράσεις που είχαν όσοι άκουγαν πως ασχολείται με αυτό, δεν τα παράτησε. Συνέχισε και η πορεία της την οδήγησε στο να φορά σήμερα το εθνόσημο και να ετοιμάζεται για τον επόμενο αγώνα της Εθνικής για το Μουντιάλ του 2027.
«Από τα πρώτα μου βήματα θυμάμαι τον εαυτό μου με μια μπάλα στα πόδια. Όσο μεγάλωνα μεγάλωνε και η αγάπη μου για το ποδόσφαιρο και από πολύ μικρή ηλικία είχα όνειρο να γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιρίστρια. Αυτοί που με ενέπνευσαν στη πορεία μου είναι η οικογένεια μου, που σε κάθε μου βήμα και απόφαση ήταν πάντα δίπλα μου-στήριγμα μου!
Όταν ξεκίνησα να παίζω σε ομάδα δεν υπήρχε και τόση αναγνώριση από τον κόσμο, όπως σήμερα προς το ποδόσφαιρο γυναικών. Ήταν πιο δύσκολο, διότι δεν υπήρχε υποστήριξη σχεδόν από πουθενά, ενώ πάντα η αντίδραση του κόσμου όταν τους έλεγα ότι παίζω ποδόσφαιρο ήταν περίεργη. Με κοιτούσαν και έλεγαν πως το ποδόσφαιρο είναι για αγόρια και όχι για κορίτσια. Όμως, είμαι ένα άνθρωπος που δεν τα παρατάει ποτέ. Μαζί με την πίστη μου στον Θεό, ξέρω πως να ξεπερνάω τις δυσκολίες.
Ξεκίνησα να παίζω σε ηλικία 9 ετών στον Κένταυρο Λάρισας, έπειτα έπαιξα για τις Ελπίδες Καρδίτσας και στα 24 μου πήρα μεταγραφή στο εξωτερικό στην Ιταλία όπου αγωνίστηκα για τις Hellas Verona, Fiorentina, Tavagnacco Udine, Cittadella, Parma, και για 6 μήνες στην Ουγγαρία στο Diosgyor. Τώρα είμαι στην Ελλάδα για λογαριασμό της ΑΕΚ από πέρυσι. Υπάρχουν πολλές όμορφες στιγμές, όμως αυτή που θυμάμαι με πολλή αγάπη είναι η κατάκτηση του Double (κύπελλο και πρωτάθλημα) πέρυσι με την ΑΕΚ.
Ήταν πιο δύσκολο, διότι δεν υπήρχε υποστήριξη σχεδόν από πουθενά, ενώ πάντα η αντίδραση του κόσμου όταν τους έλεγα ότι παίζω ποδόσφαιρο ήταν περίεργη.
Όσο περνά και καιρός η άνοδος στο ποδόσφαιρο γυναικών στην Ελλάδα γίνεται μεγαλύτερη, αλλά είμαστε ακόμη πολύ πίσω σε σχέση με άλλες χώρες και άλλα πρωταθλήματα.
Θεωρώ πως πολύ σημαντικό για τις ομάδες είναι οι εγκαταστάσεις. Όταν έχεις ένα κατάλληλο χώρο που μπορείς να προπονηθείς σε καθημερινή βάση στο ίδιο γήπεδο και να παίζεις αγώνες εκεί είναι το καλύτερο για μια ομάδα και για τις παίκτριες ως μονάδες.
Το ποδόσφαιρο από μόνο του είναι συναίσθημα, μπορεί κάποιες φορές να σου δίνει περισσότερη λύπη απ’ ό,τι χαρά, αλλά όταν αυτή η χαρά έρχεται δεν υπάρχουν λόγια να τη περιγράψουν.
Πρότυπο; Μια μικρή λέξη με πολύ μεγάλη σημασία. Το νιώθω σαν ανταμοιβή για όλες τις θυσίες που έχω κάνει. Αυτό που θα ήθελα να μην ξεχνούν τα νέα κορίτσια στον αθλητισμό είναι να ονειρεύονται χωρίς ταβάνι, να πιστεύουν στον εαυτό τους και να μην τα παρατούν ποτέ.
Όταν υπάρχει θέληση, υπάρχει και χρόνος. Για όλα. Αυτό πρεσβεύω και ακολουθώ κι ας είναι τα προγράμματα πιεσμένα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Θεωρώ πως το γυναικείο ποδόσφαιρο στη χώρα μας έχει μέλλον. Πλέον ο κόσμος το παρακολουθεί και το στηρίζει περισσότερο, αλλά πιστεύω ότι ο αθλητισμός είναι για όλους, δεν πρέπει να υπάρχουν διακρίσεις και να ξεχωρίζουν τα αθλήματα σε αντρικά και γυναικεία. Αν κάτι θα άλλαζα θα ήταν αυτή η πεποίθηση. Το ποδόσφαιρο είναι ένα και έχει την ίδια αξία είτε είσαι γυναίκα είτε άνδρας.
Το νιώθω σαν ανταμοιβή για όλες τις θυσίες που έχω κάνει. Αυτό που θα ήθελα να μην ξεχνούν τα νέα κορίτσια στον αθλητισμό είναι να ονειρεύονται χωρίς ταβάνι.
Την πορεία μου στην Εθνική ομάδα τη βλέπω ως ευλογία. Νιώθω υπερηφάνεια και τιμή για το εθνόσημο που φοράω. Εκπροσωπούμε μια ολόκληρη χώρα και είναι τιμή μας να παλεύουμε για την Ελλάδα.
Ώρες, αυτό θυσιάζει μια ποδοσφαιρίστρια, καθώς οι προπονήσεις παίρνουν πάρα πολύ χρόνο. Ωστόσο, με το ποδόσφαιρο έχω γνωρίσει ανθρώπους από όλο το κόσμο. Με έχει βοηθήσει να είμαι πιο κοινωνική, να συνεργάζομαι με πολλά άτομα με τα οποία έχουμε έναν κοινό στόχο».
Από το χωμάτινο γήπεδο του χωριού της στην Α’ Εθνική και στα γήπεδα της Αγγλίας
Για τη Μαρίνα Γεωργακοπούλου η κατάσταση ήταν λιγάκι διαφορετική. Μεγάλωσε σε ένα ορεινό χωριό της Αρκαδίας, όπου δεν υπήρχε γυναικεία ομάδα για να ξεκινήσει τους αγώνες της. Ωστόσο, έπαιζε ποδόσφαιρο από πολύ μικρή στο χωμάτινο γήπεδο και τις πλατείες του χωριού της. Ο πατέρας της ήταν εκείνος που τη στήριζε και μαζί του έφευγε για να βλέπει αγώνες ποδοσφαίρου και να γυμνάζεται στην Τρίπολη. Η ίδια, πάντα σταθερή στο πρόγραμμά της, ακόμα και σήμερα που έχει πλέον δελτίο παίκτριας, αλλά και δίπλωμα προπονήτριας ποδοσφαίρου, κάνει την ίδια προπόνηση όταν βρίσκεται στο χωριό της στο γήπεδο που κάποτε έπαιζε με τα υπόλοιπα παιδιά.
«Από μικρή ηλικία θυμάμαι τον εαυτό μου να κλωτσάει μια μπάλα στο μπαλκόνι του σπιτιού μου, έπειτα στο προαύλιο του σχολείου και τις αλάνες της γειτονιάς με την μικρή μου αδερφή και τα αγόρια του χωριού μου. Εκείνος που πάντα με ενθάρρυνε και μου μάθαινε τα μυστικά του αθλήματος και που σ’ αυτόν χρωστάω πολλά για την μέχρι τώρα πορεία μου, είναι ο πατέρας μου. Με ακολουθεί μέχρι και σήμερα στα γήπεδα με την πρώτη ευκαιρία. Ωστόσο, εκείνη την περίοδο δεν υπήρχε ομάδα ποδοσφαίρου γυναικών στην Αρκαδία, οπότε σε ομάδα ξεκίνησα να παίζω όταν πήγα στην Αθήνα για να σπουδάσω.
Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν όλα ιδανικά. Όταν ήμουν παιδί, αλλά κυρίως ως έφηβη, δέχτηκα αρνητικά σχόλια από τον περίγυρό μου σχετικά με την επιλογή μου να παίζω ποδόσφαιρο. Αυτό είναι άθλημα για αγόρια έλεγαν. Ωστόσο, το πάθος και η αγάπη μου για το άθλημα αυτό δεν άφησαν πολλά περιθώρια και στους πιο καχύποπτους, οπότε θέλοντας και μη αποδέχτηκαν το γεγονός ότι η Μαρίνα, ένα κορίτσι, παίζει ποδόσφαιρο. Για τα αγόρια του χωριού μου ήταν αποδεκτό μιας και μαζί τους έπαιζα, μαζί μεγαλώσαμε και δεν με ξεχώριζαν σε τίποτα. Όταν όμως στο Γυμνάσιο μία καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής μου απαγόρευσε να παίξω ποδόσφαιρο, λέγοντας ότι “τα κορίτσια παίζουν βόλεϊ και τα αγόρια ποδόσφαιρο”, εκεί πραγματικά ένιωσα θυμό. Ενημέρωσα τον πατέρα μου για το περιστατικό και εκείνος ανέλαβε δράση. Από την επόμενη μέρα έπαιζα κανονικά ποδόσφαιρο.
Έχω αγωνιστεί σε αρκετές ομάδες όπως ο Ατρόμητος Αθηνών, οι Boldon Ladies, και το University of Sunderland στην Αγγλία, ο Α.Ο Βριλησσίων, η Δόξα Πηγαδακίων Ζακύνθου, ο Αστέραw Τρίπολης, η Κηφισιά, ο Οδυσσέας Μοσχάτου και ο Παναιτωλικός. Δύο από τις στιγμές που έχω ξεχωρίσει και θα θυμάμαι για πάντα είναι πρώτον όταν κερδίσαμε το πανελλήνιο πρωτάθλημα Futsal με την ομάδα των Αμπελοκήπων έχοντας για αντίπαλο στον τελικό την ΑΕΚ και δεύτερη στιγμή στο παιχνίδι μπαράζ ανόδου με τον Αστέρα Τρίπολης απέναντι στην ομάδα του Φείδωνα Άργους. Οι στιγμές που βίωσα με τις συμπαίκτριες μου και στα δύο αυτά παιχνίδια ήταν απερίγραπτες.
Για τα αγόρια του χωριού μου ήταν αποδεκτό μιας και μαζί τους έπαιζα, μαζί μεγαλώσαμε και δεν με ξεχώριζαν σε τίποτα
Τα τελευταία χρόνια γίνεται μία προσπάθεια ανάπτυξης του ποδοσφαίρου γυναικών στην χώρα μας η οποία είναι εμφανής. Μεγάλα αθλητικά σωματεία έχουν δημιουργήσει γυναικεία τμήματα τα οποία αγωνίζονται σε όλες τις κατηγορίες και αυτό έχει διαφημίσει από μόνο του το άθλημα. Έχουν σίγουρα γίνει κάποια βήματα εξέλιξης σε σχέση με κάποιες παροχές που προσφέρουν πλέον στις αθλήτριες.
Υστερεί ωστόσο ακόμα ο χώρος σε θέματα οργανωτικά, νομικά (το ποδόσφαιρο γυναικών δεν είναι επαγγελματικό, ούτε ημιεπαγγελματικό, είναι ακόμα ερασιτεχνικό) αλλά και σε θέματα νοοτροπίας, δηλαδή στο πώς αντιμετωπίζεται το άθλημα. Αυτά τα προβλήματα σε πολλές χώρες της Ευρώπης είναι λυμένα. Αυτό που εμένα με είχε εντυπωσιάσει όσο καιρό έπαιζα στην Αγγλία ήταν οι εγκαταστάσεις, οι παροχές αλλά και ο τρόπος που δούλευαν. Ήταν όλα πολύ επαγγελματικά. Εύχομαι και ελπίζω ότι και στην Ελλάδα σιγά σιγά πολλά πράγματα θα αλλάξουν προς το καλύτερο.
Θα ήθελα σίγουρα περισσότερη διαφήμιση του αθλήματος, περισσότερες ενημερωτικές ημερίδες σε σχολεία και συλλόγους, κάτι το οποίο τελευταία έχει αρχίσει να συμβαίνει μέσα από προγράμματα της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ). Δυστυχώς, όμως, ακόμα πρέπει να παλέψουμε για να καταρρίψουμε στερεότυπα τα οποία συνδέονται με το ποδόσφαιρο γυναικών. Όταν φτάσουμε σε ένα σημείο οι γονείς να επιτρέπουν στο κορίτσι τους να ασχοληθεί με το άθλημα αυτό, χωρίς δεύτερες σκέψεις, τότε σίγουρα κάτι καλό θα έχουμε πετύχει ως κοινωνία.
Όταν όμως στο Γυμνάσιο μία καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής μου απαγόρευσε να παίξω ποδόσφαιρο, λέγοντας ότι τα κορίτσια παίζουν βόλεϊ και τα αγόρια ποδόσφαιρο, εκεί πραγματικά ένιωσα θυμό.
Στο γήπεδο χαίρομαι πολύ όταν βλέπω κόσμο στις κερκίδες, μου δίνει δύναμη, αλλά το έχω ζήσει με λίγες ομάδες στην Ελλάδα και ήταν πραγματικά μοναδικό συναίσθημα. Περιμένω την στιγμή που ο κόσμος θα αγκαλιάσει το ποδόσφαιρο γυναικών και θα γεμίζει τα γήπεδα όπως στο εξωτερικό. Μεγάλη χαρά μου δίνει επίσης όταν κερδίζει η ομάδα μου και όταν βοηθάω κι εγώ σε αυτό, σκοράροντας ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο.
Το να είμαι πρότυπο στις νέες γενιές είναι κάτι το οποίο μου δημιουργεί μεγάλη ευθύνη. Ως προπονήτρια σε ακαδημίες, πολλές φορές αναφέρω στα μικρότερα κορίτσια που προπονώ ότι αυτό που έχουν όνειρό τους, μπορούν πλέον να το κάνουν στόχο τους. Τούς αναφέρω ότι εγώ στην ηλικία τους δεν μπορούσα να ενταχθώ σε ακαδημία κοριτσιών γιατί δεν υπήρχε. Και τις ενθαρρύνω να μην εγκαταλείπουν την προσπάθεια ακόμα και αν αντιμετωπίσουν δυσκολίες στην πορεία τους. Τους μιλώ για τις δικές μου εμπειρίες και όλα όσα κατάφερα σε μια εποχή πολύ πιο δύσκολη από την σημερινή.
Το να συνδυάζω εργασία με πρωταθλητισμό και προσωπική ζωή ομολογουμένως δεν είναι κάτι εύκολο. Ειδικά τα τελευταία χρόνια που οι απαιτήσεις από τις ομάδες έχουν αυξηθεί, η δυσκολία είναι μεγαλύτερη. Οι καθημερινές προπονήσεις και τα συχνά ταξίδια δεν μου επιτρέπουν να έχω πολύ χρόνο για εμένα. Πρέπει σίγουρα να θυσιάσω αρκετό προσωπικό χρόνο σε όλο αυτό, άλλα το κάνω με ευχαρίστηση.
Το ποδόσφαιρο γυναικών στην Ελλάδα έχει και πρέπει να έχει μέλλον. Σίγουρα χρειάζεται περισσότερη στήριξη από τον κόσμο και την πολιτεία. Νιώθω ωστόσο ότι πρέπει να μπει στον χώρο και “νέο αίμα”, δηλαδή περισσότεροι άνθρωποι με την κατάλληλη τεχνογνωσία και νοοτροπία ώστε να ανέβει επίπεδο το άθλημα.
Αν μπορούσα να αλλάξω ένα μόνο πράγμα, θα ήταν η νοοτροπία με την οποία αντιμετωπίζονται οι γυναίκες αθλήτριες. Δηλαδή να σταματήσει η σύγκριση με τους άνδρες και η υποτίμηση, και να υπάρχει ο ίδιος σεβασμός, αναγνώριση και στήριξη, τόσο από τα ΜΜΕ όσο και από τον κόσμο. Να θεωρείται αυτονόητο ότι μια γυναίκα μπορεί να είναι εξίσου δυνατή, ικανή και επαγγελματίας στον αθλητισμό.
Θα θεωρήσω ότι έχουμε φτάσει πραγματικά στην ισότητα όταν οι επιτυχίες των γυναικών προβληθούν το ίδιο με των ανδρών, όταν υπάρχουν ίσες ευκαιρίες, υποδομές και στήριξη, όταν το ποδόσφαιρο γυναικών γίνει επαγγελματικό σε όλα τα επίπεδα. Αλλά κυρίως όταν δεν θα χρειάζεται καν να γίνεται συζήτηση για «γυναικείο» και «ανδρικό» ποδόσφαιρο, αλλά απλώς για ποδόσφαιρο.
Το ποδόσφαιρο γυναικών στην Ελλάδα έχει και πρέπει να έχει μέλλον. Σίγουρα χρειάζεται περισσότερη στήριξη από τον κόσμο και την πολιτεία.
Η εμπειρία μου από διαφορετικές ομάδες σε διαφορετικές χώρες και πόλεις μού έχει δείξει ότι υπάρχει ταλέντο και διάθεση, αλλά αυτό που λείπει είναι η σωστή οργάνωση και η προβολή. Για να ενισχυθεί πραγματικά η φήμη και η ενασχόληση του ποδοσφαίρου γυναικών στην Ελλάδα, χρειάζεται περισσότερη στήριξη σε όλα τα επίπεδα, από τις ακαδημίες μέχρι τις μεγάλες κατηγορίες. Ο κόσμος πρέπει να γνωρίσει τις ομάδες και τις αθλήτριες και εδώ καθοριστικό ρόλο παίζουν τα ΜΜΕ. Επίσης, η δημιουργία καλύτερων υποδομών και συνθηκών προπόνησης θα ήταν ένα σημαντικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση».
