Ήταν τον Δεκέμβριο του 1972 όταν οι Rothschild, η πλούσια οικογένεια Εβραίων τραπεζιτών που η ιστορία της ανάγεται στα μέσα του 18ου αιώνα, διοργάνωσαν στο Κάστρο του Φεριέρ, στη Γαλλία, ένα πάρτι μασκέ με θέμα τον σουρεαλισμό, που έμελλε να αφήσει ιστορία με το όνομα Rothschild Surrealist Ball. Ανάμεσα στους καλεσμένους ήταν οι Salvador Dalí, Audrey Hepburn, Brigitte Bardot, Hélène Rochas, Yves Saint-Laurent.
Σχεδόν πενήντα πέντε χρόνια αργότερα, οι φωτογραφίες που κυκλοφορούν από εκείνη τη βραδιά συνεχίζουν να τροφοδοτούν φήμες, ακόμα και θρύλους για όργια και τελετές μαύρης μαγείας.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι εκείνο το πολυτελές event επιβεβαίωνε τη δύναμη που συνέχιζε να ασκεί το μανιφέστο του Σουρεαλισμού, παρόλο που είχε ήδη περάσει μισός αιώνας από τότε που είχε διατυπωθεί από τον André Breton.
Ο βαρόνος Guy de Rothschild και η σύζυγός του διοργάνωναν κάθε χρόνο ένα πάρτι στο ίδιο κάστρο, στο δάσος ανατολικά του Παρισιού. Ο χορός της προηγούμενης χρονιάς (1971), για παράδειγμα, ήταν εμπνευσμένος από τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από τη γέννηση του Marcel Proust.
Το 1972, σύμφωνα με πληροφορίες της πολιτιστικής πλατφόρμας artnet.com, το ζευγάρι είχε 150 καλεσμένους, ανάμεσά τους αριστοκράτες, εικαστικούς και σχεδιαστές μόδας – με τον φίλο τους Dali να έχει την τιμητική του ως σχεδιαστής κοστουμιών και σκηνικών (παρόλο που είχε εκδιωχθεί από το κίνημα των Σουρεαλιστών από το 1939, εν μέρει λόγω των πολιτικών απόψεών του που είχαν θεωρηθεί ακροδεξιές).
Για να διαβάσει κάποιος την πρόσκληση έπρεπε να χρησιμοποιήσει καθρέφτη. Ο ενδυματολογικός κώδικας προέβλεπε επίσημο ντύσιμο και κοσμήματα κεφαλής εμπνευσμένα από τον Σουρεαλισμό. Το παράδειγμα έδωσε η οικοδέσποινα, στερεώνοντας στο κεφάλι της μια μάσκα ελαφιού. Ο σύζυγός της, με τη σειρά του, είχε στερεώσει στο γούνινο καπέλο του ένα γλυπτό από φτερά πτηνών.
Για να διαβάσει κάποιος την πρόσκληση έπρεπε να χρησιμοποιήσει καθρέφτη. Ο ενδυματολογικός κώδικας προέβλεπε επίσημο ντύσιμο και κοσμήματα κεφαλής εμπνευσμένα από τον Σουρεαλισμό. Το παράδειγμα έδωσε η οικοδέσποινα, στερεώνοντας στο κεφάλι της μια μάσκα ελαφιού.
Η Audrey Hepburn έδωσε το «παρών» με ένα κλουβί πτηνών σε ρόλο καπέλου. Η Helene Rochas επέλεξε να φορέσει ένα καπέλο-γραμμόφωνο σε σχέδιο του Αργεντινού καλλιτέχνη Hector Pascual. Ο Γάλλος υπουργός Πολιτισμού Michel Guy εμφανίστηκε με ένα στιλέτο «καρφωμένο» στο κρανίο του. Ο ίδιος ο Dali, από την άλλη, δεν κατέβαλε ιδιαίτερη προσπάθεια να μεταμφιεστεί: «Δεν χρειάζομαι μάσκα», φέρεται να είχε πει. «Η μάσκα μου είναι το πρόσωπό μου».
Φτάνοντας στο κάστρο, οι καλεσμένοι το είδαν να ξεπροβάλλει μέσα από το δάσος σαν να είχε τυλιχτεί στις φλόγες. Στα σκαλοπάτια του είχαν κουλουριαστεί υπηρέτες μεταμφιεσμένοι σε γάτες που προσποιούνταν ότι κοιμούνταν. Οι εκπλήξεις συνεχίστηκαν στο εσωτερικό, όπου αντίκρισαν έναν λαβύρινθο φτιαγμένο από κορδέλα και δαντέλα. Και όταν κατάφερναν να βρουν την έξοδο, έφταναν μπροστά στο κυρίως θέαμα: το δείπνο.
Τα τραπέζια ήταν στρωμένα με σουρεαλιστικά γλυπτά και σερβίτσια εμπνευσμένα από τους Dali και Magritte – στις πετσέτες, για παράδειγμα, είχε κεντηθεί ο εμβληματικός κόκκινος καναπές του Dali «Τα χείλη της Μέι Γουέστ». Υπήρχαν γούνινα πιάτα και νεκρά ψάρια ως διακοσμητικά. Κατά τα άλλα, το φαγητό πρέπει να ήταν απολαυστικό – κυνήγι, φουά γκρα, κατσικίσιο τυρί. Το επιδόρπιο ήταν ένα γιγαντιαίο ζαχαρωτό, το γλυπτό μιας γυμνής γυναίκας που ξάπλωνε σε ροδοπέταλα.
Τα τραπέζια ήταν στρωμένα με σουρεαλιστικά γλυπτά και σερβίτσια εμπνευσμένα από τους Dali και Magritte – στις πετσέτες, για παράδειγμα, είχε κεντηθεί ο εμβληματικός κόκκινος καναπές του Dali «Τα χείλη της Μέι Γουέστ».
Η εικονογραφία του πάρτι συνέχισε να γίνεται πηγή έμπνευσης για τις δεκαετίες που ακολούθησαν. Θεωρείται ότι ενέπνευσε τον Stanley Kubrick στην ταινία του 1999 «Μάτια ερμητικά κλειστά», ενώ αναφέρεται και στην τηλεοπτική σειρά «Squid Game».
Το 2024 το καπέλο-γραμμόφωνο της Hélène Rochas πωλήθηκε σε δημοπρασία για 2.600 δολάρια.
Δείτε φωτογραφίες από το θρυλικό πάρτι μασκέ:
View this post on Instagram
