«Δεν υπάρχει τίποτα πιο ανθρώπινο από το καλό γούστο, μιας και δεν υπάρχει τρόπος να το ορίσεις.» Με αυτή τη φράση ξεκινά το πρόσφατο κείμενο της Αμερικανίδας συγγραφέα και δημοσιογράφου, Amy Odell στη στήλη φιλοξενούμενων απόψεων των New York Times.
Η τεχνολογία άλλαξε τα πάντα, και η τεχνητή νοημοσύνη προβλέπεται να μεταβάλλει ακόμα περισσότερα γνώριμα σημεία σε άγνωστα ερωτηματικά. Η μόδα δεν θα μπορούσε να παραμένει ανεπηρέαστη. Μαζί με αυτά, μια γενικότερη ομογενοποίηση των προϊόντων που, σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην εξαγορά ανεξάρτητων οίκων από εταιρείες επενδυτικών κεφαλαίων οι οποίες φυσικά βάζουν τη δημιουργικότητα και την ιδιαίτερη προσωπικότητα χαμηλά στη λίστα προτεραιοτήτων τους, αφού προέχουν η άμεση και καθολική εμπορική επιτυχία.
View this post on Instagram
Στη γρήγορη μόδα τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα, για πολλούς λόγους. Πέραν των γνωστών προβληματικών σημείων περί ηθικής, περιβαλλοντικής καταστροφής, κακοφτιαγμένων κομματιών και πολλών ακόμα ενστάσεων που έχουμε όσον αφορά την αγορά από καταστήματα μαζικής παραγωγής, η τεχνολογία μπαίνει κι αυτή ηχηρά στο προσκήνιο. Αναλύσεις δεδομένων, likes αλλά και εμφανίσεων γνωστών φιγούρων που επηρεάζουν με τη μοδάτη αισθητική τους είναι αυτά που οδηγούν στα σχέδια των ρούχων που προτείνουν, χωρίς ανθρώπινο χέρι από πίσω. Η ρομαντική εικόνα ενός εμπνευσμένου σχεδιαστή κινδυνεύει να εκλείψει για χάρη ενός καλά ενημερωμένου αλγόριθμου. Όποιο brand κι αν επιλέξεις να αγοράσεις, η συλλογή θα είναι σχεδόν ίδια.
View this post on Instagram
Η μόδα είναι τεχνική, έμπνευση αλλά και οι άνθρωποί της. Με όλα τους τα άσχημα, ο αντισημίτης John Galliano, ο χονδροφοβικός Karl Lagerfeld, η μυστήρια Coco Chanel με τις αμφιλεγόμενες σχέσεις της στον πόλεμο είναι μόνο μερικά παραδείγματα σχεδιαστών που πρότειναν κάτι νέο, προσωπικό, και επεδίωκαν να αλλάξουν τον τρόπο που ντυνόμαστε. Οι μουσικές καρέκλες που παίζουν οι οίκοι πολυτελείας με τους δημιουργικούς διευθυντές μοιάζουν πολύ μικρής σημασίας θέμα όταν, σε άλλες περιπτώσεις, οι θέσεις αυτές δεν (θα) υπάρχουν καν.
View this post on Instagram
Στα ανεξάρτητα, μικρά brands που αγαπάμε να στηρίζουμε, ένα νέο φαινόμενο δεν μπορεί να αγνοηθεί. Μπορεί να έχουν αναγνωριστεί για τον χαρακτήρα που πρεσβεύουν, αλλά αυτός ξαφνικά θολώνει μόλις εξαγοραστούν. Τα κεφάλαια και το κέρδος είναι σαφώς ο στόχος μιας βιώσιμης επιχείρησης, αλλά στον βωμό αυτού φαίνεται πως έχει θυσιαστεί η ταυτότητα -που είναι συχνά και αυτή που θα εξασφαλίσει πιο μακροχρόνια πελατεία.
Η τάση εύρεσης vintage κομματιών, ιδιαίτερων μπουτίκ και έμπνευσης από χαρακτήρες άλλων γενεών ίσως είναι αποτέλεσμα της παρούσας, χλωμής και χωρίς παλμό σκηνής. Γιατί, ο αλγόριθμος μπορεί να έχει τα καλά του, αλλά προσωπική ματιά και ενδιαφέρουσα ιστορία δεν έχει. Αν πρόκεται να μας κάνει τη ζωή ευκολότερη αναλαμβάνοντας τις βαρετές αγγαρείες, κλέβοντάς μας τις δημιουργικές διαδικασίες θα την κάνει φτωχότερη.
