Πόσο καλά ξέρεις το σύντροφό σου; Πόσο καλά θέλεις να ξέρεις το σύντροφό σου; Αγαπάς χωρίς όρους και αστερίσκους; Και, το κυριότερο, πού τραβάς τη γραμμή όσον αφορά στους γαμήλιους DJ;
Αυτά είναι μερικά από τα κρίσιμα ερωτήματα για τις σύγχρονες σχέσεις που βάζει στο μικροσκόπιο το The Drama, η νέα ταινία με την Ζεντάγια και τον Ρόμπερτ Πάτινσον, σε σενάριο και σκηνοθεσία του νορβηγού προβοκάτορα-με-το-γάντι, Κρίστοφερ Μπόργκλι. Όλη η ιδέα περιστρέφεται γύρω από μια ανατροπή που κρατιέται ως επτασφράγιστο μυστικό και δεν θα αποκαλύψουμε εδώ, μιας και το τέχνασμα της ταινίας είναι να σοκαριστεί το κοινό όσο και οι χαρακτήρες στην οθόνη όταν το ακούν για πρώτη φορά.
Ο Τσάρλι και η Έμμα μοιάζουν με το ιδανικό ζευγάρι που συμπληρώνει όλα τα κουτάκια μιας συγκεκριμένης μιλένιαλ ευτυχίας: είναι όμορφοι, προοδευτικοί (μεταξύ τους και με τους φίλους τους), διανοούμενοι (αν κρίνουμε από τα βιβλία και τις αφίσες στους τοίχους τους), εργάζονται στο χώρο του πολιτισμού, έχουν ένα μικρό αλλά καλόγουστο διαμέρισμα σε μια καλή αμερικάνικη πόλη και μετά από 2 χρόνια σχέσης ετοιμάζονται να παντρευτούν.
Η ταινία ξεκινά με τον Τσάρλι να προβάρει τους γαμήλιους όρκους του μπροστά στον καλύτερό του φίλο (Μαμούντου Ατίε). Στην αφήγηση παρεμβάλλεται η γλυκιά/cringe γνωριμία του ζεύγους σε ένα από αυτά τα μοντέρνα ανώνυμα καφέ, όπου εκείνη διάβαζε ένα βιβλίο ακούγοντας μουσική, εκείνος προσποιήθηκε ότι το είχε διαβάσει για να την πλησιάσει και τελικά της μίλησε χωρίς να ξέρει ότι έχει κώφωση στο ένα αυτί.
Ο λόγος του είναι συγκινητικός, αλλά περιλαμβάνει και αιχμηρά αστεία που δημιουργούν αμφιβολίες σχετικά με το αν ο Τσάρλι είναι βαθιά ερωτευμένος ή απλώς καψουρεμένος με την Έμμα. Την ίδια απορία έχει και η Έμμα για τον εαυτό της, όπως αναφέρει στη δική της κολλητή (Αλάνα Χάιμ), σε μια αντίστοιχη συζήτηση εν όψει της τελετής. Σε αυτά τα πρώτα λεπτά της ταινίας ο Μπόργκλι, που είναι και μοντέρ της ταινίας, παίζει με τις αφηγηματικές διασταυρώσεις, την ταχύτητα αλλαγής οπτικής γωνίας και το υποχθόνιο χιούμορ που χαρακτηρίζει τη μέχρι τώρα φιλμογραφία του για να φτιάξει μια άβολη, αλλά παρόλα αυτά όχι πραγματικά ανησυχητική ατμόσφαιρα. Οι ετοιμασίες συνεχίζονται, τα παιδιά αγαπιούνται, όλοι ανυπομονούν για τη μεγάλη μέρα.
Ο Τσάρλι, η Έμμα και οι φίλοι και κουμπάροι τους συναντιούνται για να δοκιμάσουν λιχουδιές και κρασιά για το μενού της τελετής. Η τετράδα παρασύρεται από τα χαλαρά vibes και το αλκοόλ και αποφασίζει να παίξει ένα παιχνίδι: ο καθένας πρέπει να μαρτυρήσει το χειρότερο πράγμα που έχει κάνει ποτέ στη ζωή του. Μετά από αμήχανες, διεστραμμένα απολαυστικές εξομολογήσεις νεανικής τρέλας, έρχεται η σειρά της Έμμα. Το δικό της παράπτωμα είναι τόσο αδιανόητο που πέφτει σαν βόμβα όχι μόνο στην παρέα (η φίλη της σταματάει οριστικά να της μιλάει), αλλά και σε ολόκληρη τη σχέση που έχει χτίσει –και ετοιμάζεται να επισημοποιήσει– με τον Τσάρλι. Πανικόβλητος και πλέον αβέβαιος για το ποιον της αγαπημένης του, ο Τσάρλι πέφτει σε μια δίνη υποψιών, παράνοιας και κωμικά κακών αποφάσεων.
Το αν τελικά οι άνθρωποι αλλάζουν έχει απαντηθεί οριστικά από τη σειρά The Sopranos και κανείς από τότε δεν έχει παρουσιάσει ένα αντάξιο επιχείρημα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αξίζει να γίνονται προσπάθειες, ειδικά όταν περιλαμβάνουν τόσο πρόθυμους σταρ. Ο Πάτινσον, που δεν υποδύεται συχνά offbeat χιουμοριστικούς ήρωες αλλά όταν το κάνει διαπρέπει (βλ. Ο Φάρος, Mickey 17), χειρίζεται την ολοένα και αυξανόμενη απελπισία του Τσάρλι με μια χαρακτηριστικά βρετανική χαοτική ενέργεια, σαν να έχει παραδοθεί στο φαρσικό της υπόθεσης ενώ την ίδια στιγμή ο θεατής αναπόφευκτα αναρωτιέται σοβαρά τι θα έκανε ο ίδιος στη θέση του. Έχει μια φυσική χημεία με την Ζεντάγια, που επιτέλους βρίσκει έναν κινηματογραφικό ρόλο στο σωστό μήκος κύματος με τις υποκριτικές της ικανότητες: καθώς και η ίδια η Έμμα αναγκάζεται να έρθει αντιμέτωπη με το παρελθόν της και να επανατοποθετηθεί στην παρούσα κοινωνική της συνθήκη, η έμφυτη συστολή της συμβάλλει στο μυστήριο του χαρακτήρα της, σε ένα σενάριο που δυστυχώς αδικεί και την ηθοποιό και την ηρωίδα.
Ο Μπόργκλι έχει αξιοσημείωτες ιδέες, όπως είχε φανεί και στις δύο προηγούμενες ταινίες του, το νορβηγικό Σιχάθηκα τον Εαυτό Μου (για μια κοπέλα που τερματίζει το ναρκισσισμό προσποιούμενη ότι έχει μια παραμορφωτική ασθένεια για να τραβήξει την προσοχή του κόσμου) και το αγγλόφωνο ντεμπούτο του, Dream Scenario (στο οποίο ο Νίκολας Κέιτζ παίζει έναν καθηγητή που ανεξήγητα εμφανίζεται στα όνειρα όλων των ανθρώπων και στη συνέχεια πέφτει θύμα της cancel culture).
Στο The Drama, χρησιμοποιεί μια βαθιά αμερικάνικη παθογένεια για να σχολιάσει την εμμονή με την ταυτότητα, όμως δεν έχει το υπόβαθρο ή την τόλμη να κοιτάξει κατάματα τις περίπλοκες και πολυεπίπεδες συνδέσεις που δημιουργεί το αμάρτημα της Έμμα και τελικά καταφεύγει στην εύκολη διακωμώδηση παράπλευρων πραγμάτων, όπως οι κώδικες μιας σχέσης, η γαμήλια κουλτούρα και η ταπεινωτική ανάγκη για κοινωνικό συμβιβασμό. Αυτό το τελευταίο ίσως είναι και το μεγαλύτερο δράμα απ’ όλα.
