Σπούδασε Ψυχολογία («απλώς είχα βάλει με σειρά βάσεων τις σχολές στην Αθήνα, επειδή όλοι οι φίλοι μου ήταν εκεί· δεν την εξάσκησα ποτέ»), αλλά σήμερα έχει μια εντελώς διαφορετική καριέρα, που του επιτρέπει να ασχολείται με αυτό που αγαπά: τη μουσική. «Η Ψυχολογία άρχισε να με ενδιαφέρει στην πορεία, αφού τέλειωσα με τις σπουδές», μου λέει ένα ζεστό ανοιξιάτικο απόγευμα σε ένα ήσυχο καφέ ο Τάσος Καρτέρης, που πάνω στη σκηνή είναι το Παιδί Τραύμα: ένας μουσικός-συγκρότημα, με διακριτό ήχο και στίχο, και παρουσία ξεχωριστή από κάθε άποψη. Στη δισκογραφία από το 2018 («Μυστικές χορευτικές κινήσεις»), μετά το «Θα Καταστρέψω τον κόσμο» (2020) και το «Μέινστριμ» (2023), κυκλοφορεί στα τέλη του 2025 τη «Δεύτερη ζωή», το τέταρτο άλμπουμ του, που μοιάζει να του δίνει τον δικό του αστερισμό στο γαλαξία της ελληνικής μουσικής.
Έχω την αίσθηση ότι δίνεις μεγάλη σημασία στις λεπτομέρειες, ξεκινώντας από τους στίχους και τη μουσική σου και φτάνοντας στα εξώφυλλα και τα βιντεοκλίπ. Τελειομανία ή τρόπος να προστατεύεις τη δουλειά σου;
Δίνω σημασία στην παραμικρή λεπτομέρεια: στον ήχο, στο τέμπο, στις ενορχηστρώσεις, στον στίχο, στο concept, στο graphic design, στα πάντα. Έχω ένα πλάνο και θέλω να εκτελεστεί με ακρίβεια. Νομίζω ότι κατά βάθος είναι μια ανασφάλεια. Οι άνθρωποι που θέλουν όλα να είναι τέλεια φοβούνται να εκτεθούν στο λάθος. Είμαι και συγκεντρωτικός· θέλω να έχω τον απόλυτο έλεγχο σε κάθε δουλειά μου. Ειδικά στη «Δεύτερη ζωή» έχω δουλέψει χιλιάδες ώρες – δεν είναι σχήμα λόγου. Έχω ένα όραμα και πρέπει να βρω τους κατάλληλους ανθρώπους για να το καταλάβουν και να του δώσουν ζωή.
Υπάρχει κάτι που δεν τολμάς να πεις; Που πας να το γράψεις και λες: «Όχι, αυτό είναι πολύ προσωπικό»;
Όχι, γιατί συνήθως τα λέω με έναν τρόπο που δεν αφορά την πρώτη ανάγνωση. Δεν θα πω κάτι που θα το καταλάβουν αμέσως όλοι. Έχει 150 αναγνώσεις. Χρησιμοποιώ αρκετούς συμβολισμούς. Ο συμβολισμός είναι το όχημά μου για να μιλήσω για πάρα πολλά, πολύ προσωπικά πράγματα. Μιλάω για τραγικά πράγματα μέσα στα τραγούδια μου με έναν τρόπο που μόνο εγώ καταλαβαίνω… Δεν έχω γράψει στ’ αλήθεια τραγούδι για τα ζώδια. Το «Σαν Ιχθύς» δεν μιλάει για ζώδια, ούτε το «Φόρεμα» για φορέματα. Αλλά δεν έχει κανένα νόημα να επιβάλω τη δική μου ανάγνωση. Από τη στιγμή που το τραγούδι βγαίνει, δεν είναι δικό σου. Ο άλλος μπορεί να το εκλάβει όπως γουστάρει και να το κάνει δικό του. Άρα, αν έρθει κάποιος και μου πει «μιλάς για τα ζώδια», δεν έχω το δικαίωμα να του πω ότι δεν μιλάω για τα ζώδια. Μιλάω γι’ αυτό που θες εσύ να μιλάω. Αυτό είναι το ωραίο με τα τραγούδια και με τους ακροατές τους.
Αγγίζεις δύσκολα θέματα με τους στίχους σου. Έχεις αντιμετωπίσει γκρίνιες και αρνητικά σχόλια για τον τρόπο που τα προσεγγίζεις;
Ναι, πάρα πολύ. Ειδικά στο άλμπουμ «Θα καταστρέψω τον κόσμο», υπάρχουν κομμάτια όπως το «Άνθρωπος κακός» και μερικά ακόμη τραγούδια για τα οποία μου την έχουν πέσει, θεωρώντας ότι είναι μισογυνικά ή σεξιστικά. Απλά όπως σου είπα, τα τραγούδια μου δεν ξεκινούν από την πρώτη ανάγνωση. Έτσι κι ο «Άνθρωπος κακός» δεν επαινεί την πατριαρχία, αλλά την αποκαθηλώνει μιλώντας γι’ αυτήν στο πρώτο ενικό. Παλεύω πολύ, όσο μπορώ, να πετάξω την πατριαρχία από μέσα μου. Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Η πατριαρχία δεν βρίσκεται πια μόνο στα προφανή· είναι πολύ πιο ύπουλη. Αυτό προσπαθώ να πω σε όσους νομίζουν ότι λέω κάτι σεξιστικό ή προβληματικό. Και δεν νομίζω ότι υπάρχει καλύτερος τρόπος να εξορκίσεις τα ελαττώματά σου από το να τα εκθέτεις.
Από τη στιγμή που το τραγούδι βγαίνει, δεν είναι δικό σου. Ο άλλος μπορεί να το εκλάβει όπως γουστάρει και να το κάνει δικό του.
Αν άκουγε κανείς τη δισκογραφία σου χωρίς να ξέρει ποιος είσαι, τι θα ήθελες να καταλάβει για εσένα;
Ότι δεν είμαι τέλειος, αλλά προσπαθώ να γίνω καλός άνθρωπος. Θα καταλάβει σίγουρα ότι είμαι ένας άνθρωπος που έχει κουβαλήσει πράγματα. Ένα φορτίο. Μετά από το live στο «ΑΝ Club», η Δήμητρα Γαλάνη μού είπε κάτι που μου άρεσε πολύ: ότι όλοι οι άνθρωποι που καλούμε στα live μας, οι άνθρωποι που έρχονται να μας δουν, μας μοιάζουν. Μου φάνηκε ότι στα τελευταία μου live βλέπω ανθρώπους που κουβαλάνε ένα φορτίο, όπως κι εγώ. Αυτό θα ήθελα να καταλάβει κάποιος: ότι κουβαλάω ένα φορτίο και ότι προσπαθώ να γίνω καλός άνθρωπος.
Το ντουέτο σας στο τραγούδι «Ένα μέρος για μένα» ήταν μια φοβερή έκπληξη. Πώς προσέγγισες τη Δήμητρα Γαλάνη και της ζήτησες να συνεργαστείτε;
Είχαμε έναν κοινό φίλο. Του είπα: «Πες της ότι θέλω να της στείλω κάτι χωρίς να της πεις ποιος είμαι». Της έστειλα το demo του «Ένα μέρος για μένα». Της έγραψα ότι είναι ντουέτο και ότι το σκέφτηκα με τη φωνή της. Την επόμενη μέρα με παίρνει τηλέφωνο και αρχίζει να μου παίζει στην κιθάρα για να βρούμε τον τόνο. Με παίρνει τηλέφωνο η Γαλάνη και μου τραγουδάει το τραγούδι μου. Αυτή η φοβερή φωνή, αυτή η φοβερή γυναίκα. Τι άλλο να θελήσω;
Μου αρέσουν οι ηρωικές έξοδοι, μου αρέσουν οι κορυφώσεις. Είμαι λίγο drama queen
Μια και μιλάμε για σημαντικές συναντήσεις, θέλω να μου σχολιάσεις αυτό που συνέβη στις πρόσφατες συναυλίες σου στο «ΑΝ Club». Δεν έχω ξαναδεί τον Αγγελάκα και τον Παυλίδη μαζί πάνω στη σκηνή…
Αυτό που συνέβη στο «ΑΝ» ήταν πραγματικά κάτι πολύ σπουδαίο. Ειδικά τη δεύτερη βραδιά, έκανα λίγο στην άκρη και παρατήρησα αυτό που συνέβαινε. Μπήκα μέσα σε αυτό χωρίς ενοχές και χωρίς λύπη. Και χάρηκα. Ήταν η καλύτερη βραδιά της ζωής μου. Ξεκίνησα πριν από χρόνια να φτιάχνω τραγουδάκια μόνος μου και βρέθηκα να βλέπω στη σκηνή τον Φοίβο Δεληβοριά, τον Παύλο Παυλίδη, τον Γιάννη Αγγελάκα και τη Δήμητρα Γαλάνη να τα τραγουδάνε. Ήταν τεράστια τιμή.
Θα έλεγες πως αυτοί οι τέσσερις είναι για σένα ένα είδος μουσικής οικογένειας;
Θα έλεγα ότι αυτοί οι άνθρωποι, και αρκετοί άλλοι βέβαια, αλλά αυτοί ειδικά εκπροσωπούν το ωραίο, το καλό τραγούδι. Και αυτό δεν είναι εύκολο. Οπότε είναι μεγάλη μου τιμή που έγιναν αυτές οι συναυλίες και με αγκάλιασε το καλό τραγούδι. Θα προσπαθήσω κι εγώ να κάνω καλά τραγούδια.
Υπάρχει ένα τραγούδι σου που θα ήθελες να το είχε γράψει κάποιος άλλος, για να μπορείς να το ακούς με καθαρό αυτί;
Τι ωραία ερώτηση. Πλάκα θα είχε, ειδικά τη «Δεύτερη ζωή» να την είχε γράψει κάποιος άλλος, για να καταλάβω αν μου αρέσει τόσο επειδή είναι όντως ωραίο τραγούδι ή επειδή το έχω γράψει εγώ. Να καταλάβω αν ακόμα μιλάει ο Νάρκισσος μέσα μου.
δεν νομίζω ότι υπάρχει καλύτερος τρόπος να εξορκίσεις τα ελαττώματά σου από το να τα εκθέτεις.
Ποια ηλικία πιστεύεις πως είναι κομβική;
Μιλάς με έναν άνθρωπο που έχει ζήσει πολλές ζωές, αλλά παρ’ όλα αυτά, άρχισα να καταλαβαίνω τον εαυτό μου μετά τα 35. Μέχρι τότε δεν νομίζω ότι καταλάβαινα ποιος είμαι, τι κάνω και πώς συμπεριφέρομαι. Νομίζω ότι δεν ήξερα ποιος είμαι μέχρι να βγάλω τον πρώτο μου δίσκο και να αρχίσω να καταλαβαίνω τι μου συμβαίνει: τη σχέση μου με τους ανθρώπους και το πώς τους αντιμετωπίζω.
Με παίρνει τηλέφωνο η Γαλάνη και μου τραγουδάει το τραγούδι μου. Αυτή η φοβερή φωνή, αυτή η φοβερή γυναίκα. Τι άλλο να θελήσω;
Τι αξία δίνεις στην παύση, τόσο στη μουσική όσο και στην καθημερινότητά σου;
Η παύση στη μουσική είναι αυτόνομη οντότητα. Χρειάζεται. Πάντα μου αρέσουν τα τραγούδια μου να έχουν ένα ξέσπασμα μετά από μια παύση προς το τέλος. Όπως και στη ζωή μου δηλαδή. Κάπως έτσι το κάνω. Μου αρέσουν οι ηρωικές έξοδοι, μου αρέσουν οι κορυφώσεις. Είμαι λίγο drama queen, ρε παιδί μου…
Ζω πολλά χρόνια στο κέντρο της Αθήνας, το οποίο, όσο ωραίο κι αν είναι, δεν έχει ησυχία, δεν έχει σιωπή. Και αυτό το πράγμα, δεν σου κρύβω, ενώ ήμουν φανατικός του κέντρου, έχει αρχίσει σιγά-σιγά να με κουράζει. Οπότε θεωρώ ότι η σιωπή είναι κάτι που χρειάζεσαι, ειδικά όσο μεγαλώνεις και ωριμάζεις. Μικρός μπορεί να μην την επιζητάς τόσο, να θες να τα ζήσεις όλα τώρα. Αλλά η σιωπή και το να κάθεσαι λίγο στην άκρη, να παρατηρείς και απλώς να περνάει η ώρα, χρειάζεται. Ειδικά σε μια κοινωνία που δεν σε αφήνει ούτε ένα δευτερόλεπτο ελεύθερο, λόγω social media.
Οι γυναίκες πρωταγωνιστούν στους στίχους σου. Πώς υπάρχουν στη ζωή σου;
Με καθορίζουν. Ενα από τα θέματα που καταλαβαίνω τώρα τελευταία είναι ότι έχω μια τάση ετεροπροσδιορισμού μέσα από τις γυναίκες: από τη μάνα μου, τις κόρες μου, τις σχέσεις μου, τη γιαγιά μου, που είναι ακόμα κοντά μας. Οταν ήμουν μικρός έγραφα ποιήματα – «Σ’ αγαπώ σημαίνει θέλω να είμαι εσύ, να βλέπω τον κόσμο από τα μάτια σου». Τα ξανακοιτάω πού και πού και βλέπω έντονη την παρουσία των γυναικών. Σαν αγάπη να σημαίνει να βλέπω τον κόσμο μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας. Το οποίο δεν είναι και πάρα πολύ υγιές. Αλλά είναι αυτό που είναι.
Οι κόρες σου ακούν τη μουσική σου, έρχονται στα live;
Η μεγάλη, που είναι 23, είχε στην αρχή μια δικαιολογημένη άρνηση, όταν περνούσε την εφηβεία της και δεν ψηνόταν πολύ για τη μουσική μου. Και καλά έκανε. Τώρα πια της αρέσει. Το ίδιο και στη μικρή, που είναι 13. Μερικές φορές έρχονται μαζί στα live κι είναι ωραίο αυτό. Ενα από τα πράγματα που θέλω σίγουρα στο μέλλον είναι να είμαι όλο και περισσότερο εκεί, παρών στη ζωή τους. Είναι καταπληκτικά παιδιά, με πολλή ενσυναίσθηση και ευαισθησία. Θα έδινα τη ζωή μου γι’ αυτά.
Ποιο είναι το πιο τρυφερό τραγούδι που έχεις γράψει;
Σίγουρα το «Πρωινό». Στον πρώτο μου δίσκο, στις «Μυστικές χορευτικές κινήσεις», στο «Σαν Ιχθύς», έλεγα «να δεις πια καθαρά πως κανείς δεν σε αγαπά». Στον τελευταίο μου δίσκο, στο τελευταίο τραγούδι, λέω «μου ’χες πει πως για πάντα θα με αγαπάς». Το «Πρωινό» κλείνει έναν μεγάλο κύκλο μέσα μου: τον κύκλο της αποδοχής της αγάπης. Ένας τύπος που πριν από κάποια χρόνια δεν μπορούσε να αποδεχτεί την αγάπη -«κανείς δεν με αγαπά»- επτά χρόνια μετά λέει: «Για πάντα θα με αγαπάς». Είναι σίγουρα από τα αγαπημένα μου τραγούδια.
Κι εγώ το αγαπώ πολύ. Μιλάει για τη δύναμη της αγάπης ή και ενός ανεκπλήρωτου έρωτα.
Νομίζω ότι καμιά φορά η ευτυχία είναι τελείως δίπλα μας και δεν τη βλέπουμε. Κοιτάμε αλλού. Και είναι δίπλα μας, μέσα μας, σε κάποιον άνθρωπο. Στο «Πρωινό» είναι σαν να λέω: ΟΚ, μπορεί και να αξίζω να αγαπηθώ. Παρότι λέω ψέματα, παρότι κάνω λάθη. Υπάρχει κάποιος που και το ψέμα θα συγχωρεί και τα λάθη θα προσπερνά και μετά θα υποσχεθεί πως για πάντα θα με αγαπά.
Το Παιδί Τραύμα εμφανίζεται την Παρασκευή 29 Μαϊου στο Rover Bar στη Θεσσαλονίκη και την Κυριακή 5 Ιουλίου στην Πλατεία Νερού, στο Release Athens, πριν από τον Pan Pan και τον Παύλο Παυλίδη.
