Καθόμουν στο σαλόνι του ποταμόπλοιου, σε μια μπερζέρα «Εμμανουέλα», με τον Νείλο να περνάει μπροστά μου σαν ταινία. Τα παράθυρα έφταναν από την οροφή ως το πάτωμα και είχα διαλέξει τη θέση που ήταν πιο κοντά στην όχθη, για να βλέπω καλύτερα. Στα ακουστικά μου έπαιζε μια playlist με αγαπημένα αραβικά τραγούδια. Στα χέρια μου κρατούσα ένα βιβλίο του Ναγκίμπ Μαχφούζ.
Δεν διάβασα ούτε μία σελίδα.
Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από το παράθυρο. Η τροπική βλάστηση, τα χωριά στο χρώμα της ώχρας, τα σπίτια από ασβεστόλιθο, τα αρχαία, τα σπαρτά, οι φελούκες, οι άνθρωποι στις όχθες, όλα εναλλάσσονταν με έναν ρυθμό εκστατικό. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι όσο το πλοίο προχωρούσε και υπήρχε φως, δεν θα έχανα ούτε δευτερόλεπτο. Το βράδυ ο Νείλος σκοτείνιαζε. Την ημέρα όμως ήταν ένα θέαμα που δεν ήθελα ούτε να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου για να μη χάσω ένα καρέ.
Η μεγαλύτερη πολυτέλεια του ταξιδιού
Ονειρευόμουν αυτή την κρουαζιέρα από τότε που είδα, σε βιντεοκασέτα των 80s, το «Έγκλημα στον Νείλο». Η αποικιακή κομψότητα, τα λευκά λινά, τα ατμόπλοια, οι αρχαιολόγοι και το μυστήριο της Αγκάθα Κρίστι είχαν γίνει το σκηνικό για τα όνειρά μου. Μόνο που, για χρόνια, δεν τολμούσα. Στην αρχή φοβόμουν για την υγιεινή εξαιτίας ιστοριών τρόμου που είχα ακούσει αλλά και για την ασφάλεια μιας γυναίκας που ταξιδεύει μόνη σε μια αραβική χώρα. Αργότερα, όταν άρχισα πια να μετακινούμαι με ηλεκτρικό αμαξίδιο, ο φόβος μου εξελίχθηκε: δεν ανησυχούσα πια τόσο για την Αίγυπτο όσο για τα σκαλιά της. Επειδή όμως τα όνειρά μου δεν μπορούσαν να περιμένουν άλλο (είναι πολλά και πρέπει να βιαστώ), αποφάσισα ότι έπρεπε να ζήσω την εμπειρία και να διαλέξω το καλύτερο κρουαζιερόπλοιο του Νείλου.
Στην πραγματικότητα, η μεγαλύτερη πολυτέλεια αυτού του ταξιδιού δεν ήταν η art deco πισίνα στο κατάστρωμα, ούτε η καμπίνα με άνεση πεντάστερου ξενοδοχείου, ούτε τα ανατολίτικα γλυκά που παραμόνευαν παντού. Ήταν ότι, από τη στιγμή που έφτασα στο Λούξορ, δεν χρειάστηκε να απολογηθώ για το αμαξίδιό μου. Αυτό, για έναν ταξιδιώτη με κινητική αναπηρία, είναι το ιδανικό. Σε όλη μου τη ζωή πριν από κάθε δραστηριότητα προηγείται η διαπραγμάτευση: ποιος θα σηκώσει το αμαξίδιο, πόσα σκαλιά έχει η είσοδος, αν χωράει στην πόρτα, αν θα υπάρχει κάποιος να βοηθήσει χωρίς να με κάνει να αισθανθώ βάρος. Στο Soleil Nile Cruise, από το πρώτο λεπτό, το Travel Scoot αντιμετωπίστηκε σαν μέρος του ταξιδιού μου, όχι σαν έκτακτη ανάγκη. Και από την αρχή είχα δίπλα μου τον Ούμπι, τον προσωπικό μου ξεναγό και body guard, που ταξίδεψε επίσης με την κρουαζιέρα.
Αυτή η αίσθηση ότι τα πάντα έχουν προβλεφθεί για να χαλαρώνεις και να μην ανησυχείς για τίποτα, είναι ο ορισμός του pampering. Το πρόγραμμα της κρουαζιέρας είναι μελετημένο έτσι ώστε να μπορεί κανείς να δει τα σημαντικότερα μνημεία της Αιγύπτου και συγχρόνως να ξεκουράζεται σε ένα πολυτελές πλωτό κατάλυμα. Στον Νείλο ταξιδεύουν 400 κρουαζιερόπλοια, όμως το Soleil Nile Cruise είναι αυτό με τα υψηλότερα στάνταρ πολυτελείας.
Η μεγαλύτερη πολυτέλεια αυτού του ταξιδιού δεν ήταν η art deco πισίνα στο κατάστρωμα, ούτε η καμπίνα με άνεση πεντάστερου ξενοδοχείου, ούτε τα ανατολίτικα γλυκά που παραμόνευαν παντού. Ήταν ότι, από τη στιγμή που έφτασα στο Λούξορ, δεν χρειάστηκε να απολογηθώ για το αμαξίδιό μου.
Το πρόγραμμα της κρουαζιέρας
Η κρουαζιέρα ξεκίνησε την Δευτέρα από το Λούξορ, όπου έφτασα με εσωτερική πτήση από το Κάιρο, και τελείωσε την Παρασκευή στο Ασουάν, από όπου πάλι με εσωτερική πτήση επέστρεψα στο Κάιρο. Στη διάρκεια του πρώτου και του τελευταίου εικοσιτετράωρου το πλοίο ήταν δεμένο στα λιμάνια του Λούξορ και του Ασουάν αντίστοιχα, ούτως ώστε να επισκεφθούμε τα αξιοθέατά τους.
Τις ενδιάμεσες μέρες έκανε τον πλου από το Λούξορ στο Ασουάν σταματώντας στα πιο ενδιαφέροντα σημεία όπως το Εντφού και το Κομ Όμπο. Διέσχισα τον μεγαλύτερο λατρευτικό τόπο της Αρχαίας Αιγύπτου στο Καρνάκ, ανέβηκα στον τριώροφο ναό της γυναίκας Φαραώ Χατσεψούτ, ισορρόπησα στα χαλάσματα του Κομ Όμπο, του ναού που είναι αφιερωμένος στον θεό κροκόδειλο Σόμπεκ. Πήγα και στο μουσείο με τους ταριχευμένους κροκόδειλους γιατί οι αρχαίοι Αιγύπτιοι τους λάτρευαν σαν θεούς και τους έκαναν μούμιες οι οποίες διασώζονται αρτιμελείς μέχρι σήμερα. Αποκορύφωση της κρουαζιέρας ήταν το Φράγμα του Ασουάν που χτίστηκε τη δεκαετία του 60 και άλλαξε τη μοίρα της χώρας. Αντί η ιστορία της να καθορίζεται από τις πλημμύρες του Νείλου, το νερό του διοχετεύεται στην τεχνητή λίμνη Νάσερ και αρδεύει τις καλλιέργειες που τώρα πια μπορούν να έχουν σοδειές τέσσερις φορές το χρόνο.
Όμως το Soleil Nile Cruise είναι ένας προορισμός από μόνος του. Το ξύλινο κατάστρωμα με την πισίνα και τα κοκτέιλ την ώρα του ηλιοβασιλέματος έχουν κινηματογραφικό αέρα. Το σπα με την εσωτερική πισίνα, τη σάουνα και το χαμάμ προσφέρει θεραπείες βασισμένες στα μυστικά ομορφιάς της Κλεοπάτρας. Η μέρα ξεκινάει στις 5 το πρωί που σερβίρεται το πρόγευμα έτσι ώστε οι ταξιδιώτες να φύγουν για τις εκδρομές τους πριν ανέβει η θερμοκρασία. Τελειώνει το βράδυ με δείπνο στο εστιατόριο α λα καρτ ή με μπουφέ στο κατάστρωμα και ζωντανή αραβική μουσική. Η κουζίνα είναι επίσης ένα ταξίδι. Φίνες γεύσεις παραδοσιακών πιάτων, όπως κόσσρι με ρύζι και όσπρια, μπαμπαγκανούς με καπνιστή μελιτζάνα και κεμπάπ. Η μεγάλη μου αδυναμία ήταν ο αιγυπτιακός μπακλαβάς. Πιο ανάλαφρος, χωρίς σιρόπι, με λεπτό φύλλο και άρωμα βουτύρου. Επειδή όμως δεν είναι πολύ γλυκός, έχανα το λογαριασμό του πόσο έτρωγα. Δυστυχώς στην κρουαζιέρα οι ποσότητες είναι απεριόριστες.
Χαιρόμουν τόσο πολύ που ταξίδευα χωρίς παρέα και μπορούσα να αφιερωθώ με όλες μου τις αισθήσεις στην απόλαυση κάθε στιγμής χωρίς να πρέπει να φροντίζω, να κανονίζω και να συνεννοούμαι. Δεν ένιωθα την ανάγκη ν’ ανταλλάξω συναισθήματα με κανέναν, μόνο να επικεντρωθώ στα δικά μου. Τις νύχτες κοιμόμουν με τις κουρτίνες ανοιχτές ώστε να έχω τα μάτια μου στον ποταμό με το πρώτο φως της ημέρας. Δεν ήθελα να τελειώσει η κρουαζιέρα, χρειαζόμουν κι άλλο χρόνο μέσα σε αυτήν την κάψουλα καλής ζωής, ανεμελιάς και περιποίησης. Το μόνο κίνητρο για να φύγω χωρίς δράματα από το ποταμόπλοιο ήταν ότι η πτήση μου θα με πήγαινε στο Κάιρο και θα έβλεπα για πρώτη φορά στη ζωή μου τις Πυραμίδες.
