Το περιβάλλον γύρω μας έχει σίγουρα τη δυνατότητα να μας επηρεάσει. Πόσες φορές έχουμε νιώσει λιγότερο ενεργητικές λόγω ενός βροχερού, μουντού καιρού ή έχουμε συνδέσει την ανεμελιά των καλοκαιρινών διακοπών με την απλή αρχιτεκτονική άσπρου-μπλε που κυριαρχεί στα νησιά των Κυκλάδων.
Η σελίδα Architecture Wave, αφιερωμένη στην επίδραση χώρων, σχεδίων, εμπειριών που ορίζουν και επηρεάζουν το πως ζούμε, προτείνει και κάτι περαιτέρω. Σε άρθρο της με τίτλο «Η Αρχιτεκτονική της Ταυτότητας: Πώς οι χώροι που διαλέγουμε αποκαλύπτουν ποιοι γινόμαστε» αναλύει μερικές προτιμήσεις που μαρτυρούν όχι μόνο την παρούσα εσωτερική μας κατάσταση, αλλά πιθανώς και την εξέλιξή μας.
View this post on Instagram
Οι χώροι που μας ελκύουν δεν είναι ουδέτεροι. Αντίθετα, μοιάζουν να συνομιλούν με τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τις μεταβάσεις μας. Για παράδειγμα, η στροφή προς φυσικά υλικά όπως το ξύλο, η πέτρα ή ο πηλός συχνά συνδέεται με μια εσωτερική ανάγκη για γείωση, απλότητα και επανασύνδεση με το ουσιώδες. Οι τραχιές υφές, ατελείς και «ζωντανές», απομακρύνονται από την ψυχρή τελειότητα και μας επιτρέπουν να αποδεχτούμε την ατέλεια – τόσο στον χώρο όσο και στον εαυτό μας.
Αντίστοιχα, οι ανοιχτοί, φωτεινοί χώροι με μεγάλες επιφάνειες και καθαρές γραμμές συχνά προσελκύουν άτομα που βρίσκονται σε φάση αναδιοργάνωσης ή αναζήτησης διαύγειας. Το φως λειτουργεί σχεδόν συμβολικά: ως χώρος για σκέψη, κίνηση και εξέλιξη. Αντίθετα, πιο σκοτεινά, «κουκουλιασμένα» περιβάλλοντα, με βαριά υφάσματα και χαμηλό φωτισμό, μπορεί να υποδηλώνουν ανάγκη για προστασία, ενδοσκόπηση ή συναισθηματική ασφάλεια. Όπως λέει το άρθρο, ασυνείδητα, το νευρικό μας σύστημα επιλέγει πριν από εμάς.
Ακόμη και η επιλογή ανάμεσα σε έναν αυστηρά δομημένο χώρο και έναν πιο χαοτικό, γεμάτο αντικείμενα περιβάλλον, λέει τη δική της ιστορία. Ο μινιμαλισμός δεν είναι απλώς τάση διακόσμησης· συχνά εκφράζει την επιθυμία για έλεγχο, καθαρότητα σκέψης και απομάκρυνση από τον θόρυβο. Αντίθετα, οι χώροι με προσωπικά αντικείμενα, αναμνηστικά και ετερόκλητα στοιχεία λειτουργούν σαν ημερολόγια ζωής που αφηγούνται ποιοι ήμασταν και ποιοι προσπαθούμε να παραμείνουμε.
Σύμφωνα με την προσέγγιση του Architecture Wave, δεν διαλέγουμε μόνο χώρους που «μας ταιριάζουν», αλλά και χώρους που μας προετοιμάζουν για αυτό που ερχόμαστε να γίνουμε. Το σπίτι, το γραφείο, ακόμη και τα μέρη που επιλέγουμε να επισκεπτόμαστε επαναλαμβανόμενα, λειτουργούν σαν καθρέφτες αλλά και σαν καθοδηγητές της ταυτότητάς μας.
Ίσως τελικά η αρχιτεκτονική να μην αφορά μόνο το πώς ζούμε, αλλά το πώς εξελισσόμαστε. Και οι χώροι που επιλέγουμε, συνειδητά ή ασυνείδητα, να είναι μικρές προφητείες του εαυτού που διαμορφώνεται.
