Σε ένα Φεστιβάλ Καννών που μέχρι τώρα έχει διχάσει με τις επιλογές του, ένα από τα φαβορί για το Χρυσό Φοίνικα είναι το «Fatherland», η νέα ταινία του Paweł Pawlikowski, που συγκλόνισε και συγκίνησε το κοινό με τον «Ψυχρό Πόλεμο» και το «Ida». Ο πολωνός σκηνοθέτης επιστρέφει με αυτό το καλογυρισμένο, συγκρατημένο, ασπρόμαυρο δράμα που εκτυλίσσεται στην Γερμανία μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν ασχολείται με το ιστορικό γεγονός, αλλά με το αποτύπωμά του: κατεστραμμένες πόλεις, χαμένες ταυτότητες και άνθρωποι που προσπαθούν να ξαναβρούν μια αίσθηση νοήματος μέσα από το συλλογικό πένθος.
View this post on Instagram
Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται η Sandra Hüller (που πρόσφατα έκλεψε την παράσταση τραγουδώντας σε καραόκε το «Sign Of The Times» στο «Αποστολή Χαίρε Μαρία») στο ρόλο της Erika Mann, κόρης του νομπελίστα συγγραφέα, Thomas Mann (Hanns Zischler). Στην ταινία, η Erika ταξιδεύει στο πλευρό του πατέρα της καθώς εκείνος επιστρέφει σε μια διαλυμένη Γερμανία, κουβαλώντας ταυτόχρονα πολιτική ευθύνη και βαθιά προσωπικά τραύματα.
Μιλώντας στο ελληνικό Marie Claire λίγο μετά την πρεμιέρα της ταινίας, η Hüller αναφέρθηκε στο κληρονομικό τραύμα, την καλλιτεχνική ταυτότητα, τα γυρίσματα στην Πολωνία και τη συναισθηματική πειθαρχία πίσω από μία από τις πιο δυνατές ερμηνείες της χρονιάς.
«Είμαι απόγονος τρίτης γενιάς ανθρώπων που έζησαν και επέζησαν του πολέμου, οπότε κομμάτια του, μικρά σωματίδια του, υπάρχουν μέσα στο σώμα και το σύστημά μου. Αυτό είναι πολύ ξεκάθαρο για μένα. Το σενάριο αποτυπώνει αυτό το παράξενο κενό στο οποίο βρίσκονται όλοι, και την ανάγκη να ξαναχτίσουν κάτι χωρίς να ξέρουν πραγματικά πώς. Κάποιοι είναι σίγουροι ότι ένας δρόμος είναι ο σωστός, άλλοι πιστεύουν το αντίθετο».
Εξήγησε πως προσέγγισε το ρόλο λιγότερο μέσα από ιστορική έρευνα και περισσότερο μέσα από ένα είδος συναισθηματικής κληρονομιάς. Για εκείνη, το «Fatherland» είναι τελικά μια ταινία για το πένθος και την επιβίωση: «το πώς συνεχίζεις να ζεις με αξιοπρέπεια» και το «τι αξίζει να διατηρήσεις από τον κόσμο πριν τον πόλεμο και τι πιθανώς πρέπει να αφήσεις πίσω».
Ο τρόπος με τον οποίο η Hüller περιγράφει τη σκηνοθετική προσέγγιση του Pawlikowski ίσως εξηγεί γιατί το «Fatherland» έχει τόσο ισχυρό συναισθηματικό αντίκτυπο. «Το κάδρο υπάρχει, και όλα τα υπόλοιπα πρέπει επίσης να υπάρχουν μέσα σε αυτό. Δεν μπορείς να αγγίζεις το πρόσωπό σου, δεν μπορείς να χρησιμοποιείς τεχνάσματα για να βρεις ένα συναίσθημα, απλώς πρέπει να υπάρχει.» Η ηθοποιός μιλάει για μια ερμηνεία βασισμένη αποκλειστικά στην παρουσία, την ακρόαση και τη συναισθηματική αλήθεια, χωρίς καμία τεχνική επίδειξη.
Παράλληλα, αποκαλύπτει πόσο βαθιά επηρέασε το συνεργείο το γεγονός ότι τα γυρίσματα έγιναν στην Πολωνία: «Δεν βρισκόμασταν σε μια κατεστραμμένη Γερμανία, βρισκόμασταν σε μια κατεστραμμένη Πολωνία και παίζαμε σαν να ήταν Γερμανία. Αυτό επηρέασε βαθιά όσα συζητούσαμε, όσα νιώθαμε, τις μεταξύ μας συζητήσεις και τελικά την ίδια τη δουλειά μας». Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία στοιχειωμένη όχι μόνο από την Ιστορία, αλλά και από τη συναισθηματική γεωγραφία της ίδιας της Ευρώπης, και μια ερμηνεία από την Hüller που μοιάζει ήδη προορισμένη να ξεχωρίσει όχι μόνο στις Κάννες, αλλά και στην ερχόμενη σεζόν. Η ηθοποιός, άλλωστε, ξεκίνησε τη χρονιά με μια μεγάλη βράβευση στην Μπερλινάλε, για την ερμηνεία της σε μια άλλη ταινία, το «Rose», που κυκλοφορεί στην Ελλάδα στα τέλη του καλοκαιριού. Εκεί υποδύεται μια στρατιώτη μεταμφιεσμένη σε άνδρα, η οποία εμφανίζεται σε ένα απομονωμένο προτεσταντικό χωριό στα τέλη του 17ου αιώνα.
Ολόκληρη η συνέντευξη με την Sandra Hüller θα δημοσιευτεί σε προσεχές τεύχος του Marie Claire.
