Πάνω από 2,3 εκατομμύρια γυναίκες διαγιγνώσκονται κάθε χρόνο με καρκίνο του μαστού σε όλο τον κόσμο και, ενώ πολλές γιορτάζουν την επιβίωσή τους, κάποιες, με μεταστατικές μορφές καρκίνου, χάνουν τη μάχη. Στις τελευταίες είναι αφιερωμένο ένα άγαλμα στο Όσλο, εμπνευσμένο μάλιστα από μια αληθινή γυναίκα, τη Cecilie Flatval, σύζυγο, μητέρα τριών παιδιών και ακτιβίστρια, που διαγνώστηκε μόλις σε ηλικία 42 ετών.
Το γλυπτό δημιουργήθηκε από τον διακεκριμένο Νορβηγό εικαστικό Håkon Anton Fagerås, στο πλαίσιο της σύμπραξης της Νορβηγικής Εταιρείας Καρκίνου του Μαστού και της Pfizer, και τοποθετήθηκε στο κέντρο της πόλης. Αναπαριστά τη Cecilie μετά τη μαστεκτομή, με ορατές τις ουλές της επέμβασης, για να τιμήσει τη ρεαλιστική μορφή της, χωρίς ωραιοποιήσεις.
Η Cecilie πέθανε τον Απρίλιο του 2023, αλλά πρόλαβε να δει το έργο να ολοκληρώνεται και να αποκαλύπτεται. Στην κληρονομιά που άφησε υπάρχουν, επίσης, ένα ντοκιμαντέρ και ένα βιβλίο. Όπως είχε πει: «Ο θάνατος έρχεται σε κάποια φάση της ζωής μας. Έτσι είναι τα πράγματα, ανέκαθεν τον θεωρούσα φυσιολογικό μέρος της, κάτι για το οποίο θα έπρεπε να συζητάμε περισσότερο. Για να τον αφοπλίσουμε, με έναν τρόπο. Ξέρω όμως ότι είναι δύσκολο θέμα. Ένας λόγος που δέχτηκα να γίνω το μοντέλο του αγάλματος ήταν για να τον αφοπλίσω, για να τον κάνω ασφαλές θέμα συζήτησης».
Επιπλέον, όπως πρόσθεσε, μετά τον θάνατό της «οι αγαπημένοι μου θα είχαν ένα μνημείο να επισκεφτούν. Γιατί παρόλο που μου αρέσει να ζω τη στιγμή, ο θάνατος θα έρθει».
Αυτό το άγαλμα, είχε πει επίσης η Cecilie, συμβολίζει «γυναίκες κάθε ηλικίας, από διαφορετικές οικογένειες, εθνικότητες και ιστορίες στην κοινωνία. Με αυτό το έργο εκφράζω ένα κομμάτι από εμένα και από τις αξίες μου. Ειδικά προς τα παιδιά μου, που η μητέρα τους έχει καρκίνο. Ως μαμά θέλω να είμαι κοντά τους όταν με χρειάζονται. Αλλά δεν θα μπορώ πάντα να τους λέω ότι όλα θα πάνε καλά».
Ο γλύπτης, Håkon Anton Fagerås, είπε για το σκεπτικό της δημιουργίας του αγάλματος: «Δεν μπορούσα να δημιουργήσω ένα θύμα ή ένα άρρωστο κορίτσι σε στυλ Munch, που σχεδόν εξαϋλώνεται και εξαφανίζεται. Προσπάθησα να δείξω πώς το αντιμετωπίζει, με θέληση, ζωντάνια και ηρεμία. Όχι σαν κάποιον που προκαλεί οίκτο.
»Δεν ήθελα να προσθέσω κάτι αλληγορικό ή καθαρά συμβολικό: η απουσία του μαστού λέει από μόνη της πολλά. Δεν ήθελα δραματικές, συναισθηματικές, θεατρικές χειρονομίες: προτίμησα, απλά, να δείξω τη φυσιολογική γλώσσα σώματος της Cecilie. Με αυτό τον τρόπο, πιστεύω ότι το μήνυμα είναι πιο δυνατό».
Δείτε μια σχετική ανάρτηση:
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
