Η ανεργία στη μέση ηλικία είναι μια μεγάλη πρόκληση, την οποία ωστόσο μια 48χρονη γυναίκα ξεπέρασε με αναπάντεχο τρόπο. Η Leslie Friday περιέγραψε στο CNBC την εμπειρία της απόλυσής της από τον χώρο του μάρκετινγκ, που την οδήγησε στα 48 της στη δουλειά σε ένα φυτώριο, όπου «δεν έβγαζα πολλά, μόλις 17 δολάρια την ώρα, ελαφρώς παραπάνω από το χαμηλότερο ωρομίσθιο της Μασαχουσέτης, που είναι τα 15 δολάρια, αλλά ήταν μια από τις καλύτερες δουλειές που είχα ποτέ».
Όταν η Friday έκανε αίτηση για δουλειά στο φυτώριο, της τελείωναν τα χρήματα που είχε στην άκρη, μετά την απόλυσή της από μια εταιρεία στην οποία είχε εργαστεί ως senior director of content, στο πλαίσιο περικοπών. «Ενώ συνέχιζα να ψάχνω για μια δουλειά πλήρους απασχόλησης στον χώρο του μάρκετινγκ και της επικοινωνίας, άρχισα να αναζητώ και θέσεις μερικής απασχόλησης». Όταν, τελικά, την κάλεσαν για συνέντευξη στο φυτώριο, «ήμουν απόλυτα ξεκάθαρη απέναντί τους για την κατάστασή μου, αλλά με πρόσθεσαν, ευγενικά, στην ομάδα τους».
Για τους επόμενους δύο μήνες, «πολλές ημέρες της εβδομάδας περνούσα σχεδόν εννέα ώρες έξω, σε όλες τις καιρικές συνθήκες, κάνοντας σωματική εργασία και βοηθώντας τους πελάτες που είχαν ερωτήσεις για τα λουλούδια, τα βότανα και τα λαχανικά. Μετά από μια βάρδια ήμουν εξαντλημένη με έναν τρόπο που δεν ήμουν ποτέ, στους προηγούμενους ρόλους μου, αλλά είχα απολαύσει κάθε λεπτό.
»Μετά από μερικές εβδομάδες, κατάλαβα γιατί αυτή η δουλειά σήμαινε τόσα για εμένα:
»Ήμουν ανάμεσα σε φυτά και άλλα είδη άγριας ζωής.
»Εξυπηρετούσα άλλους ανθρώπους.
»Ανέκτησε μια αίσθηση σκοπού και ταυτότητας.
»Ήρθα ξανά σε επαφή με το σώμα μου.
»Ένιωθα λιγότερο απομονωμένη.
»Οι εργοδότες μου ήταν ευγενικοί και ευαίσθητοι».
Οι προϊστάμενοί της στο φυτώριο, γνωρίζοντας ότι είναι μονογονέας με τρία παιδιά σχολικής ηλικίας, όπως εξηγεί, της έδωσαν τη δυνατότητα να επιλέγει τις ώρες και τις ημέρες που την εξυπηρετούσαν. «Θα είμαι για πάντα ευγνώμων για την καλοσύνη και τη γενναιοδωρία τους».
Παρόλο που αναγνώριζε ότι τα χρήματα που έβγαζε δεν θα επαρκούσαν για πολύ, για να καλύπτει τους λογαριασμούς της, «κατά κάποιον τρόπο ένιωσα ότι εκείνα τα 17 δολάρια την ώρα έσωσαν τη ζωή μου».
Πλέον, εργάζεται ως διευθύντρια επικοινωνίας σε μια μη κερδοσκοπική οργάνωση υγείας, μια εμπειρία «που μου φαίνεται κάπως σουρεαλιστική. Με περιβάλλουν καλοί άνθρωποι και δυναμικοί διευθυντές που θέλουν να βοηθούν τους άλλους. Δουλεύω σκληρά και περνάω καλά. Και, επιτέλους, έχω οικονομική σταθερότητα. […] Ακόμα όμως, τις Κυριακές που μπορώ, πηγαίνω για δουλειά στο φυτώριο».
