Υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν πάντα άνετα, ακόμα και σε περιβάλλοντα που δεν γνωρίζουν καλά. Είναι κοινωνικοί και μπορούν εύκολα να προσαρμοστούν στο καινούριο. Υπάρχουν εκείνοι που δυσκολεύονται από τη φύση τους να αναπτύξουν σχέσεις με τους άλλους από την πρώτη στιγμή, μα όταν νιώσουν ασφάλεια τότε γίνονται και εκείνοι ένα με την υπόλοιπη παρέα. Και υπάρχουν και εκείνοι, που λόγω εμπειριών, νιώθουν πάντα αποκομμένοι και πως δεν μπορούν να χτίσουν ουσιαστικές σχέσεις.
Η παρακάτω ιστορία θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στην τελευταία κατηγορία, καθώς μία γυναίκα ζητά τη βοήθεια της Annalisa Barbieri και του Guardian, ώστε να καταλάβει γιατί τα όσα έζησε ως παιδί και έφηβη δεν την αφήνουν να αναπτύξει φιλικές σχέσεις με άλλους.
«Είμαι στα τέλη της δεκαετίας των 30 και έχω ένα υπέροχο αγοράκι δύο ετών και έναν υποστηρικτικό σύζυγο. Παρ’ όλα αυτά, όταν πηγαίνω με το παιδί μου έξω, νιώθω συχνά σαν να γυρίζω πίσω στην εφηβεία μου. Βλέπω ομάδες γονιών που φαίνονται ήδη δεμένες μεταξύ τους και εγώ αισθάνομαι αποκομμένη, σαν να μην ανήκω πραγματικά πουθενά», γράφει στην αρχή πριν εξηγήσει ότι βίωσε έντονο bullying ως έφηβη.
«Είχα φίλους όταν ήμουν μικρότερη, όμως στην εφηβεία άλλαξα σχολείο και βίωσα έντονο bullying. Αυτή η εμπειρία επηρέασε βαθιά την αυτοπεποίθησή μου. Για πολλά χρόνια ένιωθα ντροπαλή, αόρατη, με την πεποίθηση ότι δεν είμαι αρκετά καλή, αρκετά έξυπνη ή αρκετά συμπαθής για να με θέλουν οι άλλοι κοντά τους.
Αργότερα μετακόμισα στο Λονδίνο, όμως και εκεί δυσκολεύτηκα να δημιουργήσω ουσιαστικές φιλίες. Έκανα προσπάθειες, βρέθηκα σε παρέες, αλλά σχεδόν πάντα ένιωθα ότι δεν καταφέρνω να γίνω πραγματικό κομμάτι τους.
Βρήκα κάποια βοήθεια μέσα από συμβουλευτική και αγωγή για το άγχος, όμως εξακολουθώ να δυσκολεύομαι να εμπιστευτώ τους ανθρώπους. Μετά τη γέννηση του παιδιού μου, πολλές φίλες απομακρύνθηκαν, ενώ και οι νέες γνωριμίες από ομάδες γονέων σταδιακά χάνοται.
Καμιά φορά νιώθω σαν να έχω πάνω από το κεφάλι μου μια “ταμπέλα” που γράφει “ελαττωματική’. Ή σαν να υπάρχει κάποιο μυστικό που όλοι οι άλλοι γνωρίζουν για το πώς δημιουργούνται οι φιλίες και εγώ το χάνω συνεχώς. Θα ήθελα να μου πει κάποιος τι είναι αυτό που κάνω λάθος, ώστε να μπορέσω να το διορθώσω».
Τι απαντά η ειδικός
«Το συναίσθημα που περιγράφετε είναι πολύ πιο συχνό απ’ όσο φαντάζεστε, ειδικά σε ανθρώπους που έχουν βιώσει bullying στην παιδική ή εφηβική ηλικία. Η ψυχοθεραπεύτρια, Lisa Bruton, που απαντά στο ερώτημα εξηγεί ότι τέτοιες εμπειρίες δεν επηρεάζουν μόνο την αυτοεκτίμηση, αλλά και τον τρόπο που “διαβάζουμε” τις κοινωνικές ομάδες στην ενήλικη ζωή», γράφει η συντάκτρια της εφημερίδας πριν συνεχίσει με την απάντηση της ειδικού.
«Δεν υποτιμώ ποτέ την επίδραση του εκφοβισμού. Μπορεί να μας κάνει να αντιλαμβανόμαστε τις ομάδες ως δυνητικά απειλητικές, επειδή εκεί ακριβώς συνέβη η αρχική εμπειρία απόρριψης. Έτσι, ως ενήλικες, μπορεί να ενεργοποιούμαστε συναισθηματικά σε καταστάσεις που θυμίζουν εκείνη την περίοδο, όπως μια παιδική χαρά ή μια ομάδα γονιών.
Συχνά έχουμε μια εξιδανικευμένη εικόνα για το τι σημαίνει “φιλία ενηλίκων”. Οι φιλίες στην πραγματική ζωή δεν μοιάζουν με αυτές που βλέπουμε στα social media ή στην τηλεόραση. Είναι πιο ρευστές, με αποστάσεις, παύσεις και επανασυνδέσεις. Αυτό που συχνά ερμηνεύεται ως απόρριψη, δεν είναι απαραίτητα κάτι προσωπικό. Οι άνθρωποι απομακρύνονται και ξαναβρίσκονται ή απογοητεύουν ο ένας τον άλλο».
Η ειδικός προτείνει να δοθεί έμφαση σε πιο «ασφαλή» κοινωνικά περιβάλλοντα, που δεν ενεργοποιούν έντονα παλιές μνήμες. «Σκεφτείτε επίσης αν θα μπορούσατε να δώσετε στον εαυτό σας θετικές εμπειρίες μέσα σε ομάδες που δεν είναι απαραίτητα ομάδες μαμάδων. Πιστεύω ότι θα σας ταίριαζε (και αυτό είναι ένα από τα βασικά μου tips για το πώς να κάνουμε φίλους) να βρεθείτε σε ομάδες μικτής ηλικίας, έτσι δεν θα σας θυμίζουν τόσο το σχολείο και τις εμπειρίες εκείνης της περιόδου».
Η ψυχοθεραπεύτρια επισημαίνει επίσης ότι, «όταν βρισκόμαστε μέσα σε μια ομάδα, συχνά βοηθά να “συνδεθούμε” πρώτα με ένα άτομο που νιώθουμε λίγο πιο ασφαλές. Αυτό είναι κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουμε αυθόρμητα όταν πλησιάζουμε μια νέα παρέα. Παράλληλα, θα μπορούσε να είναι βοηθητικό να κοινωνικοποιείστε κάποιες φορές μαζί με τον σύντροφό σας, αν τον βιώνετε ως ένα πιο ασφαλές άτομο για εσάς σε κοινωνικά περιβάλλοντα».
Πάντως τονίζει ότι η γυναίκα δεν θα πρέπει να κατηγορεί τον εαυτό της. «Δεν είστε ελαττωματική. Αυτό που νιώθετε είναι ένα αποτύπωμα παλιών εμπειριών που ενεργοποιείται στο παρόν. Και αυτό μπορεί να αλλάξει μέσα από νέες, θετικές κοινωνικές εμπειρίες, που θα ακολουθούν τον δικό σας ρυθμό».
