Η Emma Mazzenga δεν είναι μια συνηθισμένη 93χρονη γιαγιά. Η Ιταλίδα σπρίντερ συνεχίζει να αγωνίζεται σε υψηλό επίπεδο, να καταρρίπτει παγκόσμια ρεκόρ και να εμπνέει ανθρώπους κάθε ηλικίας με τη στάση ζωής της.
Το 2024 έγινε παγκόσμιο θέμα όταν κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ κλειστού στίβου στα 200 μέτρα στην κατηγορία άνω των 90 ετών, τερματίζοντας σε 54,47 δευτερόλεπτα. Και δεν σκοπεύει να σταματήσει σύντομα.
«Μου αρέσει ο ανταγωνισμός. Ακόμη και σήμερα, ίσως λίγο λιγότερο από παλιά, εξακολουθώ να νιώθω άγχος πριν από κάθε αγώνα», δήλωσε πριν από λίγο καιρό στο CNN Sports. Μάλιστα, τον περασμένο Ιούνιο πέτυχε νέο προσωπικό ρεκόρ στα 200 μέτρα με χρόνο 50,34 δευτερόλεπτα.
Η επιστροφή στον αθλητισμό μετά τα 50
Παρότι αγαπούσε πάντα τον αθλητισμό, η πορεία της δεν ήταν συνεχώς συνδεδεμένη με τις διοργανώσεις και τις προπονήσεις.
Ως έφηβη έπαιζε μπάσκετ, ενώ αργότερα αγωνίστηκε με την ομάδα του Πανεπιστημίου της Padova για αρκετά χρόνια. Ωστόσο, μετά τον γάμο της το 1963, οι οικογενειακές και επαγγελματικές υποχρεώσεις την απομάκρυναν από τον αγωνιστικό αθλητισμό για περίπου 25 χρόνια.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αυτό που θέλουν να μάθουν οι περισσότεροι είναι τα μυστικά της επιτυχίας της και πώς κάποιος της ηλικίας της κατάφερε να παραμείνει σε φόρμα και να συνεχίσει να προπονείται σε τόσο υψηλό επίπεδο.
Η αθλήτρια είπε ότι δεν περνάει μέρα χωρίς να κάνει κάποια μορφή σωματικής άσκησης – αλλά αυτό δεν ήταν κάτι που έκανε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της, παρά το ότι από μικρή είχε πάθος για τον αθλητισμό. «Πάντα μου άρεσε να ασχολούμαι με τον αθλητισμό. Όταν ήμουν στο γυμνάσιο, στα 14 ή 15 μου χρόνια, έπαιζα μπάσκετ. Στη συνέχεια, πήγα στο πανεπιστήμιο και ο πρύτανης οργάνωσε μια ομάδα γυναικών αθλητριών, οπότε αγωνίστηκα για το Πανεπιστήμιο της Πάδοβας για επτά ή οκτώ χρόνια. Ήμουν πολύ καλή, αλλά σίγουρα μου ταίριαζε περισσότερο ένα ατομικό άθλημα, οπότε συνέχισα. Αποφοίτησα ενώ συνέχιζα να αγωνίζομαι. Αλλά μετά, το 1963, παντρεύτηκα και για 25 χρόνια είχα το σχολείο και την οικογένεια, οπότε δεν έκανα τίποτα.
Πήγαινα στα βουνά, έκανα πεζοπορία, πήγαινα για σκι, αλλά εγκατέλειψα τον αγωνιστικό αθλητισμό και ξανάρχισα το 1986, σε ηλικία 53 ετών».
Από τότε δεν σταμάτησε ποτέ. Προπονείται σταθερά τρεις φορές την εβδομάδα και, όπως λέει, η άσκηση αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς της.
Η Emma είναι η ζωντανή απόδειξη ότι ποτέ δεν είναι αργά για να ξεκινήσεις κάτι είτε το είχες δοκιμάσει στο παρελθόν είτε όχι. Το διαμέρισμά της, όπου ζει μόνη της στα περίχωρα της ιστορικής πόλης της Πάδοβας, είναι γεμάτο με εκατοντάδες μετάλλια και τρόπαια που έχει συγκεντρώσει αγωνιζόμενη σε όλο τον κόσμο τα τελευταία 40 περίπου χρόνια.
Ένα από τα πιο αγαπημένα της είναι το χρυσό μετάλλιο που κατέκτησε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βετεράνων Στίβου στο Sacramento το 2011. Ήταν ο πρώτος παγκόσμιος τίτλος της και εξακολουθεί να κατέχει ξεχωριστή θέση στη συλλογή της.
Η καθημερινότητά της χαρακτηρίζεται από απλότητα και μέτρο, όπως και η διατροφή της. «Στις πέντε το πρωί, είμαι ξύπνια. Παίρνω το πρωινό μου, συνήθως ένα σάντουιτς με ζαμπόν ή σαλάμι, και μετά ασχολούμαι με διάφορα πράγματα. Βγαίνω έξω, κάνω μια βόλτα, πάω για ψώνια, καθαρίζω λίγο το σπίτι. Μετά τρώω συνήθως ένα σνακ, μετά λίγα φρούτα και μερικά μπισκότα. Στις 12, φυσικά, μεσημεριανό, και τρώω λίγα ζυμαρικά – 30 ή 40 γραμμάρια – και κρέας ή ψάρι και λαχανικά. Το απόγευμα, διαβάζω. Πηγαίνω σινεμά, γιατί έχω ένα πολυκινηματογράφο εδώ, 200 μέτρα μακριά, οπότε είναι πολύ βολικό. Ή ίσως πάρω το τραμ για το κέντρο. Το βράδυ, τρώω μερικά λαχανικά και μετά κάθομαι μπροστά στην τηλεόραση και, τις περισσότερες φορές, αποκοιμιέμαι».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η έρευνα πάνω στην περίπτωσή της
Η εξαιρετική φυσική της κατάσταση τράβηξε το ενδιαφέρον επιστημόνων από το Πανεπιστήμιο της Pavia, οι οποίοι την ενέταξαν στο ερευνητικό πρόγραμμα TRAJECTORAGE.
Το πρόγραμμα παρακολουθεί άτομα άνω των 60 ετών με στόχο να κατανοήσει καλύτερα πώς επηρεάζονται οι μύες και το νευρικό σύστημα από τη γήρανση και ποιον ρόλο παίζει η σωματική άσκηση στην επιβράδυνση αυτής της διαδικασίας.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, η Emma αποτελεί το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα της μελέτης. Είναι η μεγαλύτερη σε ηλικία αλλά και η πιο δραστήρια συμμετέχουσα.
Οι εξετάσεις που πραγματοποιήθηκαν έδειξαν ότι η καρδιοαναπνευστική της κατάσταση θυμίζει άνθρωπο περίπου 50 ετών, ενώ η λειτουργία των μιτοχονδρίων στους μυς της είναι συγκρίσιμη με εκείνη ενός υγιούς 20χρονου.
Ο ερευνητής Martino Franchi, από το Πανεπιστήμιο της Padova, δήλωσε χαρακτηριστικά: «Δεν έχω γνωρίσει ποτέ ξανά κάποιον σαν την Emma».
Παρότι οι πρόσφατες εξετάσεις έδειξαν ότι έχει φυσιολογικά γεράσει σε σχέση με τις προηγούμενες μετρήσεις, η φθορά του οργανισμού της είναι πολύ μικρότερη από εκείνη που παρατηρείται συνήθως στους συνομηλίκους της.
Η διεθνής μελέτη περίπτωσης σχετικά με τη φυσική κατάσταση της Mazzenga εντάσσεται στο πλαίσιο μιας ευρύτερης, πολυετούς προσπάθειας ερευνητών στην Ιταλία να κατανοήσουν καλύτερα πώς μεταβάλλονται οι μύες καθώς γερνάμε.
«Καθώς γερνάμε, γινόμαστε πιο αργοί, δεν είμαστε τόσο γρήγοροι όσο παλιά. Δεν πηδάμε τόσο ψηλά, για παράδειγμα, δεν κινούμαστε αρκετά, σωστά; Έτσι, αυτό μας οδηγεί σε μια μικρή παρακμή καθώς γερνάμε», δήλωσε ο Martino Franchi, στο CNN Sports. «Αυτό που θέλουμε να καταλάβουμε με αυτή τη μελέτη είναι: υπάρχει κάποιο σημείο στη ζωή μας όπου τα πράγματα αρχίζουν να παίρνουν την κατιούσα;».
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα μιτοχόνδρια των μυών της, τα μικροσκοπικά οργανίδια μέσα στα κύτταρα που απορροφούν οξυγόνο και το μετατρέπουν σε ενέργεια, είναι εξαιρετικά ανθεκτικά και λειτουργούν όπως αυτά των εικοσάχρονων.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Παρά τα εντυπωσιακά επιστημονικά δεδομένα, η ίδια πιστεύει ότι το μυστικό της βρίσκεται σε πολύ πιο απλές συνήθειες.
«Κινούμαι συνεχώς. Περπατώ στη γειτονιά ή πηγαίνω στο κέντρο της πόλης. Δεν μένω ποτέ όλη μέρα μέσα στο σπίτι, εκτός αν ο καιρός δεν το επιτρέπει», λέει. Για εκείνη η σωματική δραστηριότητα δεν είναι το μόνο συστατικό της υγιούς γήρανσης. «Το σημαντικότερο είναι να μην απομονώνεσαι. Τον τελευταίο χρόνο συμμετέχω σε ομάδες της γειτονιάς, συζητάμε διάφορα θέματα, διαβάζουμε βιβλία και συναντιόμαστε συχνά. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό».
