Μπορεί η Chloe Zhao να θεωρείται μια από τους σημαντικότερους σύγχρονους σκηνοθέτες, καθώς το 2021 έγινε η πρώτη γυναίκα ασιατικής καταγωγής που κέρδισε δυο Όσκαρ, Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Ταινίας, για το «Nomandland», ενώ φέτος ήταν υποψήφια στις ίδιες κατηγορίες για το «Hamnet», αλλά στην προσωπική ζωή της δυσκολεύεται να διαχειριστεί τον φόβο του θανάτου.
Έτσι, πήρε μια τολμηρή απόφαση: αντί να αποφεύγει το θέμα, να εκπαιδευτεί για να γίνει «σύμβουλος θανάτου», δηλαδή να προσφέρει επαγγελματική υποστήριξη σε ανθρώπους που βρίσκονται κοντά στο τέλος της ζωής τους, όπως είπε σε μια συνέντευξή της στους New York Times.
«Φοβάμαι τον θάνατο σε όλη μου τη ζωή. Ακόμα, τον φοβάμαι πάρα πολύ. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, δεν έχω καταφέρει να απολαύσω τη ζωή μου πλήρως. Δεν έχω καταφέρει να αγαπήσω με ανοιχτή την καρδιά μου, γιατί φοβάμαι υπερβολικά ότι θα χάσω την αγάπη, που είναι μια μορφή θανάτου, κάτι εφήμερο. Φοβάμαι να ζήσω τη ζωή μου με έναν συγκεκριμένο τρόπο μήπως πεθάνω εξαιτίας αυτού, όχι απαραίτητα να σκοτωθώ σε δυστύχημα αλλά και να με σκοτώσουν. Δεν έχω νιώσει ασφαλής στον κόσμο.
»Όταν λοιπόν έχεις περάσει τα σαράντα -που είναι ωραίο, παρεμπιπτόντως, η κρίση της μέσης ηλικίας είναι το καλύτερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί, γιατί αυτό που κάνει είναι να σε βάζει σε έναν δρόμο αναγέννησης- το σώμα σου αλλάζει και μπορείς να νιώσεις τον θάνατο. Επειδή λοιπόν τον φοβάμαι τόσο πολύ, δεν είχα άλλη επιλογή παρά να αρχίσω να αναπτύσσω μια πιο υγιή σχέση με αυτόν, διαφορετικά δεν θα τα κατάφερνα, το δεύτερο μισό της ζωής μου θα ήταν υπερβολικά δύσκολο.
«Επειδή φοβάμαι τόσο πολύ τον θάνατο, δεν είχα άλλη επιλογή παρά να αρχίσω να αναπτύσσω μια πιο υγιή σχέση με αυτόν, διαφορετικά δεν θα τα κατάφερνα, το δεύτερο μισό της ζωής μου θα ήταν υπερβολικά δύσκολο».
»Αν η ζωή έχει τέσσερις εποχές, είμαι στο τέλος του χειμώνα και πλησιάζω την άνοιξη, επιστρέφω στην εποχή της χρυσαλίδας. Έχω περάσει το μεγαλύτερο μέρος της μεταμόρφωσής μου από κάμπια, ας το θέσουμε έτσι. Που ήταν εξαιρετικά δύσκολο για περίπου ενάμιση χρόνο, να κάθεσαι και να νιώθεις κάθε κομμάτι σου να αλλάζει. Ήταν δύσκολο να σηκωθείς από το κρεβάτι, να ενδιαφερθείς για οτιδήποτε, απλά να βγάλεις τη μέρα, γιατί ό,τι χρησιμοποιούσα ως αντιπερισπασμό ή ό,τι νόμιζα ότι ήθελα στη ζωή μου και ότι αν το αποκτούσα τα πάντα θα ήταν καλά ή ό,τι νόμιζα ότι ήμουν δεν ίσχυε πλέον. Βρίσκομαι λοιπόν στο τέλος αυτής της διαδικασίας. Και ο “Hamnet”, το να έχω αυτή την ταινία σε εκείνη την περίοδο, με έσωσε από πολλές απόψεις».
Δείτε το απόσπασμα της συνέντευξής της:
View this post on Instagram
