Την τελευταία της πνοή άφησε λίγο πριν κλείσει τα 88 της χρόνια, το απόγευμα της 28ης Μαρτίου, η σπουδαία της ελληνικής μουσικής, Μαρινέλλα. Είχε υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο τον Σεπτέμβριο του 2024, στη διάρκεια συναυλίας της στο Ηρώδειο.
Η Μαρινέλλα, κατά κόσμον Κυριακή Παπαδοπούλου, μία από τις πιο αγαπημένες και εμβληματικές φωνές της ελληνικής μουσικής σκηνής, αφήνει πίσω της μια αξιοζήλευτη μουσική κληρονομιά.
Γεννημένη τον Μάιο του 1938 στην Αθήνα, ξεκίνησε την καριέρα της στο τραγούδι τη δεκαετία του 1950 και καθιερώθηκε ως η βασίλισσα του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού. Με τη χαρακτηριστική δυνατή και εκφραστική φωνή της, ερμήνευσε τραγούδια που έμειναν ανεξίτηλα στη μνήμη του κοινού.
View this post on Instagram
Ήταν το τέταρτο και τελευταίο παιδί μιας μεγάλης οικογένειας προσφύγων από την Κωνσταντινούπολη. Από πολύ μικρή, γύρω στα τέσσερα, άρχισε να τραγουδάει στο ραδιόφωνο στο πρόγραμμα «Παιδική Ώρα» και έκανε μικρές διαφημίσεις. Αργότερα εντάχθηκε σε καλλιτεχνικές ομάδες, ενώ το καλλιτεχνικό της όνομα «Μαρινέλλα» της δόθηκε από τον ηθοποιό‑τραγουδιστή Τόλη Χαρμά.
Συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, ενώ η συνύπαρξή της στο πάλκο με τον Στέλιο Καζαντζίδη, τον οποίο και παντρεύτηκε, έχει μείνει στην ιστορία. Η πρώτη της ηχογράφηση έγινε το 1957 με το τραγούδι «Νίτσα, Ελενίτσα». Μαζί με τον Στέλιο Καζαντζίδη αποτέλεσαν ένα από τα μεγαλύτερα ντουέτα της ελληνικής μουσικής σκηνής, με εμφανίσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό. Μετά τον επαγγελματικό και προσωπικό χωρισμό τους, ακολούθησε σόλο καριέρα με πολλές επιτυχίες, συναυλίες και συνεργασίες με σπουδαίους συνθέτες.
Παντρεύτηκε στο Χαλάνδρι τον Στέλιο Κατζαντζίδη στις 7 Μαΐου 1964. Ο γάμος διήρκεσε περίπου 2 χρόνια και έληξε τον Σεπτέμβριο του 1966.
Το 1973 παντρεύτηκε τον Τόλη Βοσκόπουλο, και αυτός ο γάμος έληξε λίγο αργότερα, το 1981. «Είχα γράψει ένα τραγούδι, το “Οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουνε”. Πρώτα, έκανα κρούση στη Μαρινέλλα, ήθελα ντουέτο μαζί της, αλλά μόλις είχε χωρίσει με τον Καζαντζίδη και ήθελε να κάνει καριέρα μόνη της. Το κατάλαβα και το μόνο που της είπα -και το θυμάται ακόμη-, ήταν ότι εμείς κάποια στιγμή θα ξανασυναντιόμασταν» είχε δηλώσει σε συνέντευξή του ο Τόλης Βοσκόπουλος.
Είχε αποκτήσει μια κόρη, τη Τζωρτζίνα Σερπιέρη από τη σχέση της με τον Φρέντυ Σερπιέρη. Η ίδια είχε δηλώσει σε συνέντεξή της στη Lifo το 2024 για το παιδί της και τη σχέση της με τον πατέρα του:
«Η Tζωρτίνα, ήταν καρπός του έρωτά μου με τον πρωταθλητή ιππασίας Φρέντυ Σερπιέρη, με τον οποίο ήμασταν μαζί τέσσερα χρόνια. Όταν γεννήθηκε η κόρη μας, εκείνος ήθελε να παντρευτούμε. Αποφάσισα, όμως, να μην ανταποκριθώ και του ζήτησα να παραμείνουμε δύο καλοί φίλοι, κάτι που τηρήσαμε μέχρι να φύγει από τη ζωή. Προκάλεσε σοκ το ότι δεν παντρευτήκαμε, αλλά δεν με ενδιέφερε ο κοινωνικός αντίκτυπος ούτε τι θα πει ο κόσμος που είχαμε αποκτήσει ένα παιδί εκτός γάμου.
Το ωραιότερο πράγμα που έχω δει όλα αυτά τα χρόνια ήταν η γέννηση της κόρης μου, Τζωρτίνας. Ήταν στο Αρεταίειο, τον Ιούλιο του 1973. Όταν μου την έβαλαν στο στήθος, αποκοιμήθηκα. Εκείνα ήταν από τα πιο αξέχαστα λεπτά της ζωής μου. Όταν γίνεσαι μάνα αρχίζουν να σε κατακλύζουν οι υπαρξιακές ανησυχίες. Η ζωή σου παίρνει μια άλλη τροπή».
Στην ίδια συνέντευξη είχε δηλώσει για τον Στέλιο Καζαντζίδη, που πολλοί τους ήθελαν να βρίσκονται σε κόντρα και να χωρίζουν επεισοδιακά: «Ο Καζαντζίδης δεν στάθηκε ποτέ εμπόδιο στη διαδρομή μου, ούτε στην ανέλιξή μου. Απεναντίας, με βοήθησε πάρα πολύ. Απ’ αυτόν έμαθα πάρα πολλά στα δέκα χρόνια που ήμασταν μαζί. Μεγάλο σχολείο ο άνθρωπος αυτός. Όταν πρωτομιλήσαμε, μου ζήτησε να κατέβω στην Αθήνα μαζί του για να του κάνω σεγκόντο. Είχε χωρίσει από την Καίτη Γκρέυ και πήγαμε να μείνουμε στο σπίτι του, στη Νέα Ιωνία, μαζί με τη μητέρα του, Γεσθημανή, την οποία λάτρευε, όπως και αυτή τον ίδιο. Παντρευτήκαμε τον Μάιο του 1964 στο Χαλάνδρι. Δυστυχώς, η μητέρα του δεν ήρθε στη γαμήλια τελετή, όπως και κανείς άλλος από το σόι του. Πάντως, ακολουθήσαμε κοινή πορεία με επιτυχημένους δίσκους, μεγάλα σουξέ, αμέτρητα ταξίδια, ταινίες, θέατρα, συναυλίες, αλλά προφανώς και με προβλήματα, εντάσεις, όπως έχει κάθε ζευγάρι. Παντρεμένοι ήμασταν μόνο δύο χρόνια. Χωρίσαμε γιατί αυτός δεν ήθελε να δουλεύω, εγώ το αντίθετο. Παραμείναμε, όμως, πολύ καλοί φίλοι μέχρι το τέλος…»
Η διαδρομή της Μαρινέλλας υπήρξε μια συνεχής κατάθεση ψυχής, η οποία ολοκληρώθηκε το βράδυ της 25ης Σεπτεμβρίου πάνω στη σκηνή. Μετά από δεκαετίες αδιάκοπης προσφοράς, δεκάδες βραβεία και παγκόσμια αναγνώριση, η σπουδαία ερμηνεύτρια εδραιώθηκε ως εθνικό σύμβολο.
Δεν ήταν μόνο η φωνή της που προκαλούσε ρίγη, αλλά και το ήθος της: η γενναιοδωρία με την οποία αγκάλιαζε τους νέους συναδέλφους της και η εμμονή της στην αρτιότητα του θεάματος. Η ικανότητά της να καθηλώνει τα πλήθη χωρίς τεχνική υποστήριξη παρέμεινε το σήμα κατατεθέν της μέχρι τέλους.
Το «αντίο» της ήρθε νομοτελειακά, μέσα από τα λόγια που τραγούδησε λίγο πριν σβήσουν τα φώτα, αφήνοντας την τελευταία της υπόκλιση να αντηχεί σε αυτούς τους στίχους:
«Φεύγεις και φεύγω, και πού πάμε; Εγώ κι εσύ, θεέ μου, μας έμαθες εσύ, τόσο πολύ να αγαπάμε…»
Την αποχαιρετάμε με τον σεβασμό που αρμόζει σε μια καλλιτέχνιδα που δεν φοβήθηκε ποτέ να αγαπήσει, να δοθεί και να εξαντλήσει κάθε ικμάδα της ύπαρξής της πάνω στο σανίδι.
